આ સ્વર્ગની અલૌકિક જગતમાં, સૌ પ્રથમ નજરે પડે છે અતિ મનોહર સ્ત્રીઓ, જેમની મૃગલોચન આંખો અને નિર્દોષ સ્મિતે આસપાસની વાતાવરણને આલોકિત કરી દીધું છે. તેમની નજરમાંથી નીકળતા વાદળિયા કમળોના વરસાદ જેવો ભાવ પ્રસરે છે. પછી આવે છે દિવ્ય પવન, જેમના રૂપોમાં કૌસ્તુભ મણિ જેવી તેજસ્વિતા છે, અને તેઓ પરસ્પર પ્રતિબિંબિત થતા, વિશ્વરૂપ જેવા દેખાય છે—ચમકતા અને આનંદમાં ડૂબેલા. આકાશમાં ગુંજતા ગીતો, જેને એઇરાવત હાથીની સુંડના સુગંધ તરફ ધ્યાન આપતા મધમાખીઓ પણ સાંભળે છે, એ તો દેવતાઓના ગાયનના મીઠા સ્વર છે. મંડાકિની કિનારે આવેલા બગીચામાં, સુવર્ણ કમળો અને બ્રહ્માના હંસો વચ્ચે ફરતી એક દિવ્ય કન્યા પણ અહીં છે. આ જગતના રક્ષક—યમ, ચંદ્ર, ઇન્દ્ર, સૂર્ય, પવન, જળ અને અગ્નિ—તેમના દેહોમાં તેજસ્વી જ્યોતિથી ઝગમગતા છે. ત્યાં એઇરાવત હાથી છે, જેના મુખ પર શક્તિશાળી દેવતાઓના શસ્ત્રોના નિશાન છે, અને જેના ગર્જનારા દાંતો દૈત્ય રાજાઓના વર્તુળને ભેદી ગયા છે. કેટલાય ભૂતપૂર્વ પૃથ્વીવાસીઓ, હવે આકાશમાં તારાઓ બની ગયા છે—હલનચલન કરતી સુંદર માળા, પંખા અને કાનના દાગીનાથી શોભાયમાન. અહિં આકાશમંડપમાં અનેક બગીચા અને મણિમય મંદિરો સાથે સુશોભિત હવામહેલો છે, જે સુવર્ણ છત્રોથી ઝગમગે છે. મેરુ પર્વતની ઢાળીઓ પરથી છાંટાતા પાણીથી વિખેરાયેલા દેવતાઓ અને ગંગાજળની તરંગો, જેમાં મંદાર ફૂલો તરતા હોય, એ પણ અહીં દેખાય છે. ઇન્દ્રના બગીચાની ગલીઓમાં અપ્સરાઓના જૂથો હલચલ કરે છે, મંદાર ફૂલોની કળીઓથી રંગાઈને. અહીંના પવન કુંદ અને પારિજાતના ફૂલોની સુગંધથી ભીના છે, જાણે ચંદ્રકાંતિ જેવી શીતળતા ધરાવે છે. નંદનવન વન Creepers ના ગુચ્છોથી ભરેલું છે, જ્યાં પરાગ અને રજકણોની ધૂંધળી ઉત્સુકતા છે. અહીં નારદ અને તુંબુરુ પોતાના વીના સાથે મીઠા સ્વરમાં રાગ છેડે છે, અને અપ્સરાઓ આનંદપૂર્વક નૃત્ય કરે છે. અનેક પુણ્યાત્માઓ, અનેક આભૂષણોથી સજ્જ, આકાશમાં વિમાનમાં સુખી રહે છે. આ દિવ્ય સ્ત્રીઓ, ગર્વ અને કામથી મસ્ત, દેવાધિદેવની સેવા કરે છે, જાણે વનવેલ વૃક્ષને વળી જાય. ઇચ્છાપૂર્તિ વૃક્ષોમાં ચાંદનીથી વણાયેલા ફૂલો, મણિ-માણિક્યના ગુચ્છો અને પક્વ રત્નોથી ભરેલા ડાળીઓ છે. હવે હું આ ઇન્દ્રને, પોતાના સિંહાસન પર બેસેલા, શ્રદ્ધાપૂર્વક નમન કરીશ, જાણે દેવોના બીજા સ્વામી હોય એમ. આવી ભાવનાથી શુક્રે મનમાં વિચાર કર્યો અને શચીપતિ ઇન્દ્રને નમન કર્યું, અને ત્યાં એ બીજાં ભૃગુ સમાન સન્માનિત થયા. એ પછી, ઇન્દ્રે શ્રદ્ધાપૂર્વક ઊભા રહી, શુક્રને હાથ પકડી નજીક લાવ્યા અને પોતાના બાજુમાં બેસાડ્યા. ઇન્દ્રે કહ્યું: "શુક્ર, આજે આ સ્વર્ગ તારા આગમનથી ધન્ય થયો છે; કૃપા કરીને લાંબા સમય સુધી અહીં રહે." ભૃગુપુત્ર શુક્ર તેજસ્વી મુખે ત્યાં બેસી ગયા, અને નિર્મળ ચંદ્ર તથા તેની કાંતિને પણ ઓવરોળી ગયા. બધા દેવતાઓએ તેમનું સન્માન કર્યું, અને શુક્ર ઇન્દ્રની બાજુએ બેસી, માનવ સંકલ્પોનો ત્યાગ કરીને, અપરંપાર સંતોષ અને શાંતિ પ્રાપ્ત કરી. થોડો સમય શચીપતિની બાજુએ આરામ કર્યા પછી, સ્વર્ગના નિવાસીઓના ઉદ્દીપનાથી, તેઓ સ્વર્ગમાં ફરવા નીકળ્યા. ત્યાં તેમણે સ્વર્ગની વૈભવતા જોઈ, ચંચલ આંખોની સ્ત્રીઓથી શોભાયમાન. તેઓ સ્ત્રીઓના સભા તરફ ગયા, જાણે હંસ કમળ તળાવ તરફ જાય. ત્યાં તેમણે એક મૃગલોચન પ્રિયાને જોયી, જે વનકાંઠે આવી ઊભી હતી, જાણે મધમાખી કેરીની કોયડાની નજીક. એના રમણિય અને લલિત ચહેરા તથા હલનચલનથી શુક્રનું શરીર જાણે ચાંદનીમાં ચંદ્રકાંતિ પથરાય એમ ઓગળી ગયું. એ સ્ત્રીની ઇચ્છાથી ભરેલી દૃષ્ટિને જોઈ, તેઓ આખા ઓગળી ગયા, જાણે ચાંદનીમાં ચંદ્રકાંતિ ઓગળે. તેમણે જેમ જોઈ, તેમ એ સ્ત્રીએ પણ આખી ભક્તિપૂર્વક તેમને સ્વીકારી, જાણે ચક્રવાકિ પક્ષી પ્રિય માટે પિયુ પિયુ કરે છે. બંને આનંદ અને પરસ્પર પ્રેમથી ખીલ્યા, તેમનો તેજ જાણે સૂર્યોદય અને કમળતળાવની કિરણોથી સરખાય. એ સ્થાન, કામના ઉદ્દીપનાથી, તેમની કલ્પનાઓને પૂર્ણ કરે છે; એ સ્ત્રી આખી રીતે શુક્રને સમર્પિત થઈ ગઈ. પ્રેમના અનગણિત બાણ એના કોમળ અંગો પર વરસાદની જેમ પડ્યા. પ્રેમથી ઉદ્વિગ્ન, એની ચૂડીઓ અને વાળ હલવા લાગ્યા, જાણે પવનમાં ફૂલોનું ગુચ્છો ધૂંધવાય. મદનના પ્રેરણાથી, નિલમણિ જેવી આંખો અને હંસ જેવી ચાલ ધરાવતી એ સ્ત્રી, કમળતળાવમાં પુર જેવી ઉથલપાથલ થઈ ગઈ. એ સ્થિતિ જોઈને, શુક્રે પોતાના ઇચ્છિત ફળ પ્રાપ્ત કર્યું અને જાણે જગતના સર્જક વિલય કલ્પે, તેમ અંધકારની કલ્પના કરી. આ સ્વર્ગ પ્રદેશ અંધકારથી ઘેરાઈ ગયો, જાણે જગતની સીમા ઘોર અંધકારથી ઢંકાઈ જાય. એ અંધકારના પરિસરમાં, જ્યાં લાજ અને ઘનછાયા હતી, બંને પ્રેમમાં મસ્ત થઈ ઊભા રહ્યા. જ્યારે ત્યાંના બધા જીવો પોતાની દિશામાં વિખેરાઈ ગયા, ત્યારે એ બંને પૃથ્વી પર આવી ગયા, જાણે દિવસના અંતે પક્ષીઓ પાછા ફરતા હોય. લાંબી, તેજસ્વી નજર અને ઘનિષ્ઠ પ્રેમથી ભરેલી એ સ્ત્રી ભૃગુપુત્ર પાસે આવી, જાણે મોરની માદી મેઘને નજીક જાય. સફેદ કક્ષમાં, તૈયાર કરેલી શય્યાએ, ભૃગુના વંશજ પ્રવેશ્યા, જાણે માધવ ક્ષીરસાગરમાં પ્રવેશે. એ સુંદર મુખવાળી સ્ત્રી, શુક્રના પગે લપટી રહી, અને જાણે દેવાધિદેવના પગે કમળ લપટાય, તેમ તેજસ્વી બની રહી.