એક વખત, હું એક અંધારી છોકરી પાસે ગયો, જેની આંખોમાં ત્રણ તારા ઝળહળતા હતા, અને જે ફિક્કી વસ્ત્રો પહેરી હતી—જેમ ચાંદની રાત પાસે જાય છે. હું ખૂબ જ કષ્ટમાં હતો, અને તેને કહ્યું: "હે યુવતી, જલદી મને ખાવા માટે કંઈ લાવ, દુઃખી લોકોનું દુઃખ દૂર કરવાથી સુખ અને સમૃદ્ધિ વધે છે." ભૂખ મારી અંદર વધતી રહી, અને એ ભૂખ એવા કાળ સાપની જેમ દહતી હતી, જે જૂના વૃક્ષની ખોખલીમાં વળાંક મારે છે. મારે ભલામણ કરતાં છતાં, એ યુવતીએ મને કંઈ આપ્યું નહીં; જેમ કે ધન, ઘણી મહેનત પછી પણ, ક્યારેક દુષ્ટ લોકોના ભાગે જ જાય છે. લાંબા સમય પછી, જ્યારે હું સતત પાછળ લાગ્યો, ત્યારે થોડું જ મને મળ્યું—જેમ કોઈ ઊભા માણસની સામે પડછાયાં પડે છે. એ યુવતીએ મને કહ્યું: "મને જાણો, હું ચંડાલા સ્ત્રી છું, ગળામાં અને હાથમાં હાર-કંગણ પહેરેલા, રાક્ષસી જેવી, અને મનુષ્ય, ઘોડા, અને હાથીના ચહેરાવાળી." એ કહ્યું: "માત્ર માંગવાથી તું મારી પાસે ખોરાક મેળવશે નહીં, જેમ સાચી પ્રતિષ્ઠા ગામની બહાર જન્મેલા કોઈમાં મળતી નથી." એ એમ કહી, દર પગલાં પર અડખેલા, ઝાડ-ઝાડમાં ખોવાઈ, મસ્તીથી બોલતી બોલતી દૂર ચાલી ગઈ. પછી એએ મને કહ્યું: "મારે ખોરાક તું ત્યારે જ મળશે, જો તું મારા પતિ બનશો; દુનિયામાં પરસ્પર પ્રેમ વિના કોઈ લાભ મળતો નથી." એના પિતા, પુક્કસા, દયાળુ પ્રાણીઓ slaughter માટે લાવતો, ભૂખ્યા અને ધૂળીથી ઢંકાયેલા, શમશાનના ભૂત જેવા હતા. આ ખોરાક એ ત્યારે જ આપશે, જ્યારે એ પતિ તરીકે સ્થાપિત થાય; પ્રેમી પુરુષોનું જીવનથી પણ સન્માન કરવું જોઈએ. પછી મેં એને કહ્યું: "હે સદ્ગુણવતી, હું તારો પતિ બનીશ; કષ્ટના સમયમાં જાતિ, ધર્મ, અને કુટુંબની ભેદભાવ પણ વિચારવામાં આવે છે." પછી એએ મને અર્ધો ભાત આપ્યો, જેમ માધવીમાંથી અર્ધો અમૃત ઈન્દ્ર અને અગ્નિને મળ્યો હતો. જાંબુફળનો રસ પીધો, અને પુક્કસા ભાત ખાધો, અને ત્યાં જ હું મૂર્છિત થઈ આરામ કર્યો. એ યુવતી, ચોમાસાની જેમ કાળી, મને તળાવની જેમ ભરાઈ ગઈ, અને મારા હાથ પકડીને, જાણે જીવ બહાર ખેંચી રહી હોય, એમ મારી શક્તિ બહાર કાઢી. પછી એ મારા પિતાને મળી, જે ભયાનક રૂપ અને કાર્ય ધરાવતા, અવિચી નર્ક જેવા, ડરપોક અને મોટું શરીર ધરાવતા હતા. એ, જે મને પ્રીતિથી જોડાયેલી હતી, એણે પોતાના હિત માટે, શાંત અને ચોંટેલી મધમાખી જેવું, પોતાને હાથીને અર્પણ કરે છે, એમ પોતાને અર્પણ કર્યું. પિતાએ કહ્યું, "નિશ્ચિત," અને દિવસ અંતે અમને મુક્ત કરી દીધા, જાણે મૃત્યુના બે દાસ દાંતથી બંધાયેલા હતા. દિવસના અંતે, અમે એ જંગલમાંથી ભૂતની જેમ બધે વિખેરાઈ, જેમ ધૂંધ અને વાદળો ઉડી જાય. થોડા સમયમાં, સાંજના સમયે, અમે ગામ પહોંચ્યા, જાણે શમશાનમાંથી ભૂત બીજા મોટા શમશાનમાં આવી ગયા. ત્યાં, રક્તથી ભીંજાયેલા જમીન પર, ઘણી માખીઓ ભભૂકતી, અને વાંદરા, ઘોડા, સૂअर, પક્ષી, કાગળોના અવશેષો વિખેરાયેલા હતા. પક્ષીઓ ભીંજેલા આંતરડાંની જાળીઓ પર ઊડતા, અને કૂતરાની પગલી લીંબુના ગૂચામાં ચોંટેલી હતી. પક્ષીઓ સૂકાયેલા ચરબીના ઢગલા પર બેઠા, અને તેમની આંખો લોહીથી ભીંજાયેલા, માંસ અને ગંદકીથી ટપકતા ચામડા પર જોતાં. બાળકો કાચા માંસના ટુકડા હાથમાં પકડી, માખીઓ ખેંચતા, અને વૃદ્ધ ચંડાલા, ફાટેલા અને ભયાનક, રડતાં બાળકોને બૂમો પાડતા. અમે એ સ્થળમાં પ્રવેશ્યો, જ્યાં જમીન પર ખોપરી અને આંતરડાં બिखેરાયેલાં, ભયાનક અને દુર્ગંધિત ઘર, જાણે કાળના અંતે મૃત્યુના સહાયક તરીકે આવ્યા હોય. પછી, મારા સાસરના નવા ઘરમાં, હું ચિંતિત થઈ, કેલા પાનના નાના આસન પર બેઠો. મારી સાસુ, જેની આંખોમાં આંસુ હતા, મને, તેના જમાઈને, શબ્દોથી આવકાર્યો. પછી, મૃગચર્મના આસન પર આરામ કરીને, મેં ત્યાં એકઠા થયેલા ચંડાલાઓના ખોરાક ખાધા, જાણે ઘણા પાપ ભોગવી રહ્યો છું. ત્યાં બોલાયેલા સ્નેહભર્યા શબ્દો પણ, ભલે મીઠા લાગ્યા હોય, પણ અનંત દુઃખના બીજ હતા, અને સાચે તો, અશુભ જ હતા. પછી, એક દિવસ, જ્યારે આકાશ તારાોથી શોભિત હતું, વિવિધ વિધિ, ઉત્સવ, વસ્ત્ર અને ધનના દાનથી, એ માણસે મને પોતાની દીકરી આપી—જે ભયજનક, કાળી, અને જાણે પાપના દંડ રૂપ હતી. તે સમયે, ચંડાલાઓ, દારૂ પીધા, બધે જોરથી ગૂંજી ઉઠ્યા; મોટા લોકો, દુષ્ટ ભાવના સાથે, જાણે પાપના જ સંગ્રહ રૂપ, ઢોલ અને ઉલ્લાસમાં મસ્ત હતા. આ પછી, કહેવા જેવું શું છે? એ સમયથી, મારા મનમાં કોઈ આનંદ ન રહ્યો, અને હું દુઃખી, દુર્બળ, અને ચંડાલા બની ગયો. સાત દિવસના ઉત્સવ પછી, ધીમે ધીમે આઠ મહિના વીતી ગયા; પછી એ સ્ત્રી ગર્ભવતી થઈ, જાણે બાળક ધારણ કરતી. એણે એક દીકરીને જન્મ આપ્યો, જે દુઃખ લાવતી, જાણે દુર્ભાગ્ય. એ છોકરી ઝડપથી મોટી થઈ, મૂર્ખ ચિંતાની જેમ ગાઢ. ફરી, ત્રણ વર્ષ પછી, એણે એક પુત્રને જન્મ આપ્યો, જે અશોભન, દુર્ભાગ્ય જેવો, મૂર્ખ અને આશાના બંધનથી બાંધેલો હતો. ફરી, એક દીકરી, પછી એક બાળક—એ રીતે, હું જંગલમાં પતિ તરીકે, વૃદ્ધ અને નબળો ચંડાલા બની ગયો. એ સાથે, ઘણા વર્ષો વીતી ગયા, ચિંતામાં ગરકાવ, જાણે બ્રાહ્મણહત્યા પાપથી નરકમાં તડપતો. જંગલમાં ઠંડી, પવન, અને ગરમીથી, હું લાંબા સમય સુધી ઉથલપાથલ થયો, જાણે જૂનો કાચબો કાદામાં ફસાઈ ગયો હોય. પત્ની માટેની ચિંતા અને અંતરના દુઃખથી, મને બધે જ આગ લાગેલી લાગે, અને દુઃખદ કાર્યોથી ભરાઈ ગયો.