મંત્રમુગ્ધ રાજાએ પોતાના વચન પુર્ણ કર્યા પછી, જાદૂગરે ઉત્તર આપ્યો, એટલું શાંત અને આત્મવિશ્વાસભર્યું, જાણે ચાતક પંખી વીજલીઓના ગર્જન પછી પર્વત તરફ નજર કરે છે. તેણે કહ્યું: “હે સ્વામી, આ ઉત્તમ ઘોડા પર આરૂઢ થાઓ અને સમગ્ર વિશ્વમાં વિહાર કરો, જેમ સૂર્ય પોતાની તેજસ્વી કિરણોથી પૃથ્વીને શોભાવે છે.” રાજાએ જાદૂગરના શબ્દો સાંભળીને ઘોડાની તરફ નજર કરી, જાણે ઉત્સુક મોર વાદળના ગર્જન પછી વાદળ તરફ જોઈ રહ્યો હોય. રાજા, જેનું રૂપ ચિત્રમાં અંકિત પાત્ર જેટલું અદભૂત હતું, ઘોડાની સામે અચળ નજરે ઊભા રહ્યા, જાણે ચિત્રની અંદર જ જીવંત દૃશ્ય હોય. થોડું સમય, plume જેવી પૂંછ ધરાવતો ઘોડા જોતા, રાજા સ્થિર ઊભા રહ્યા, તેમની આંખો છુપાઈ ગયેલી, જાણે પર્વત ઉગ્ર સમુદ્રના સામેથી ડરથી સ્થિર થઈ જાય. એ રીતે, બે પળ સુધી, રાજા પોતાની જ આત્મા પર ધ્યાનમગ્ન થઈ ગયા, જાણે વૈરાગ્યવાળા મુનિ અથવા પરમ આનંદમાં સ્થિત જાગૃત વ્યક્તિ. કોઈએ તેમને જગાડ્યા નહીં, કારણ કે તેમની મહિમા જ તેમને શાંત કરી મૂકી હતી; કદાચ, ભયથી રાજા ચિંતામાં ખોવાઈ ગયા હતા. ત્યાં, માત્ર યક્ષપૂંછના ચમચા જ સંપૂર્ણ સ્થિર હતા, જાણે રાત જ અચળ થઈ ગઈ હોય, કે ચાંદની હાથ જ સ્થિર થઈ ગયાં હોય. સભામાં હાજર લોકો અચંબામાં ભરાઈ, સ્થિર થઈ ગયા, જેમ કમળના પાંદડા કાદવથી સ્થિર થઈ જાય છે. ધીમે ધીમે, સભામાં લોકોની ચળપળ શાંત થઈ ગઈ, જાણે વાદળના ગર્જન વરસાદ પછી શાંત થઈ જાય છે. બુદ્ધિજીવી મંત્રીઓ શંકાના સમુદ્રમાં ડૂબી ગયા, ચિંતામાં ખોવાઈ, જાણે દેવતાઓ દંડધારી દૈત્યરાજના નિરાશ થઈ જતા સમયે ચિંતામાં પડી જાય છે. લોકો અચંબામાં વળી ગયા હતા, અને સંસારના ભ્રમથી વાંકું થઈ ગયા હતા; રાજા અચળ નજરે બેઠા હતા, અને કમળવનની તેજસ્વિતા પણ શાંત થઈ ગઈ હતી. આ રીતે, બે પળ પછી, રાજા જાણે વરસાદ પછી પાણીમાંથી મુક્ત થયેલા સુંદર કમળની જેમ, જાગૃત થયા. જાગતા, હાથમાં કંકણ અને મસ્તક પર મુક્તા-મણિથી શોભિત, બેઠા બેઠા કંપી ઉઠ્યા, જાણે જંગલવાળું પર્વત શાખા ધરતીકંપમાં હલનચલન કરે છે. અર્ધજાગૃત, રાજા પોતાના આસન પર કાંપતા બેઠા, જેમ મંદર પર્વત પાતાળમાં ખલબલીથી હલાય છે. રાજાના સહાયકોએ તેમને પડતા પકડી લીધા, જેમ પડેલા મેદાન પર્વતને પડોશી પર્વતો ટેકો આપે છે, જ્યારે મહાપ્રલયમાં મેરુ હલાય છે. સહાયકોના ટેકા સાથે, રાજા, whose mind was greatly disturbed, તેમના ચહેરા પર ચાંદની જેવી તેજસ્વિતા દેખાતી હતી, જે તરંગોથી ઉલઝાઈ ગઈ હોય. “આ કઈ જગ્યા છે? કઈ સભા છે?”—રાજા ધીમે ધીમે વિચારી રહ્યા હતા, જાણે મધમાખી કમળના કળમાં વિલંબ કરે છે, કયાં બેસવું એ નક્કી ન હોય. પછી સભાએ સન્માનપૂર્વક પુછ્યું: “હે સ્વામી, આ શું છે?”—મધમાખી સૂર્યને પુછે, અથવા કમળ સૂર્યને જુએ, જ્યારે ગ્રહણ પછી પ્રકાશ મળે. મુખ્ય મંત્રીઓએ પણ રાજાને પુછ્યું, જાણે દેવતાઓ મહાપ્રલયના ખલબલાટથી ડરાયેલા માર્કંડેયાને પુછે. “હે સ્વામી, તમને આવી હાલતમાં જોઈને અમને અત્યંત દુઃખ થાય છે; સ્થિર મન પણ કારણ વગરની ગૂંચવણથી હલાય છે.” “પ્રારંભે આનંદદાયી, અંતે સ્વાદહીન, અને વિવિધ આનંદોમાં, તમારું મન ક્યાં ભટકાયું છે?” “તમારું મન, જે હંમેશા ઉન્નત કથાઓમાં જોડાયેલું છે, શુદ્ધ છે—તો હવે તે ભ્રમમાં કેમ ડૂબી ગયું છે?” “મન, સંસારમાં તુચ્છ અને તૂટેલા આધાર પર આધાર રાખે છે, તો ભ્રમમાં પડી જાય છે; તે મહાનતા સુધી વિસ્તરે નથી.” “જે મનમાં સતત જે વૃત્તિ ઊભી થાય છે, તે દેહ, અભિમાનથી મદમસ્ત, એ જ વૃત્તિનું અનુસરણ કરે છે.” “તમારું મન પણ અદભૂત છે—નિર્મલ, શુદ્ધ, જાગૃત, અને ગુણોથી મોહક, કશું તુચ્છ આધાર નથી.” “અભ્યાસ કરેલી વિવેક વિના, સ્થાન અને સમયના પ્રભાવે, મન મંત્ર અને ઔષધિથી વશ થઈ જાય છે, પણ ઉન્નત વૃત્તિ ધરાવનાર મન નહીં.” “વિવેક હંમેશા ધરાવનારામાં કઈ ખામી કે દોષ હોય શકે? વિસ્તૃત મન હલાય નહીં, જેમ પર્વત પવનથી હલાય નહીં.” જેમ જેમ આ શબ્દો ઉઠ્યા, રાજાનું ચહેરું તેજસ્વી થઈ ગયું, જાણે મહિનાના અંતે ચાંદની પૂર્ણતાથી શોભે છે. રાજા અચંબામાં શોભી ઉઠ્યા, આંખો પહોળી, જાણે વસંતદેવ, જ્યારે તुषાર વિદાય લઈને અનેક ફૂલો ફૂટી પડે છે. પછી, અચંબાથી થાકેલા, અને અવ્યવસ્થિત હસતાં, રાજા જાણે આકાશમાં રાહુને જુઓતી ચાંદની, મૃત્યુ નજીક આવી રહી હોય તેમ દેખાયા. જાદૂગરની વિલાસી વાતો જોઈને, રાજા હસતાં, serpent brown snakeને જોઈને Sambodhi આપે તેમ બોલ્યા. “હે દુષ્ટ, આ શું છે, તું પોતાની જટામાં કયો જાળ વણ્યો છે? સમુદ્ર, માછલીઓની ખલબલાટથી ઉલઝાય છે, પણ એક પળમાં ફરી શાંત થઈ જાય છે.” “કેટલું અદભૂત અને વિવિધ છે ભગવાનના અનેક વસ્તુઓના શક્તિ! મારા મનને, જે મજબૂત છે, પણ એમાં ભ્રમ પેદા કરી દીધો છે.” “અમે ક્યાં, સંસારના અનંત ફેરફારોમાં દુઃખી, અને ક્યાં, આ વ્યાપક, સ્વાભાવિક આપત્તિઓ, જે મનને ભ્રમમાં નાખે છે?” “શરીરમાં નિવાસ કરતી, સર્વોચ્ચ જ્ઞાનમાં અભ્યાસી મન પણ, ક્યારેક એક પળ માટે—even among the wise—ભ્રમમાં પડી જાય છે.” “હવે, હે સભા, આ અદભૂત કથા સાંભળો—શાંબરા જાદૂથી મને એક પળ માટે શું બતાવવામાં આવ્યું.” “એ પળમાં, મેં અનેક બદલાતી સ્થિતિઓ જોઈ—જાણે બ્રહ્મા, જે એક પળમાં જગતને ઉત્પન્ન અને વિલય કરે છે, જ્યારે ઇન્દ્રની શક્તિ ઓલવી જાય છે.” આ રીતે બોલીને, સભાની નજરે, રાજા હસતાં, અદભૂત કથા વર્ણન કરવા લાગ્યા.