આ સ્વર્ગના વનમંડપમાં કુંદા અને પાંજલના પુષ્પોથી ભરેલી વાસનાત્મક પવન, ચાંદનીની કિરણ જેવી સુગંધથી વહે છે. નંદનવનમાં ફૂલેલા વેલીઓના ગુચ્છો, પરાગ અને રেণુની ઝાંખીથી ઉત્સુક છે. ત્યાં નારદ અને તુંબુરુ, પોતાના વિણાની મધુર ધ્વનિથી, સ્વર્ગલોકની નૃત્ય કરતી અપ્સરાઓને આનંદિત કરે છે. સ્વર્ગલોકના પુણ્યવંતો અનેક આભૂષણોથી સજ્જ, હવામાનમાં ઉડતાં વિમાનમાં આનંદથી વસે છે. સ્વર્ગની સ્ત્રીઓ, ગર્વ અને કામથી મદિર, દેવોના દેવ ઇન્દ્રની સેવા કરે છે, જેમ વેલીઓ વૃક્ષને લપટી જાય છે. કામધેનુ વૃક્ષો ચાંદનીથી જડાયેલા પુષ્પો, કામના રત્નોના ગુચ્છો અને રત્નોથી ભરેલી શાખાઓ ધરાવે છે. હવે હું આ ઇન્દ્રને, તેમના સિંહાસન પર, શ્રદ્ધાપૂર્વક અભિવાદન કરીશ, જેમ બીજાં દેવાધિદેવને માન આપીએ. એમ વિચારીને, શુક્રે શચીપતિ ઇન્દ્રને અભિવાદન કર્યું, અને ત્યાં, ભૃગુની જેમ, ઇન્દ્રે પણ શ્રદ્ધાપૂર્વક સ્વાગત કર્યું. ઇન્દ્રે શુક્રને હાથ પકડી, નજીક બેસાડ્યા અને સન્માન આપ્યું. ઇન્દ્રે કહ્યું: "શુક્ર, આજે સ્વર્ગ તારા આગમનથી ધન્ય અને સુંદર થઈ ગયો છે; કૃપા કરીને લાંબા સમય સુધી અહીં રહે." શુક્ર, તેજસ્વી ચહેરાથી, ચાંદનીથી વધુ સુંદરતા ધરાવતો, ત્યાં બેસી ગયો. બધા દેવો દ્વારા સન્માનિત, ભૃગુપુત્ર ઇન્દ્રની બાજુએ બેઠા, અને માનવ વિચારો ત્યજી, અનેક સમય સુધી અદ્વિતીય સંતોષ અને શાંતિ અનુભવી. શચીપતિની બાજુએ થોડો આરામ કર્યા પછી, સ્વર્ગલોકના નિવાસીઓની પ્રેરણા પર, શુક્રે સ્વર્ગમાં વિહાર કરવા નીકળ્યા. સ્વર્ગની ભવ્યતા, ચંચલ નજરવાળી સ્ત્રીઓથી સજ્જ, જોઈને, તેઓ સ્ત્રીઓની સભા તરફ ગયા, જેમ હંસ કમળવતી તરફ જાય. ત્યાં, તેમણે મૃગનેત્રવાળી પ્રેમિકા, વનમંડપની કિનારે, આમ્રકળી પાસે મધમાખી જેવી, ઊભી જોઈ. એના રમણિય અને લલિત હાવભાવથી શુક્રનું શરીર ચાંદનીમાં ઓગળી જતું ચંદ્રકાંતીના પથ્થર જેવું લાગ્યું. તમામ અંગો ઓગળી, તેમણે એ કામનાથી પરિપૂર્ણ સ્ત્રીને જોઈ, જેમ ચંદ્રકાંતી પથ્થર આકાશની રમતી ચાંદનીને જુએ. એ રીતે જોઈને, એ સ્ત્રી પણ શુક્ર માટે સંપૂર્ણ સમર્પિત થઈ, જેમ ચક્રવાક પંખી રાતના અંતે પોતાના પ્રિય માટે કૂકરે. બંનેમાં આનંદ અને પ્રેમ ફૂટી નીકળ્યો, અને તેમની વચ્ચેની તેજસ્વિતા, પ્રભાતના સૂર્ય અને કમળવતી જેવી લાગી. એ સ્થાન, કામથી ઉદ્ભવેલી, તેમની કલ્પિત ઇચ્છાઓ પૂર્ણ કરી, અને એ સ્ત્રી, દરેક અંગમાં overcome, સંપૂર્ણપણે શુક્રને સમર્પિત થઈ. પ્રેમના અનગણિત બાણો, કમળના પાંદડાં પર વરસતા વરસાદ જેવું, એના કોમળ અંગો પર પડ્યા. એ પ્રેમથી ઉન્માદિત, એના કંગણ અને વાળ હલ્યા, જેમ ફૂલોની ઝાંખી હલકાં પવનથી ડોલે. મદનએ એ સ્ત્રીને, નીલ નેત્ર અને હંસ જેવી ચાલ ધરાવતી, ઉલાળે, જેમ પૂર કમળવતીને ઉલાળે. એ સ્થિતિમાં, શુક્રે, પોતાની ઇચ્છિત વસ્તુ પ્રાપ્ત કરી, અંધકારની કલ્પના કરી, જેમ પ્રજાપતિ પ્રલયની કલ્પના કરે. સ્વર્ગનો એ વિસ્તાર અંધકારથી ભરાઈ ગયો, જેમ વિશ્વની સીમા ગાઢ અંધકારથી ઘેરાય. એ અંધકારમાં, શરમ અને ઘન છાયા વચ્ચે, બંને પ્રેમથી overcome, સાથે ઊભા રહ્યા. બધા જ જીવ પોતાના માર્ગે વિખેરાઈ ગયા, અને એ બંને, દિવસના અંતે પંખીઓની જેમ, પૃથ્વી પર આવી ગયા. એ સ્ત્રી, લાંબી, તેજસ્વી નજર અને વધેલા કામ સાથે, ભૃગુપુત્ર પાસે આવી, જેમ મોરની સ્ત્રી વરસાદના વાદળ પાસે આવે. સફેદ કમરામાં, તૈયાર કરેલા શયન પર, ભૃગુવંશી ત્યાં પ્રવેશ્યા, જેમ માધવ દુધના સમુદ્રમાં પ્રવેશે. એ સુંદર ચહેરાવાળી સ્ત્રી, શુક્રના પગને પકડી, કમળ ભગવાનના પગે લપસેલા કમળ જેવી, તેજસ્વી બની. પછી, રમણિય અને પ્રેમભર્યા મધુર સ્વરે, એણે આકર્ષક શબ્દોથી કહ્યું: "ચાંદની ચહેરાવાળા, જુઓ, કામદેવ પોતાના ધનુષ્ય ખેંચી, મને, નિરાધાર સ્ત્રીને, પીછો કરે છે—આ શું છે, અનંગ? મને રક્ષો, સ્વામી; હું નિરાધાર અને શરણાગત છું, તમે મારા આશ્રય છો; મહાન, મને સાચા વર્તનવાળી, દુઃખી આત્મા તરીકે જાણો. જેઓ પ્રેમની નજરને સમજતા નથી, એ મૂર્ખો જ અંતરંગતા અવગણે છે; જે એનું સાચું તત્વ જાણે છે, એ ક્યારેય અવગણે નથી. જ્યારે બે પરસ્પર પ્રેમથી સંદેહ વિના જોડાય છે, ત્યારે તે ચાંદનીના સ્વાદ જેવી મધુરતા લાવે છે, પ્રિય. ત્રણ લોકની રાજસત્તા પણ, પ્રેમમાં પ્રથમ વાર જોડાયેલી આત્માઓના પરસ્પર આનંદ જેવી ખુશી હૃદયમાં લાવી શકતી નથી. તમારા પગના સ્પર્શથી, માન આપનાર, હું શાંત થઈ જાઉં છું, જેમ રાત્રે કમળ ચાંદનીના કિરણથી જીવંત થાય છે. તમારા સ્પર્શની અમૃત પાનથી, સુંદર, હું જીવું છું, જેમ ચકોર ચાંદનીના રસથી જીવે છે. હું, તમારા પગે મધમાખી જેવી લપસી, તમારી કમળ જેવી હાથે મને ભેંડી લો—તમારા હૃદયમાં અમૃત અને પવિત્રતા છે. આ રીતે બોલી, એ ફૂલો જેવી કોમળ અંગવાળી સ્ત્રી, શુક્રના છાતી પર પડી, એના નેત્રો મધમાખીઓના ગુચ્છ જેવા ફર્યા, જેમ ફૂલ ઝાંખી ડોલે.