એક વખતની વાત છે, એક શિષ્ય વલ્ચુને એક લોખંડની સૂઈ મળી. તેણે એ સૂઈને પોતાની ચાંચમાં લઈ, એક શમશાનમાં રાખી દીધી, એ રીતે, જેમ મન પોતાની ક્રિયાને આરંભે છે. પછી એ વલ્ચુ, સૂઈ લઈને, જે પર્વતની કલ્પના તેણે કરી હતી, ત્યાં ઝડપથી પહોંચી ગયો. એ વલ્ચુના અંદર રહેલા સૂઈ-પિશાચના પ્રેરણે, વલ્ચુ વાદળને પવન ધકે એમ આગળ ધપ્યો. એ પર્વત પર, એક વિશાળ, નિર્જન જંગલમાં, વલ્ચુએ એને એવી જગ્યાએ મૂકી, જ્યાં કોઈ ઈચ્છા નહોતી—જેમ યોગી પોતાનું ચેતન્ય નિશ્ચય-રહિત અવસ્થામાં મૂકે છે. એ સ્ત્રી, પોતાનો આખો અસ્તિત્વ પગની નખની ટોચના એક અણુમાં સમાવી, એવું લાગ્યું કે વલ્ચુએ એને પર્વત શિખરે દેવીની જેમ સ્થાપિત કરી. લોખંડની સૂઈના એક તીક્ષ્ણ છેડે, તેણે પોતાનો પગ પર્વતની વિશાળ, ઊંચી ચોટી પર દબાવીને, જાણે મહાપર્વતના શિખરે કલગી મૂકે તેમ સ્થિરતા પામી. પછી, જ્યારે એ જીવની સૂઈ, વલ્ચુમાં સ્થપિત થઈ હતી, બહાર નીકળવાની ઇચ્છાથી હલનચલન કરવા લાગી—જેમ સુગંધની લહેર પવન સાથે નાસિકા તરફ જાય છે. એ જીવની સૂઈ, વલ્ચુના શરીરથી બહાર નીકળી ગઈ. વલ્ચુએ પોતાનો ભાર ઉતારીને, પોતાનું સ્થાન પામ્યું—જેમ મજૂર ભાર મુકીને શાંત થાય છે કે દર્દથી મુક્ત થનાર શાંત થાય છે. લોખંડની એ સૂઈ તપ માટે આધારરૂપ બની. કારણ કે, નિર્આકાર કર્મો આધાર વિના સફળ થતા નથી, એકમાત્ર પાયો રાખીને એ સ્ત્રીએ પોતાના તપમાં અડગ રહી. હવે, જીવની સૂઈએ લોખંડની સૂઈને ચારેય બાજુથી ઘેરી લીધી—જેમ પિશાચિ શિંશપા વૃક્ષને અથવા પવન સુગંધમાળાને વળગી રહે છે. એ સમયથી, હે ઇન્દ્ર, એ સૂઈ, લાંબા તપ માટે સમર્પિત રહી, અને બીજા જંગલમાં વર્ષો સુધી રહી. તેના મહાન ઉદ્દેશ માટે, યોગ્ય રીતે કર્મમાં કુશળતા દાખવવી જોઈએ, કેમ કે લાંબા સમય સુધી સંચિત થયેલી તપશ્ચર્યા વિશ્વને દહન કરવા માટે પૂરતી છે. આ સાંભળી, નારદના વચનો પરથી, શક્રે (ઇન્દ્રે) તીક્ષ્ણ દ્રષ્ટિ સાથે દિશાઓમાં પવન મોકલ્યો. પછી, પવનની દિશામાં, ઇન્દ્ર પોતે પણ એને જોવા માટે ગગનમાર્ગે ઝડપથી ગયો. પવન, સર્વવ્યાપી અને ચપળ ચેતન્યથી, એને અવરોધ વિના જોઈ શક્યો—જેમ પરમ ચેતન્ય સર્વત્ર જુએ છે. પૃથ્વીના સાત સમુદ્રોની સીમાએ, વિશાળ મેદાનમાં, લોકાલોક પર્વતમાળા વડે ઘેરાયેલું અને વિવિધ રત્નોથી સજ્જ, એ સ્ત્રીને તેણે જોયા. તેણે મીઠા પાણીના સમુદ્રના વર્તુળ, પર્વતમાળાઓ, પુષ્કર દ્વીપની ગોળાઈ અને એમાં રહેલા પર્વતો જોયા. પછી દ્રાક્ષ-મદિરાના સમુદ્ર, ગોમેદ દ્વીપના કિનારા અને એના કેન્દ્રમાં આવેલા પ્રદેશ જોયા. પછી, ખાંડના પાણીના સમુદ્રની ખાઈ, અંદરના પર્વતો, ક્રૌંચ દ્વીપના પૂર્વી પટ અને એમાંના પર્વતો જોયા. પછી, દૂધના સમુદ્રથી ઘેરાયેલું, મધ્યમાં સ્વામી, શ્વેત દ્વીપ અને તેના તત્વમય ભાગો. પછી, ઘીથી ઘેરાયેલ પૃથ્વી, દેવલોકો, કુશ દ્વીપ અને વિશાળ પર્વત ગુફાઓ. દહીંના સમુદ્રથી ઘેરાયેલ, ચળવળતા શહેરો, શાક દ્વીપના પૂર્વ ભાગ જેવી રચના અને આંતરિક પ્રદેશો. પછી, મીઠા પાણીના સમુદ્રની ખાઈ, શહેરો અને પર્વતો, જંબુદ્વીપનું મહાન મેરુ અને તેના કુટુંબ પર્વતોને જોયા. પહેલા પવનના ઝોકથી બધું હલતું, પછી એ જ પવનથી ધીમે ધીમે અંત સુધી પહોંચતું. આવું જોઈને, પવન જંબુદ્વીપ પર દ્રષ્ટિ નાખી, હિમાલયના શિખરે પહોંચ્યો, જ્યાં સૂઈ નામની તપસ્વિ સ્ત્રી તપમાં લીન હતી. એ ઊંચા, ભયાનક શિખરે, જંગલની વચ્ચે, બીજા આકાશમાં પથરાયેલી, જીવાતમાના કર્મોથી અસ્પર્શિત એવી એ તપસ્વિ મળી. ત્યાં હજુ ઘાસનું પણ ઉગવું નહોતું, કારણ કે એ સ્થાન સૂર્યને બહુ નજીક હતું—માત્ર ધૂળથી ઢંકાયેલું, જાણે સંસારની રચના જેવી. એ mirage જેવી નદી બની ગઈ હતી, જાણે સમુદ્રના પાણીથી ભરેલી, ઇન્દ્રધનુષ જેવી, અને મૃગજળના પ્રવાહ જેવી દેખાતી. એના કિનારા અનંત હતા—even જગતના રક્ષકો પણ જોતા, તો માત્ર પવનથી ઉડતી ધૂળ જ દેખાતી. સૂર્યની કેશરી કિરણોથી રંગાયેલી, ચંદ્રની ચંદન જેવી શીતલ કિરણોથી શોભાયમાન, એ સ્ત્રી જાણે સ્વર્ગના ગાન કરતી અપ્સરા જેવી ઝગમગતી હતી, પવનની ઠંડકથી આનંદિત. લાંબી મુસાફરીથી થાકેલો પવન, સાત દ્વીપ અને સાત સમુદ્રોથી ચિહ્નિત પૃથ્વી પર ફરતો, અંતે મહાન પર્વતના શિખરે આરામ કરવા બેઠો—જાણે તેનું વિશાળ શરીર દિશાઓમાં વ્યાપી ગયું હોય, જેમ આકાશમાં મધમાખીઓનો ઝુંડ. પછી, એ ઊંચા પર્વત શિખરે, વિશાળ જંગલના મધ્યમાં, પવનને સૂઈ જેવી એક આકાર દેખાઈ, જાણે તુફ. એ સ્ત્રી એક પગે તપસ્યા કરતી, લાંબા સમયથી તાપ સહન કરતી, સતત ઉપવાસ કરતી હતી—એટલી શુષ્ક કે એની ચામડી અને પેટ એક ગાંઠ બની ગયા હતા. એ એક જ વિશાળ ખુલ્લા મોઢાથી પવન લેતી અને છોડતી, હંમેશ માટે એને હૃદયમાં રાખતી, સતત આવું જ કરતી. તપથી શુષ્ક, તીવ્ર સૂર્યકિરણોથી દઝાયેલી, જંગલના પવનથી ખંખેરી, પોતાના સ્થાન પરથી અડગ, ચંદ્રકિરણોથી સ્નાન કરતી. કાળે, મન એક જ વાસનાના અણુથી સ્થિર થતું, પૂર્ણતાની અનુભૂતિથી બીજાને સ્થાન ન આપતું. એ રીતે, જેમ કોઈ વનમાં પાણી આપે, અથવા લાંબા સમય પછી વાળ વધે, અથવા શ્વાસને માથે જટાની જેમ મૂકે. એ સૂઈને જોઈને, પવન આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગયો, નમન કરીને, એ તપસ્વિનું વર્તન જોયું—એના તેજથી વિભ્રમિત થઈ, એના સામે ઊભો રહ્યો પણ કંઈ બોલી શક્યો નહીં. "હે મહાન તપસ્વિ સૂઈ, તું કયા હેતુથી તપ કરે છે?"—પણ એના તેજથી પવન મૌન રહી ગયો.