એક વખત, એક માણસે મને પોતાની દીકરી આપી, જે કાળી હતી, ભયજનક લાગતી, જાણે એ દુષ્કર્મોની સજા રૂપે આવી હોય. જ્યાં હું ગયો, ત્યાં વણકટા લોકો, દારૂથી ઉન્મત્ત, ચારે બાજુ ગર્જના કરતા, મહાન લોકો પણ દુશ્કર્મોમાં મગ્ન, ઢોલ વગાડતા અને ઉન્માદમાં મસ્ત હતા. એ વનમાં હું આનંદવિહોણો, દુ:ખી અને દુબળો વણકટો બની ગયો; વધુ કહેવાની જરૂર નથી. સાત દિવસના ઉત્સવ પછી, ધીમે ધીમે આઠ મહિના વીતી ગયા, અને એ સ્ત્રી ગર્ભવતી થઈ, જાણે એ બાળકને ધારણ કરી રહી હોય. પછી, તેણે એક દીકરી જન્માવી, જે દુ:ખ લાવી, જાણે દુ:ખદાયક દુર્ભાગ્ય હોય; એ બાળકી ઝડપથી મોટી થઈ, મૂર્ખ ચિંતાની જેમ મજબૂત. ત્રણ વર્ષ પછી, ફરી એક દીકરો જન્મ્યો, જે અનાકર્ષક, દુ:ખદાયક અને આશાની દોરથી બંધાયેલો હતો. એ પછી, ફરી એક દીકરી અને પછી એક બાળક જન્મ્યા; έτσι, હું વનમાં વૃદ્ધ અને જર્જરિત વણકટો પતિ બની ગયો. એ સ્ત્રી સાથે ઘણા વર્ષો વીત્યા, ચિંતામાં ડૂબ્યો, જાણે બ્રાહ્મણહત્યા પછી નરકમાં તડપતો હોય. વનમાં ઠંડી, પવન અને ઉષ્માના કષ્ટથી હું લાંબા સમય સુધી ઊલટપલટ થયો, જાણે જૂનું કાચબું કાદવમાં ફસાયું હોય. પત્ની માટે ચિંતાથી મનમાં આગ લાગેલી, મને ચારે બાજુ દુ:ખદાયક કામોથી ભરેલો અગ્નિ દેખાયો. વનમાં અનેક ટુકડાઓથી બનેલા કપડાં પહેરી, લાકડાંનું બોજું લઈ, હું જાણે દુ:ખનો અવતાર બની ગયો. કપડા માત્ર લંગોટ, જૂની ગંદકી અને વૃદ્ધાવસ્થાથી ભીંયાયેલા, અમીર લોકોના ઘરોની નીચે, ઘણા વાદળો વચ્ચે, મને લઈ જવામાં આવ્યો. પત્ની સાથે, ઠંડી પવનથી થકાઈ, વનમાં, જાણે એકાંત સ્થાને છુપાયેલો હતો. અનેક ઝઘડા અને ઉગ્ર વાદથી, આંખોમાંથી લોહી ટપકતું, જાણે આંસુ રૂપે વહેતું. વનમાં સ્ત્રીઓ, ભેજથી ભીંયેલી, જંગલી સૂરના માંસ ખાતી, પથ્થરની ઝૂંપડીઓમાં, વરસાદથી overwhelm થઈ ગઈ. સમય સાથે પ્રેમ ફીકી પડ્યો, પત્ની ઉદાસ, સગાંઓમાં મૈત્રી ન રહી, સતત ઝઘડા. શંકા દરેક જગ્યાએ, બાળકો પંખીઓની જેમ ચીંયાં કરતા, હું દુ:ખી હૃદયથી વર્ષો સુધી બીજા ઘરોમાં રહ્યો. વણકટોની ઝઘડા અને ઉગ્ર ટકોરથી, મારું મુખ જર્જરિત, જાણે રાહુના દાંતથી ચાંદ્રમા ઘાયલ થયો હોય. ચપટીયાં હોઠથી, ચિત્તાની જેમ, ચિત્તાધારીઓની ભાષા જેવા, ચિત્તાના ટુકડા ખરીદીને ખાધા. હિમાલયની ગુફામાંથી નીકળતી ઉગ્ર ઠંડી પવન, નગ્ન શરીર પર, જાણે મૃત્યુના તીક્ષ્ણ બાણ. વૃદ્ધ, મૂર્ખ માણસ, સૂકાઈ ગયેલા વૃક્ષોની મૂળ વારંવાર ખોદે, જાણે ધર્મના પુણ્ય એક-એક કરીને કાઢી લે. વનમાં, નાના વાસણમાં, હું ઉત્સાહપૂર્વક પકવેલી કાદવ ખાધી, લોકો દ્વારા ધોઈ ન હતી, જાણે દુષ્ટ પત્ની સાથે. મારા ભાગની શક્તિ, જાણે વ્યક્તિગત ભાગ્ય, બીજા દ્વારા વેચી દીધી, જેમના ઘણા મોઢા અને વિકૃત સ્વરૂપ હતા. મારા જીવતા શરીરનું માંસ, વારંવાર કાપીને, વિંધ્ય વણકટોની ધરતી પર વેચાયું, જાણે એ જ મારા આયુષ્ય. મારા પાપ, હજારો જન્મોમાં સંચિત, આનંદ-ઉદ્યાનોમાં ભેગું અને મિશ્ર થયું. મને ખંતભરી દૃષ્ટિથી કૂહડી દેખાઈ, જાણે રૌરવ નરકમાં પડેલા crowને પ્રેમ લાગ્યો. વિંધ્ય વનમાં, ઝાડ-ઝાડીમાં ફરતા, પાંદડાંની પંક્તિઓ શરીર પર મૂકાઈ, જાણે જંગલના લોકો સાથે સંબંધ. પત્ની અને બાળકો, ગામમાં ભીખથી કે લાકડાની લાકડીથી, જંગલના મજબૂતને subdued કરીને, જંગલી ખોરાકથી સંતોષ પામ્યા. રાતો સુકાઈ ગયેલા તાડના પાંદડાં પર, જંગલના પ્રાણીઓના રડાણે ગૂંજતી, વાંદરાં સાથે, ઠંડીમાં દાંત કાંપતા. વરસાદના કાળમાં, શરીર પર વાળ ઊભા, પાણીની બૂંદો, મણિની માળ જેવી ચોંટેલી. વનમાં, પત્ની સાથે ઝઘડો, એના ભૂખથી સુકાઈ ગયેલા પેટ માટે, આદુ કે અજવાયનના ટુકડા પર. વનમાં, દાંત કાંપતા, આંખો ઠંડીથી ફાટેલી, અંગો કાળાં, જાણે પોતાનાં સગાં માટે ભૂત બની ગયો. નદીના કિનારે, માછલી શોધવા, કાંટો સાથે ફર્યો, જાણે મૃત્યુ પોતાનો પાશ લઈને જીવોને શોધે. અનેક ઉપવાસ પછી, તાજી, ગરમ લોહી પીતો, જાણે બાળક માતાનું દુધ પીવે. મસ્ત, લોહીથી લથપથ, પલાશ પાંદડાંથી ઢંકાયેલા, શ્મશાનમાં વસતા, જંગલના ભૂતો fierce દેવીના ડરથી ભાગી ગયા. વનમાં, જાળ પાથરાયાં, પ્રાણીઓ અને પક્ષીઓ પકડવા, જાણે આશા સંતાન, પત્ની અને કુટુંબ દ્વારા વિસ્તરાય છે. મેં માયાના વિશ્વ, ધાગાથી બનેલા પક્ષી અને જાળ, તેમજ ધર્મી જીવનની દિશાઓ, બગાડી દીધી. એ ત્યાં, મન દુષ્ટ કાર્યમાં દોડતું, આશા લાંબા સુધી ખેંચાયેલી, જાણે વરસાદમાં નદી વધે. સાપ જેમ ત્વચા ઉતારે, એ રીતે દયાને શરીરથી દૂર ફેંકાઈ, શરમમાં છોડી દેવામાં આવી. ક્રૂરતા, ઉગ્ર ગુસ્સો અને બાણની ઝપટ, જાણે ઉનાળાના અંતે આકાશમાં ઘેરાયેલાં અંધ વાદળો. આ રીતે, મારા જીવનમાં વનમાં દુ:ખ, દુર્ભાગ્ય, ઝઘડા, ભૂખ અને કષ્ટ, એક પછી એક, સંભવ્યા; અને હું, વૃદ્ધ, જર્જરિત, વણકટ, આ બધું સહન કરતો, જીવન વિતાવતો રહ્યો.