કથાનું આરંભ એ રીતે થાય છે કે, જેમ કોઈ દુર્ભાગ્ય લાંબા સમયથી મારા પર છાયું હોય અને હું તેને ખાઈ ગયેલા ખાડામાં છુપાવી રાખું છું, તેમ લોકો પણ એ લોકો પાસેથી દૂર રહે છે જે સ્વરૂપે અખંડિત અને સમૃદ્ધ છે. જીવનના ખૂણામાં, જ્યાં કૂતરા અને કાગડાઓ ભેગા થાય છે, અને માનવ દુઃખના ખેતરોમાં, ત્યાં પાપના બીજ વાવાય છે, અને મોહના વરસાદથી તે પોષાય છે. હું, પર્વતોની ગુફામાં રહેલા ક્રૂર શિકારીની જેમ, મારા જાળ પાથરીને પશુઓ વચ્ચે ફરતો હતો, જેમ યમરાજ જીવંત પ્રાણીઓમાં ફરતા હોય તેમ. કિસાનની કાચી દિવાલો સાથે થાકેલી માથું ટેકીને, હું અજ્ઞાનમાં સુતો રહ્યો, જેમ શેષનાગ સુપ્ત ભગવાન વિષ્ણુના અંગોમાં આરામ કરે છે. મારા શરીરે ફાટેલા પાન પહેરીને, ધૂમ્રવર્ણ તીરની ઝાંખી સાથે, હું વિંધ્ય પર્વતની ઠંડી ગુફાઓમાં રહેતો હતો. લાંબા સમય સુધી, मैले કાળાં ચીંધાયેલા કપડાં ખભે પહેરીને, હું જમીન પર વસતા જંગલી વરાહના ભારને જેમ ધરતી સહન કરે છે તેમ, ગરમીમાં દુઃખ સહન કરતો રહ્યો. ઘણાં વખત હું એ અંતકાળની અગ્નિ સમાન બની ગયો, જે વનના પ્રાણીઓને ભસ્મ કરી નાખે છે, અને સમય જે જગતને ભસ્મ કરે છે તેમ હું પણ બધું ખતમ કરતો રહ્યો. ત્યાં, મારી પત્નીઓ અને સંતાનો પણ જન્મ્યા, જે આયર્નના બાંધણ અથવા દુર્ભાગ્ય જેવા સંભાળવા મુશ્કેલ હતા અને દુઃખ લાવનારા હતા. માત્ર એક નાનકડો પુત્ર હતો, અને એ સાથે મેં ત્યાં સાઠ ટૂંકા વર્ષ વિતાવ્યા, જ્યાં અશુદ્ધ અને અસાધ્ય દુર્ગુણોથી પીડાતો રહ્યો. ત્યાં, દુર્વ્યસનોની ઝંઝીરમાં બંધાઈને, ઘણા દુઃખ સહન કર્યા—કોઈનું બૂમવું, કઠોર શબ્દો, દુઃખમાં રડવું, નિકૃષ્ટ ભોજન ખાવું, અને તૂટી ગયેલા ઝોપડાંમાં ઊંઘવું, હે મહાનુભાવો! સમય પસાર થતો રહ્યો, વૃદ્ધાવસ્થાએ જીવનને ઝાંઝર્યું, વાળ હિમ જેવી સફેદ થઈ ગયા, શરીર ઓસમાં ભીંજાયેલા ઘાસ જેવું નબળું થઈ ગયું. કર્મના પવનમાં કૃત્યો ઉલટપલટ થવા લાગ્યા, ક્યારેક સ્વચ્છ તો ક્યારેક ગંદા સરોવરોમાં, અને દિવસો સૂકાયેલા પાંદડાની જેમ પડી જતાં. જેમ યુદ્ધભૂમિ પર તીરો એકઠા થાય છે, તેમ સુખ-દુઃખ, ઝઘડા અને ફરજ સતત આવતાં-જતાં રહે છે. વિશ્વની મોહમાયામાં વિચરતું મન વિચારના ભમરમાં ફરતું રહે છે, જેમ સમુદ્રમાં તરંગો ઉછળે છે. ચિંતાથી બનેલો વિચારોનો ચક્ર અશાંતિથી ભમતો રહે છે, અને સમયના મહાસાગરમાં ઘાસના તણખાની જેમ ઉછળતો રહે છે. વિંધ્ય પર્વત પર ઘા લાગેલી જીવાત, કે બે પગવાળો ગધેડો, કે માત્ર એક ગામમાં આશ્રય ધરાવનાર જેવો હું પણ નબળો અને તુચ્છ બની ગયો. રાજપદ ભૂલાઈ ગયું, અને હું મહા તાવમાં પડેલા મૃતદેહ જેવો, અથવા પંખી જેવું જેનું પાંખ તૂટી ગયું હોય તેમ, જાતને અછૂતની સ્થિતિમાં જોઈ રહ્યો. જેમ પ્રલયકાળે જગતનો અંત આવે છે, અથવા જંગલને દહન કરતી આગ, સુકાઈ ગયેલું વૃક્ષ વીજળીથી તૂટી જાય, અથવા તરંગ તટ પર તૂટી પડે, તેમ બધું નિરાશા અને વિનાશથી ભરાઈ ગયું. પછી, વિંધ્ય પ્રદેશ એક શૂન્ય, નિર્જન વિસ્તારો બની ગયો, મૃત્યુનો ભયંકર ઘેરો ઘેરો ચક્ર ગોઠવાઈ ગયો, ક્યાંય અનાજ, ઘાસ, પાંદડા કે પાણી નહોતું. વાદળો એકઠાં થયા પણ વરસાદ પડ્યો નહીં, વાદળો અદૃશ્ય થઈ ગયા અને પાછા આવ્યા નહીં; પવનમાં માત્ર રાખ અને ચમકતાં કણો ઉડતાં. વનમાં પાંદડા સુકાઈ ગયા, ફફડતાં અવાજ કરતાં, અગ્નિથી દાઝી ગયા, અને વનખંડો ખાલી રહી ગયા, જાણે વર્ષો પહેલાં છોડાઈ ગયા હોય. અચાનક ભયંકર આગ ભભૂકી ઊઠી, દરેક ઝાડપોડ સુકાવી નાખી, ફક્ત રાખ અને ઘાસના અવશેષ બચ્યાં. દરેક શરીર ધૂળથી ઢંકાઈ ગયું, બધા ભૂખ્યા હતા; ભૂમિ અનાજ, ઘાસ અને પાણી વિનાની હતી, અને આગના ઘેરા ઘેરામાં આવી ગઈ હતી. એ પ્રદેશમાં ભેંસો મૃગમરીચિકા અને રેતીમાં ડૂબી ગયા, પવન રેતના ઢગલા ઊભા કરે છે, અને વાદળો આકાશને ઢાંકી લે છે. લોકોની ભીડ માત્ર પાણીના અવાજ માટે તરસતી હતી, પણ તીવ્ર તાપે બધું સુકાઈ ગયું હતું. ભૂખથી પીડાઈને, કેટલાકે પાગલપણે પોતાના સંતાનોને ખાઈ નાંખ્યા; બીજા, તરસમાં પોતાનાં અંગો ચાવી નાખતા, દાંત ખૂંડાઈ જતા અને પીડાથી વળી પડતા. જગ્યા માંસના ટુકડા, હાડકાં અને ખડિર કાંટાના ટુકડાંથી છવાઈ ગઈ હતી, ચીંથરાયેલા અંગારાઓ અને ભૂખ્યા દેડકાંઓએ કોતરેલા પથ્થરો દેખાતા. ત્યાં માતા, પુત્ર અને પિતા—all ભેગા થઈને એકબીજાને ઝડપી લેતા; જંગલની મેણા વાઘના ગુર્જર પેટમાં સમાઈ જતી. ભૂમિ પર જીવજંતુઓના કપાયેલા અંગોથી લોહી વહેતું, પાગલ થયેલા હાથીઓ સિંહોની ઉગ્રતાથી ગભરાઈને ભયંકર રીતે ભક્ષાઈ જતા. એ એક ભયાનક દૃશ્ય હતું—સિંહો Deer ને એક જ ઘૂંટમાં ગળી જાય છે, અને લોકો એકબીજાને મારી નાખે છે, જાણે મલયુદ્ધમાં મરણપણે સંઘર્ષ કરે છે. વૃક્ષો પાંદડા વિનાના, કાળા પડેલા અને દાઝેલા, હવામાં રાખ છવાઈ ગઈ, જમીન લોહી પીતા બિલાડીઓના ચાટેલા અવશેષોથી મસળાઈ ગઈ. વનપવનમાં ઘન, ભયંકર જ્વાળાઓનો શોર હતો, જ્યાં ત્રાટકતા અગ્નિકણોથી આખું જંગલ પીળું થઈ ગયું હતું. સર્પોના દહેલા ભસ્મથી ધૂમ્ર અને માંસના ગૂંચવાયેલા સ્તંભ ઊભા થયા, અને પવનથી ઉડતાં જ્વાળાની જીભથી આકાશ રંગાઈ ગયું. હવામાં રાખના ઘુમ્મટો ઉડતાં, વાવાઝોડા જેવી ગતિથી, અને બાળકોના દાંત તૂટી ગયેલા રડવાનો અવાજ, પુરુષોના વિલાપમાં ગૂંજતો. મહાન મૃતદેહ, જેનાં દાંત માનવ સંઘર્ષથી તૂટી ગયા હતા, અને માંસ લોહીથી ભીંજાયેલાં હાથોની ટોળીએ ઝડપથી ભક્ષી લીધું હતું. તેનો રંગ ધૂમ્રથી કાળો, પાંદડાં અને વેલીઓના અવાજથી પીળો, અને ભયંકર ગિધો ગોળાઈને તેનું માંસ ખાઈ રહ્યા હતા, જ્યારે ધૂમકેતુઓ આકાશમાં વિહાર કરતા. એકબીજાના ફાડેલા અંગોથી જગ્યા ભયથી ભરાઈ ગઈ, હૃદય અને પેટ ભયંકર અગ્નિના તડાકા સાથે ફાટી ગયા. એ ભયાનક જંગલ આગ પવનના ગર્જનાથી ધડકતી, ઝાડો ભયથી પડતાં, અને ડરાયેલા સાપોની ફુફકાર સાથે બળતાં કોયલાની જેમ પડી ગયા. એ પ્રદેશ, ખોખલો અને સુકાઈ ગયેલો, એવા સંપૂર્ણ વિનાશ પર પહોંચી ગયો કે જાણે બાર સૂર્યની આગથી જગત ભસ્મ થઈ ગયું હોય. blazing, જ્વાળાવાળાં વૃક્ષો અને sweeping windsથી ભરાયેલી વનભૂમિ જાણે સૂર્યના સંતાનોના જલનમય ભોગવિલાસગૃહ બની ગઈ. આ રીતે, જીવનના પાપ, દુઃખ અને વિનાશના દૃશ્યોમાં, સમયના ચક્રે બધું ભસ્મ કરી નાખ્યું; અને આ કથા મનુષ્યના અંધકાર, પાપ અને અંતે આવનારી વિનાશની ભયાનક સુવર્ણછાંયાને વ્યક્ત કરે છે.