જંગલમાં પાંદડાં સુકાઈ ગયા હતા, વનવિહારમાં માત્ર ખંખેરી પડતી પાંદડાંની અવાજ જ ગૂંજતો હતો. વનકુંજ ખાલી પડ્યા, જાણે ઘણા વર્ષોથી ત્યજી દેવાયા હોય. અચાનક એક ભયંકર, અશાંત આગ ફાટી નીકળી, જંગલના દરેક ખૂણે સૂકવી નાખી, માત્ર राख અને ઘાસના અંશો જ બાકી રહ્યા. દરેક શરીર ધૂળથી ઢંકાઈ ગયેલ, લોકો ભૂખ્યા, જમીન પર ખોરાક, ઘાસ કે પાણી ક્યાંય ન હતું; આખા પ્રદેશને વન અગ્નિ ઘેરી લીધી હતી. મહેસૂસાતી ભેંસો રણમાં અને મૃગજળમાં ડૂબી રહી, પવન રેતના ઢગલા ઊભા કરી રહ્યો હતો, અને આકાશમાં વાદળો છવાયા હતા. લોકોના ટોળાં માત્ર પાણીના અવાજ માટે તરસતા, ભારે તાપથી પીડાતા, જીવન સંપૂર્ણ સૂકાઈ ગયેલું. ભૂખથી પીડાતા, કેટલાયે પોતાના બાળકોને ખાઈ નાખ્યા; બીજા, વિવશ થઈને, પોતાના અંગોને દાંતથી કટકટાવી, તડપતા. ત્યાં મસનો, હાડકાં અને ખડિરના તીખા ટુકડા, ચારે બાજુ અગ્નિની ચીંટી, અને ભૂખ્યા દેડકાંઓ દ્વારા ચાટેલા પથ્થરો scattered હતા. માતાઓ, પુત્રો અને પિતાઓ—all એકબીજામાં મળી, ઝડપાઈ ગયા; વનમાયાના પક્ષીઓ ભૂખ્યા ગૃધ્ધો દ્વારા આખા ગળી લેવાયા. જમીન પર એકબીજાને ફાડતા જીવજંતુઓના ટુકડા, લોહીથી ભીની; પાગલ હાથીઓ, સિંહોની ઉગ્રતા થી, ભયાનક રીતે ગળી લેવાયા. સિંહો deer ને એક જ ઘૂંટમાં ગળી લેતા, લોકો એકબીજાની હત્યા કરતા, જાણે મરણની કસોટીમાં wrestler ઓ હોય. વૃક્ષો પાંદડાં વિહોણા, કાળા પડેલા, હવામાં राखની ગંધ, જમીન પર લોહી પીતા બિલાડીઓથી ચાટેલી અવશેષો. વનપવનમાં જંગલની આગના ગૂંજનથી સજ્જ, ચારે બાજુ પીળા રંગની ઝાંખી, આગના ઝૂંપડા ઉછળી ઉછળી ભભૂકી રહ્યા. સર્પના બળી ગયેલા બારામાંથી ધૂમાડા અને માંસના ગાંઠા ઊભા, આકાશમાં વાદળો, પવનથી લાલ રંગના, આગની જિભા જેવી. હવામાં ધૂળના ધૂમાડા, પવનથી ઉછળતા, બાળકોના દાંત તૂટી ગયેલા રડવાનો અવાજ, પુરુષોના રડવાની સાથે ગુંજતો. એક મોટું મૃતદેહ, લોકોના હુલ્લડથી દાંત તૂટી ગયેલ, લોહીથી ભીંજાયેલા હાથે માંસ ઝડપથી ખાઈ લેવાયું. તેની ત્વચા ધૂમાડાથી કાળી, પાંદડાં અને વેલીઓના ખંખેરી અવાજથી પીળા, ગૃધ્ધો ઘૂમતા, તેનો માંસ ખાઈ રહ્યા, અને આકાશમાં ઉલ્કાઓ ફરતી. અંગો એકબીજાથી ફાડાયેલા, સમગ્ર જગ્યા ભયથી ભરાઈ, હૃદય અને પેટ અગ્નિથી ફાટેલા. ભયંકર વનાગ્નિ પવનના ગૂંજન સાથે ઉછળી, frightened સર્પના ફફડાટથી વૃક્ષો બળી પડ્યા. તે પ્રદેશ ખાલી, સૂકવાયેલ, જાણે બાર સૂર્યની આગથી દહાયેલ વિશ્વ. જંગલ, અગ્નિથી ભડકતા વૃક્ષો અને sweeping winds, જાણે સૂર્યના સંતાનોના pleasure-houses જેવા. એ સમયે, એ જગ્યા પર, એ ભયંકર યુગના અંતે, તાપ અસહ્ય હતો. કેટલાયે લોકો, પત્નીઓ અને મિત્રો સાથે, એ જમીન છોડીને બીજા પ્રદેશમાં ચાલ્યા ગયા, જાણે autumn ના વાદળો disperse થાય. કેટલાયે, પોતાના શરીર, અંગો, પુત્ર, પત્ની અને નજીકના સંબંધીઓ સાથે, એ જ જગ્યા પર મરી ગયા, જાણે જંગલમાં વૃક્ષો કાપી નાખ્યા. કેટલાક, ઘર છોડીને, વનપશુઓ દ્વારા ગળી લેવાયા, જેમ પંખી તેમના ઘોંસલા છોડે ત્યારે বাজ દ્વારા પકડાઈ જાય. કેટલાયે moths જેવા અગ્નિમાં કૂદી પડ્યા, કેટલાયે પર્વત પરથી પથ્થર જેવા ખીણમાં પડી ગયા. હું, મારા સગાં-સંબંધીઓ, સાસરીયાઓ અને જાતના લોકો છોડીને, માત્ર મારી પત્ની સાથે, અત્યંત મુશ્કેલીથી એ પ્રદેશ છોડ્યો. અગ્નિ, પવન, રક્ષકો અને વનપશુઓને ટાળી, મૃત્યુના ભયથી બચી, પત્ની સાથે નીકળી ગયો. એ પ્રદેશના સીમા પર, એક પામના વૃક્ષ નીચે, મેં મારા બાળકોને ખભા પરથી નીચે ઉતાર્યા, જાણે દુઃખના ભારને બાજુ પર મૂકી દીધો. લાંબી મહેનતથી થાકી, હું hellમાંથી મુક્ત થયેલો, ઉનાળાની વનાગ્નિથી દહાયેલ, પાણી વિહોણા કમળ જેવો, આરામ કર્યો. ત્યારે, એક ચંડાલાની દીકરી એ વૃક્ષ નીચે ઠંડા છાંયા માં આરામ કરતી, બે બાળકો તેને ચાંપતા. મારા પુત્ર, થુત્થક, અમારા સૌથી નાના, અત્યંત પ્રિય અને તેજસ્વી, મારા સામે ઊભો રહ્યો. તે, દુઃખી હૃદય અને આંખોમાં આંસુ સાથે, મને કહ્યું, "મારા માટે માંસ લાવ, અને લોહી પીવા દો." પુત્ર વારંવાર આવું કહેતો, ભૂખથી રડતો, મૃત્યુની નજીક આવી ગયો. મેં તેને વારંવાર કહ્યું, "પુત્ર, અહીં કોઈ માંસ નથી," પણ તે, મૂર્ખાઈથી, અડગ રહ્યો: "મારા શરીરમાંથી માંસ આપો." ત્યારે, પ્રેમથી overwhelmed અને દુઃખથી ભરાઈ, મેં કહ્યું, "પુત્ર, મારું પકવેલું માંસ ખાઈ લે." તે પણ સ્વીકાર્યું, ફરીથી, "મારું માંસ આપ," અને, શક્તિ ખૂટી, અંગો ઢીલા, મારા શરીરનું માંસ ખાઈ લીધું. સર્વ દુઃખ દૂર કરવા ઈચ્છા, પ્રેમ અને દયાથી મોહિત, પુત્રના માટે, હું ઝડપથી ઊભો થયો. ઉનાળાની તાપથી દહાયેલ જંગલમાંથી લાકડાં લાવ્યા, અને ત્યાં મારા માટે ચિતા તૈયાર કરી. પછી ચિતા સળગી, આગ ઊભી, ક્ષણમાં crackling, મારા શરીર માટે eager. મારી પુત્રીએ કહ્યું, "તમે ચિતામાં પડશો ત્યારે, તરત જ તમારું પોતાનું માંસ ફાડીને ખાઈ લેવું, ટુકડાં-ટુકડાં.