કોઈ જગ્યાએ, જ્યાં પવન પોતાની ચેનલમાં વહેતો નથી, ત્યાં એ પ્રવેશી ગઈ અને વટના વૃક્ષના જડ જેવી તીવ્ર પીડા સ્થાપિત કરી. એ શરીર અને તેની ઇન્દ્રિયો, તેમજ અન્ય અનેક દેહોમાંથી, માનવ માંસ અને અન્ય યોગ્ય ભોજનનો ભોગ લીધો. જ્યારે એ સૂઈ રહી હતી, ત્યારે થોડી હલનચલન કરતી, એના ગુલાબી ગાલો પ્રેમીનું છાતી પર ટકેલી, અને એના હાર થોડો વળગી પડેલો હતો—યૌવનમાં ચમકતી યુવતીની જેમ. એ દુ:ખથી મુક્ત બની, પંખીની જેમ જંગલના પંથ પર ફરતી રહી, ઈચ્છા-પૂર્ણ કરનારા વૃક્ષોમાંથી ઉગતા ફૂલોના વાદળ વચ્ચે, દૂગણી તેજસ્વિતા સાથે. સ્વર્ગીય પર્વતોના જંગલમાં, મંડાર ફૂલોની સુગંધિત પરાગ-મધ પીધું, મધમાખીઓના ઝુંડમાં છુપાઈ. એ મૃતદેહના અંગો ચાવી ગઈ, વૃદ્ધ ગૃધની જેમ કે યુદ્ધમાં તલવાર-દંડની જેમ, શૂરવીરોના દેહ ઝડપથી ભક્ષી લીધા. શરીરના તમામ ચેનલ અને આવરણમાં, પવનના ચિહ્નની જેમ, એ ઉઠી અને પડી, આકાશમાં crowની જેમ પંથ પર ફરતી. વિશ્વાત્મામાં, શ્વાસ પવનની ધારા દ્વારા આકાશમાં ધ્રૂજે છે; એ જ રીતે, એ દરેક શરીર-ગૃહમાં ધ્રૂજતી રહે છે. એ સર્વ જીવોના દેહમાં, ચેતનાની શક્તિથી વિકૃત થઈ, ગૃહિણીએ પોતાના ઘરને દીપકથી પ્રકાશિત કરે તેમ, ફરતી રહે છે. એ રક્તમાં પ્રવાહની શક્તિની જેમ, જળમાં પ્રવાહની જેમ, મહાસાગરમાં ઘૂંટણની જેમ, પેટમાં વળતી અને પલટતી. કપૂરની સુગંધ શુદ્ધ પદાર્થમાં નિદ્રિત હોય છે, કે પવનમાં અમૃત છુપાયેલી હોય છે—તેવી રીતે, જે પાસે છે તે જ અંદરથી સ્વાદ લે છે. હૃદયમાં વસતા પવન દ્વારા, આંતરિક જંગલના વૃક્ષ, ઝાડા, ઔષધિઓનો આનંદ માણે છે; પણ જ્યારે ભોગ લેવાય છે, ત્યારે એ નિશક્ત બની જાય છે, અને જ્યારે ઘા પડે છે, ત્યારે માત્ર નિરીક્ષણ થાય છે. ‘હું જીવંત ચેતનાની સૂઈ બની જાઉં’ એવી ઈચ્છા ઉદભવી; તેથી, ચેતનાસભર, શુદ્ધ અને તીવ્ર માનસિક સૂઈ રચાઈ. એ અદૃશ્ય, અતિ ઝડપી, પવન-સમાન સૂઈ, જેના નિવાસસ્થાન વાયુ છે, દરેક દિશામાં ચળવળ કરે છે, છતાં છુપાયેલી રહે છે. પીવું, ખાવું, રમવું, હસવું, આપવું, લેવું, નૃત્ય કરવું, ગાવું, જાગવું—આ બધું અસંખ્ય દેહધારી જીવ કરે છે. એ અદૃશ્ય દેહધારી, જેનો દેહ મન અને પવન છે, તે સર્વ કાર્ય આકાશરૂપે કરે છે; એવું કંઈ નથી જે એ કરે નહીં. મધુર સ્વાદમાં મત્ત, નિશક્ત, બાળકના રમતમાં આધાર લઈ, ગરમ સ્ત્રી હાથીની જેમ, એ ફરતી રહે છે. નદીઓમાં, જે અશુદ્ધ, ઘટેલી કે તરંગોથી ઉન્મત્ત છે, એ મત્ત, ઝડપથી અશક્તતા લાવે છે અને મગર જેવી બની જાય છે. હૃદયમાં ચરબી અને માંસ રોકી શકતી નથી, અને લાંબા સમય સુધી દુ:ખ ભોગવે છે, જેમ કે ધન અને વૃદ્ધતાથી મન નબળું હોય. હાથી, ઊંટ, હરણ, ઘોડા, સિંહ અને અન્ય પ્રાણીઓ એના હૃદયમાં નૃત્ય કરે છે, જેમ કે નૃત્યંગના મંચ પર લાંબા સમય સુધી અંગો હલાવે છે. પવનની એકતાને અંદર અને બહાર અનુસરી, એ અદૃશ્ય બની જાય છે, જેમ કે સુગંધ-લેખકની હાજરી અંદર છુપાયેલી હોય. મંત્ર, ઔષધિ, તપ, દાન, દેવ-પૂજા વગેરેથી લાભ પામી, એ ઊંચા પર્વતની નદીની તરંગ જેવી દોડે છે. દીપકના પ્રકાશ જેવી, જેની ચળવળ અજાણ છે, એ ઝડપથી એકતામાં વિલીન થાય છે, જેમ કે સૂઈ તેના આવરણમાં પ્રવેશી આરામ પામે છે. પોતાની વૃત્તિ પ્રમાણે, એ દરેક નિવાસસ્થાન શોધે છે; ચિહ્ન જ રાક્ષસી છે, અને ચિહ્ન દ્વારા નિવાસ સ્થાપિત થાય છે. બધી દિશામાં ફર્યા પછી, દરેક અંતે પોતાના નિવાસ સ્થાને પહોંચે છે; જીવંત સૂઈ લોખંડની સૂઈ પાસે આવે છે, જેમ કે નબળો વ્યક્તિ પાછો ફરે છે. દસ દિશામાં પ્રયત્ન અને ફર્યા પછી, એ માનસિક સંતોષ પામે છે, પણ દેહિક સંતોષ ક્યારેય નથી મળે. વાસ્તવમાં, ગુણ તો તેના આધાર પર જ ઉદભવે છે, અદ્રશ્ય પર નહીં; દેહ કોઈના છે, અને એ જ સંતોષ પામે છે. પછી, પૂર્વ દેહનું સ્મરણ કરીને, એ જે સંતોષ પામેલ દેહ ધરાવતી હતી, એ દુ:ખી બની, પીરસેલા અને મધુર પેટની ઇચ્છા રાખી. એ માટે, ‘હું મારા પૂર્વ દેહ માટે મહાન તપ કરું’ એમ વિચારી, પોતાની ઈચ્છાથી તપસ્થાન નક્કી કર્યું. એ જીવ-શ્વાસના પંથ દ્વારા યુવાન આકાશ-ગૃધના હૃદયમાં પ્રવેશી, પવનમાં ચાલતા જીવની જેમ. એ ગૃધ, એ રીતે એક લોખંડની સૂઈ લઈ, તેની ચાંચથી શમશાનના ચિતા પર મૂકી, જેમ કે મન પોતાની ક્રિયા શરૂ કરે છે. સૂઈ લઈને, એ ગૃધ એ પર્વત પર ગયો, જે એના મનમાં હતું, અંદરથી સૂઈ-રાક્ષસી દ્વારા ઝડપથી પ્રેરિત, જેમ કે પવન દ્વારા વાદળ. ત્યાં, એક વિશાળ જંગલમાં, એણે એને એવા સ્થળે મૂક્યું, જ્યાં કોઈ ઈરાદો નહોતો, યોગી જેમ કે ચેતનાને નિશ્ચય-રહિત સ્થિતિમાં મૂકે છે. એ, પગના અગ્ર અણુમાં વિલીન થઈ, ગૃધ દ્વારા પર્વતના શિખરે સ્થાપિત deity જેવી લાગતી હતી. લોખંડની સૂઈના એક તીવ્ર છેડે, એણે પગને પર્વતના વિશાળ, ઊંચા શિખર પર દૃઢપણે દબાવ્યો, જાણે મહા પર્વતના શિખરે શિરોમણિ મૂક્યું હોય. એ જાગૃત vital needle, જે ગૃધમાં સ્થાપિત હતી, જોઈ, એ બહાર નીકળવા માટે હલનચલન કરવા લાગી. vital needle ગૃધના જીવનમાંથી બહાર નીકળી, બહાર આવવાની ઇચ્છા સાથે, પવન દ્વારા નાસિકામાં ઊઠતી સુગંધની જેમ. ગૃધ, પોતાનું ભાર દૂર કરીને, પોતાના સ્થાન પર પાછો ગયો, બોજ દૂર કરનાર પથારીની જેમ, અને સ્વસ્થ થઈ, રોગમુક્ત વ્યક્તિની જેમ. લોખંડની સૂઈ તપ માટે આધારરૂપ બની; કારણ કે દૃઢ આધારનું યોગ્ય ઉપયોગ કાર્ય માટે યોગ્ય છે. નિરાકાર કર્મો આધાર વિના સફળ થતું નથી; તેથી, એક આધાર પર આધાર રાખી, એ તપમાં સ્થિર રહી.