શુક્ર એક બાળક તરીકે ફૂલોની શય્યાઓ પર, ચમકતા સફેદ કમળોમાં અને મુંગા વૃક્ષના ઝૂલાઓ પર નિર્દોષ આનંદથી રમતા હતા. તે સમયે તેઓ હજી પરમ અવસ્થા પ્રાપ્ત કરી નહોતી; તેમનું મન જ્ઞાન અને અજ્ઞાન વચ્ચે દોડતું, જાણે ત્રિશંકુ આકાશમાં લટકતો હોય તેમ. એક દિવસ, જ્યારે તેમના પિતા નિર્વિકલ્પ સમાધિમાં લીન હતા, ત્યારે શુક્ર પોતે એકલાં અને નિઃશંક રહ્યા—જાણે કોઈ રાજા પોતાના દુશ્મનોને જીત્યા પછી શાંતિ અનુભવે. એ સમયે, શુક્રે આકાશમાંથી પસાર થતી એક અપ્સરાને જોયા, જેમ કે જનાર્દન દુધના સમુદ્રમાંથી લક્ષ્મીને નિહાળે. એ અપ્સરા મંદાર ફૂલોની વણેલી વણમાલાથી શોભિત હતી, hendes વાળમાં હળવો પવન રમતો હતો, પગલાંમાં પાયલની ઝણકાર હતી અને આસપાસની હવા સુગંધિત હતી. એ સુંદરતા વૃક્ષના તળે લપટાયેલી વેલ જેવી દેખાતી, hendes આંખોમાં મદિરા જેવી લહેક હતી, અને hendes ચંદ્રમાસમાન દેહના તેજથી એ સ્થાન અમૃતમય બની ગયું હતું. એ સુંદર સ્ત્રીને જોઈને, શુક્રનું મન ઉલ્લાસથી છલકાઈ ઉઠ્યું, જાણે કોઈ સમુદ્રમાં પૂર્ણ ચંદ્રનું પ્રતિબિંબ જોઈ આનંદિત થાય. પ્રેમના અનેક બાણોએ તેમના હૃદયને ભેદ્યા, પણ તેમણે મન અને વિચારોને સંયમમાં રાખ્યા; તમામ ક્રિયાઓ શાંત થઈ ગઈ અને તેમનું સર્વ સ્વરૂપ જાણે એ અપ્સરામાં લીન થઈ ગયું. તેમને લાગ્યું: “આ સ્ત્રી તો આકાશમાં છે, સહસ્ર નેત્રવાળાના નિવાસસ્થાને. હવે હું સ્વર્ગમાં આવી ગયો છું, જ્યાં અદભુત અપ્સરાઓથી શોભાયમાન છે.” તેઓએ સ્વર્ગના દેવતાઓને જોયા—મંદાર ફૂલો વડે શોભિત વાળ, દેહ પર પીગળેલા સોનાની જેમ તેજ, અને સૌંદર્યથી ઝગમગતા. ત્યાંના સૌંદર્યથી ભરપૂર સ્ત્રીઓ, મૃગનેત્ર જેવી આંખો ધરાવતી, નિર્દોષ સ્મિતથી ઝગમગતી, કમળની જેમ નયનરમ્ય હતી. ત્યાંના પવન પણ કૌસ્તુભ મણિ જેવી ઝગમગતી, એક બીજાનું પ્રતિબિંબ આપતી, બ્રહ્માંડના સ્વરૂપ જેવી, તેજ અને મદમાં તરબતર. મધમાખીઓ પણ એ સંગીત સાંભળીને એરાવતના સુગંધથી અનાસક્ત રહી જાય એવી સરગમ, જે દેવતાઓ ગાતા હતા. એ દૈવી અપ્સરા મંદાકિનીના કિનારે આવેલા બગીચામાં આરામ કરતી, સુવર્ણ કમળોમાં અને બ્રહ્માના હંસોમાં રમતી. ત્યાં જગતના રક્ષક દેવતાઓ—યમ, ચંદ્ર, ઇન્દ્ર, સૂર્ય, વાયુ, જળ અને અગ્નિ—તેજસ્વી દેહથી પ્રકાશમાન હતા. એરાવત હાથી, જેના ચહેરા પર દેવોના શસ્ત્રોથી ખુરદરા નિશાન હતા, અને જેના દાંતોએ દૈત્યરાજાઓના વર્તુળને ભેદી નાખ્યા હતા, તે પણ ત્યાં હતો. ભૂમિ પર રહેલા ઘણા પવિત્ર આત્માઓ હવે આકાશમાં તારાઓ બનીને, ગતિશીલ માલાઓ, પંખા અને કાનના દોર સાથે શોભતા હતા. આકાશમાં અનેક હવાઈ મહેલો, વિવિધ બગીચા અને રત્નમય મંદિરો સાથે, સુવર્ણ છત્રોથી ઝગમગતા હતા. મેરુ પર્વતની ઢાળ પરથી ઉડેલા ગંગાજળના છાંટાથી ભીંજાયેલા દેવતાઓ અને મંદાર ફૂલો ભરેલા ગંગાના તરંગો પણ દેખાતા હતા. ઇન્દ્રના બગીચાની પાંખડીવાળી પંક્તિઓમાં અપ્સરાઓના જૂથો રમતાં, મંદાર ફૂલોની કળીઓથી રંગાયેલા હતા. ત્યાંના પવન કુન્દ અને મુંગા વૃક્ષના ફૂલોની સુગંધથી ભરપૂર, જાણે ચાંદનીની કિરણો જેવી ઠંડી લાગતી. નંદનવનમાં ફૂલોની વેલીઓની ઘટાઓ, પરાગ અને રજકણથી ભરપૂર, આનંદથી છલકાતી હતી. નારદ અને તુંબુરુના વીણાના મીઠા સ્વરે નૃત્ય કરતી અપ્સરાઓ આનંદિત થતી. પુણ્યશાળી આત્માઓ અનેક આભૂષણોથી શોભિત, હવામાં ઉડતાં વિમાનમાં આનંદથી વસતા. દૈવી સ્ત્રીઓ, અભિમાન અને કામથી મદમસ્ત, દેવાધિદેવની સેવા કરતી, જાણે વેલી વૃક્ષને લપટાય. કામના વૃક્ષો ચાંદનીથી વણાયેલા ફૂલો, મનવાંછિત મણિ અને રત્નોથી ભરેલા ડાળીઓથી ઝૂકી રહ્યાં હતાં. હવે, શુક્રે વિચાર્યું: “હવે હું આ ઈન્દ્રને, જે સિંહાસન પર છે, શ્રદ્ધાપૂર્વક વંદન કરીશ—જેમ બીજાં દેવાધિદેવને કરે.” એમ વિચારી, શુક્રે શચિપતિ ઈન્દ્રને વંદન કર્યું અને ત્યાં તેઓ બીજાં ભૃગુ સમાન સન્માન પામ્યા. પછી ઈન્દ્રે શ્રદ્ધાપૂર્વક ઊભા રહી, શુક્રને હાથ પકડી નજીક બેસાડ્યા. ઈન્દ્રે કહ્યું: “શુક્ર, આજે આ સ્વર્ગ તારી આગમનથી પાવન થયો છે; કૃપા કરીને અહીં લાંબા સમય સુધી રહો.” ભાસ્કરવંશી શુક્ર તેજસ્વી મુખથી ત્યાં બેઠા અને ચાંદનીની પણ શોભા ઓછી પડે એવી સુંદરતા ધરાવી. બધા દેવતા શુક્રના સન્માનમાં ઉભા રહ્યા; તેઓ ઈન્દ્રની બાજુએ બેઠા, માનવ સંસારના તમામ વિચાર છોડીને, અનન્ય તૃપ્તિ અને શાંતિ અનુભવી. થોડી ક્ષણ પછી, સ્વર્ગના નિવાસીઓના આહ્વાનથી, શુક્ર ઈન્દ્રના બાજુએથી ઊભા રહ્યા અને સ્વર્ગમાં ફરવા નીકળ્યા. તેમણે સ્વર્ગના સૌંદર્યનું દર્શન કર્યું, જ્યાં ચંચળ આંખોવાળી સ્ત્રીઓથી શોભાયમાન સભામાં, તેઓ જાતે કમળ તળાવ તરફ જતા હંસની જેમ, સ્ત્રીઓની સભા તરફ ગયા. ત્યાં, તેમણે પોતાની મૃગનેત્રી પ્રિયાને જોયા, જે બગીચાની કિનારે, જાણે આમ્રકુસુમ પાસે મધમાખી ઉભી હોય તેમ, ઉભી હતી. એ સ્ત્રીના રમૂજી અને લયબદ્ધ હલનચલનથી શુક્રનું દેહ જાણે ચાંદનીમાં ચાંદીના પથ્થર જેવું ઓગળી ગયું. તેમનાં સર્વ અંગ ઓગળી ગયા, અને તેઓ એ કામનાવાળી સ્ત્રીને જોઈ રહ્યા, જાણે ચાંદનીની શીતલતા માણતો ચંદ્રકાંતી પથ્થર. શુક્રને આવું જોઈ, એ સ્ત્રી પણ તેમને સંપૂર્ણપણે સમર્પિત થઈ ગઈ, જાણે ચક્રવાક પંખી રાત્રિ સમાપ્ત થયા પછી પોતાના પ્રિય માટે કૂકું કરે. જેમ જેમ બંનેના હૃદયમાં આનંદ અને પરસ્પર પ્રેમ ફૂટી નીકળ્યો, તેમ તેમ તેમનું તેજ જાણે પ્રભાતના સૂર્ય અને કમળતળાવની જેમ ઝગમગતું હતું. એ સ્થાન, જે કામથી પ્રેરિત હતું, તેમણે કલ્પેલા તમામ ઇચ્છાઓ પૂર્ણ કરી દીધા, અને એ સ્ત્રી સર્વાંગીથી શુક્રને સમર્પિત થઈ ગઈ.