પવનોના એકરૂપ્યને બહાર અને અંદર અનુસરી, એ સ્ત્રી એવા સુગંધલેખક જેવી અદૃશ્ય બની જાય છે, જેની હાજરી માત્ર સુગંધથી જ અનુભવી શકાય છે, પણ જોઈ શકાતી નથી. મંત્ર, ઔષધિ, તપ, દાન, દેવતાઓની પૂજા વગેરેના લાભથી એ સ્ત્રી પર્વતની નદી જેવી ઉછળતી અને તીવ્ર પ્રવાહમાં આગળ ધપે છે. એના ચળવળની જાણ કોઈને ન પડે એવી દીવાની જ્યોત જેવું એ ત્વરિત વિલય પામે છે, જેમ સોઇ તેના કોથળામાં પ્રવેશીને આરામ પામે છે. પોતાની વૃત્તિ પ્રમાણે એ દરેક નિવાસસ્થાન શોધે છે; એનું સંકેત જ દૈત્ય છે અને એ સંકેતથી એનું નિવાસસ્થાન નિર્ધારિત થાય છે. ભલે એ દરેક દિશામાં ફરી આવે, અંતે દરેક પોતાનાં નિવાસસ્થાને પહોંચી જાય છે; જીવંત સોઇ લોખંડની સોઇને મળે છે, જેમ મૂર્ખ માણસ પાછો પોતાના મૂળ પર આવે છે. એ દસ દિશામાં પ્રયત્ન અને ભટક્યા પછી માનસિક સંતોષ પામે છે, પણ કાયમ શારીરિક સંતોષ મળતો નથી. ગુણો ત્યારે જ ઉપજે છે જ્યારે તેમનું આધારભૂત તત્વ હાજર હોય છે; શરીર કોઇકનું હોય છે અને એ જ સંતોષ પામે છે. પછી, એણે પોતાના ભૂતપૂર્વ શરીરની યાદ કરવાથી, એ સંતોષ પામેલું શરીર ધરાવનાર સ્ત્રી ફરીથી દુઃખી થાય છે અને ફરીથી ભરપૂર પેટના આનંદની ઇચ્છા કરે છે. એ વિચાર કરે છે કે, "હું મારા પૂર્વ શરીરના માટે મહાન તપ કરું," અને પોતાની ઈચ્છાથી તપ માટેનું સ્થાન નિર્ધારીત કરે છે. પછી એ જીવશ્વાસના માર્ગે એક યુવાન ગૃધ્રના હૃદયમાં પ્રવેશે છે, જેમ વાયુમય જીવ આકાશમાં ચળવે છે. એ ગૃધ્ર લોખંડની એક સોઇ લઈને, તેને પોતાની ચાંચથી સ્મશાન પર મૂકે છે, જેમ મન પોતાની ક્રિયાને આરંભે છે. પછી એ ગૃધ્ર એ સોઇ લઈને એ પર્વત તરફ જાય છે, જેનું સ્મરણ એ સ્ત્રીએ કર્યું હતું; અંદરથી સોઇ-દૈત્ય દ્વારા પ્રેરિત થઈ, એ વાદળને પવન જેમ દોડાવે છે, એમ ઝડપથી આગળ વધે છે. પછી, એક વિશાળ, નિર્વિકાર જંગલમાં, એ ગૃધ્ર એ સ્ત્રીને એવા સ્થાન પર મૂકે છે જ્યાં કોઈ પણ ઈચ્છા નથી, જેમ યોગી પોતાની ચેતનાને નિશ્ચયમુક્ત અવસ્થામાં સ્થિર કરે છે. એ સ્ત્રી એ અણુમાં એકરૂપ થઈ, ગૃધ્ર દ્વારા પર્વતશિખરે સ્થાપિત થયેલી દેવી જેવી દેખાય છે. લોખંડની સોઇના તીક્ષ્ણ અંશે, એ પોતાના પગથી પર્વતની વિશાળ શિખર પર મજબૂતીથી દબાવે છે, જાણે મહાપર્વતના શિખરે શિખામણ મુકાઈ હોય. એણે ગૃધ્રમાં સ્થાપિત જીવસૂચીને જોયા પછી, બહાર નીકળવાની ઇચ્છા સાથે એ ચળવળ કરે છે. પછી, જીવસૂચી ગૃધ્રના શરીરથી બહાર નીકળે છે, જાણે સુગંધની લહેર પવનમાં વહેતી નાક સુધી પહોંચે છે. ગૃધ્ર પોતાનું ભાર છોડીને પાછો પોતાના સ્થાન પર જાય છે, જાણે ભારથી મુક્ત ભાડે કામ કરનાર શાંતિ પામે છે, કે રોગમુક્ત થનાર શાંત થાય છે. લોખંડની સોઇ તપ માટે આધારરૂપ રાખવામાં આવે છે, કેમ કે દૃઢ આધાર વિના કોઈ કાર્ય સફળ થતું નથી; તેથી એ સ્ત્રી એકમાત્ર આધાર પર તપમાં સ્થિર રહે છે. જીવસૂચી ચારેય બાજુ લોખંડની સોઇને ઘેરી લે છે, જેમ દૈત્યવધૂ શિંશપા વૃક્ષને કે પવન સુગંધમાળાને ઘેરી લે છે. આ રીતે, હે ઇન્દ્ર, એ સોઇ, લાંબા તપમાં લીન રહી, બીજા જંગલમાં વર્ષો સુધી સ્થિર રહી. એના ઉદ્દાત હેતુ માટે, તું પણ કૌશલ્યપૂર્વક કર્મ કર; કારણ કે લાંબા તપની શક્તિ આખા જગતને દહન કરવા માટે પૂરતી છે. આ સાંભળીને, નારદ પાસેથી, શક્રે ચતુરાઈથી દશ દિશામાં પવન મોકલ્યો. પછી પવન સાથે, પોતે પણ એ સ્ત્રીને જોવા માટે આકાશમાર્ગે ઝડપથી ગતિ કરી. પવન-ચેતનાએ, સ્વયં સર્વવ્યાપી અને ઝડપી હોવાને કારણે, કોઈ અવરોધ વિના એને જોઈ લીધી, જેમ પરમ ચેતના સર્વત્ર જુએ છે. પૃથ્વીના સાત મહાસાગરોના કિનારે, વિશાળ મેદાનમાં, લોકાલોક પર્વતમાળાથી ઘેરાયેલા, વિવિધ રત્નોથી શોભાયમાન પ્રદેશમાં એને જોયા. એણે મધુર જળના મહાસાગરનો વલય, તેની પર્વતમાળાઓ, પુષ્કર દ્વીપ અને એમાં આવેલા પર્વત પ્રદેશને જોયા. પછી એણે મધ્યમાં જળચરોથી ભરેલા મદિરા મહાસાગર, ગોમેદ દ્વીપનો કિનારો અને એમાં આવેલા પ્રદેશને જોયા. પછી એણે શરકંદ મહાસાગર, આંતરિક પર્વતમાળાઓ, ક્રૌંચ દ્વીપના પૂર્વપર્વત અને તેમાં આવેલા પર્વતોને જોયા. દૂધના મહાસાગરથી ઘેરાયેલી, મધ્યમાં સ્વેત દ્વીપ અને તેના તત્ત્વો સાથેના પ્રદેશને જોયા. પૃથ્વી ઘીથી ઘેરાયેલી, દેવસ્થાનો ધરાવતી, કુશ દ્વીપના વિસ્તરણ અને વિશાળ પર્વત ગુફાઓ સાથેની ભૂમિને જોયા. દહીંના મહાસાગરથી ઘેરાયેલી, ચાલતી નગરો ધરાવતી, શાક દ્વીપના પૂર્વ ભાગ જેવી, આંતરિક પ્રદેશ ધરાવતી ભૂમિને જોયા. લુણના મહાસાગરથી ઘેરાયેલી, આંતરિક નગર અને પર્વતો ધરાવતી, જંબુદ્વીપના મહામેરુ સાથેના કુટુંબ પર્વતોથી ભરી ભૂમિને જોયા. શરૂઆતમાં પવનના ઝોકથી એ ભૂમિ હલાય છે, પછી એ જ શક્તિથી ધીમે ધીમે અંત સુધી આગળ વધે છે. આ રીતે પવન જંબુદ્વીપને નિહાળી, હિમાલયના શિખરે પહોંચે છે, જ્યાં સૂચી નામની તપસ્વિ સ્ત્રી તપમાં લીન છે. એ ઊંચા, ભયાનક પર્વત શિખરે, એ વનવાસિ સ્ત્રી બીજા આકાશમાં વ્યાપેલી, જીવના કર્મોથી અસ્પર્શિત રહી છે. સૂર્યની નજીક હોવાને કારણે ત્યાં હજુ ઘાસ ઉગ્યું નથી, માત્ર ધૂળથી વ્યાપેલી છે, જાણે સંસારની રચના હોય. એ mirage જેવી નદીની અવસ્થામાં આવી ગઈ છે, જાણે મહાસાગરનું જળ ભરાયું હોય, ઇન્દ્રધનુષ જેવી દેખાય છે, અને મૃગજળની ધારા જેવી લાગે છે. એના કિનારા અપરિમિત છે, દુનિયાના રક્ષકો પણ જોવે તો માત્ર પવનના હલનચલનથી ઊભેલા ધૂળના વાવાઝોડા જેટલું જ દેખાય છે.