પુણ્યશાળી શરીર ધરાવનારાઓ માટે પણ જન્મનો બંધન સહેજે છૂટતો નથી; એક દૈત્ય સ્ત્રીએ પોતાના કર્મોના પરિણામે સૂઈ જેવી ભૂતદશા પ્રાપ્ત કરી. હવે, જ્યારે તે દિશાઓના અંત સુધી પવન દ્વારા ઉડતી ફરવા લાગી, ત્યારે તેનું સ્થૂળ શરીર ત્યાં જ વિઘટિત થઈ ગયું—જેમ શરદના વાદળો અદૃશ્ય થઈ જાય છે તેમ. આ સૂઈ જેવી ભૂત, પવનરૂપ બની, ક્યારેક નિર્વળ, દુર્બળ કે સ્થૂળ શરીર ધરાવનારા કોઈ વ્યક્તિના શરીરમાં પ્રવેશી જાય છે, તો તે આંતરિક રોગ—કોલેરા જેવી તીવ્ર પીડા રૂપે અનુભવાય છે. શુદ્ધ અને વિદ્વાન વ્યક્તિના સૂક્ષ્મ શરીરમાં પ્રવેશે ત્યારે પણ એ જીવન સૂઈ અંદરથી રોગરૂપ બની જાય છે. આ રીતે, ક્યારેક એ ભટકી રહેલું હૃદય સંતોષ પામે છે, તો ક્યારેક પુણ્ય, મંત્ર, ઔષધિ વગેરે દ્વારા તેનું નાશ થઈ જાય છે. વર્ષો સુધી તે માત્ર ભટકવાનું જ ધ્યેય રાખીને, આકાશ અને પૃથ્વી બંને પર બે શરીરો લઈને ફરતી રહી. પૃથ્વી પર એ ધૂળથી છુપાયેલી રહે છે; હાથમાં આંગળીથી છુપાયેલી; આકાશમાં તેજથી ઢંકાયેલી; કપડામાં તાંતણા દ્વારા છુપાયેલી. અંદરથી એ સ્નાયુના પ્રવાહમાં, દુર્ભાગ્યશાળી, પીળા ધૂળમાં, સુકાઈ ગયેલી નદીના પટમાં, જૂના સુકાઈ ગયેલા ઘાસમાં વસે છે. કોઈ અર્થહીન, છાયારહિત, ખાલી, શ્વાસ આપતી જગ્યા—જેथे પવનથી માખીઓ ઉડી જાય છે અને શુભ વૃક્ષો નથી—તેમાં પણ એ રહી શકે છે. મોટાં, ગાંઠવાળાં હાડકાંમાં, સતત ધ્રૂજતા જમીન પર, બીજાના કપડાંના શુદ્ધ કિરણોથી સર્જાયેલી મૃગમરીચિકા જેવી જગ્યા—આ બધે એ વસે છે. ક્યારેક એ ડાળના ટોચે આરામ કરે છે, તો ક્યારેક માખીઓના પવનમાં, કઠોર અને રસહીન પવનમાં, આંગળીઓની ડાળીઓ પર થરથરતી રહે છે. ગંદકીના વાદળ જેવા ધૂંધાળામાં, પોતાની જ આંગળીના ઘા પડેલા ખાડામાં, પરસેવો, તુવાળ, દુર્ગંધિત પ્રવાહોમાં, સાંધાના પર્વતો અને વાંદ્રાના ગાડામાં પણ એ છુપાયેલી રહે છે. ક્યારેક ધૂળ, પાણી અને મોહમાં, સાપની ચામડી જેવી કરડી નખવાળી, કૂવામાંની પાથરી પર, નદીથી ડરતી, જીવાતથી ભરેલી જગ્યામાં રહે છે. ફાટેલી, સુકાઈ ગયેલી, તિરાડવાળી, કાદવના ખાડાંવાળી, રસ્તાના મધ્યમાં ઠંડી પવનથી વેરવાયેલી—એવી જગ્યામાં પણ એ રહે છે. એ ક્યારેક જીવાત, ડાઘ, લોહી અને નખના નિશાનવાળા મોઢાં ધરાવે છે; અંગૂઠા અને ધૂરીથી દબાયેલી, ખેંચનાર wherever ખેંચે ત્યાં ફરતી રહે છે. વિવિધ આકારમાં, શહેરોમાં રંગીન કપડાં જેવી ફરતી, આવન-જાવનથી થાકી, લાંબો આરામ લે છે. દરેક શહેરમાં એ તાંતણાં અને સાધનોથી ભરેલો ગોઠિયો લઈને જાય છે; જ્યારે તે તાડના જંગલમાં પહોંચે છે, ત્યારે બળદો દ્વારા ગૂમાવાય છે. છુપાઈને, હાથમાંથી થોડું સરકી આરામ કરે છે; મોઢામાંથી તાંતણાં ખેંચાવાની થાકથી, ક્યાંક તૂટી જાય છે. કઠિન હોવા છતાં, કાન પર દબાય છે પણ ભેદી શકતી નથી; કારણ કે, જ્યારે મન મંદ હોય, ત્યારે તીક્ષ્ણ વસ્તુ પણ તીક્ષ્ણતા ગુમાવી દે છે. એ થાકેલી સૂઈ, મનની સૂઈથી વાંકાયેલી, અહીં-અહીં ભટકે છે; પાણીમાં પડેલા ભારે પથ્થર જેવી, વાંકાયેલી હોવા છતાં ડૂબતી નથી. સંસારનું ગતિમાન ચક્ર મનની શક્તિથી દિશાઓના અંત સુધી ફેલાય છે, જેમ પવનના દબાણથી ઘાસના પાન હલાય છે. એ સૂઈ પોતાના મોઢાથી સૂક્ષ્મ તાંતણું અંત સુધી છોડે છે, સુંદર કરઘામાં, ઉચ્ચ પુરકના પ્રયત્નથી, એવી ઝડપથી—as if સ્ત્રી હૃદયથી જોડાઈને સંતાનને જન્મ આપે છે. જેમ ઉચ્ચ પુરકના રસથી, સૂઈ હૃદયને વિશાળ રીતે ખોલે છે, તેમ તે સતત કરઘામાં તાંતણા અંત સુધી છોડતી રહે છે. જૂના ફાટેલા કપડાં પણ તીક્ષ્ણ વસ્તુથી સહજ રીતે ભરાઈ જાય છે—જેમ સૂઈ તરત જ ફાટેલું કપડું ભરી દે છે. તાંતણાના કિરણો ખેંચી, સૂઈ કપડાનું હૃદય પામી લે છે; એ ઉચ્ચ પુરકથી તેજ પણ ઝડપથી વણાય છે, જેમ સૂર્યના કિરણો. અચાનક, એ જ રચાયેલી થાકેલી રચનાથી, સૂઈ-દૈત્ય કર્મફળની જેમ હૃદયમાં પીડાય છે. એ સૂઈ, ઘોડાના ખુર જેવી ધ્વનિ સાથે, થોડું ખસે ત્યારે ભેદ કરે છે; પોતે જ કામમાં લેવાય ત્યારે થાક લાવે છે. એ સૂઈ કપડામાં ચાર રીતે તાંતણું ખેંચે છે, અને શરીરમાં લાંબું સંસ્કાર રૂપ તાંતણું, જેમ અનુભવ થાય છે તેમ. ઝડપથી દોડતી, સૂઈ કપડામાં દોડે છે પણ તેનો મોં દેખાતો નથી—એ જ રીતે, દુષ્ટ લોકો ગુપ્ત રીતે મુખ્ય સ્થળે ઘા કરે છે. તાંતણાંના ગુંચળથી ગૂંથાયેલી, તીક્ષ્ણ દૃષ્ટિ ધરાવતી સૂઈ સહજતાથી જુએ છે: “હું આને કેમ ભેદી શકું?”—આ જ તીક્ષ્ણની ઇચ્છા છે. રેશમી કે સુતરાઉ કપડાં હોય, તીક્ષ્ણ સૂઈ બંનેમાં સરખી રીતે પસાર થાય છે; પુણ્ય અને પાપનો ભેદ અવગણવો મૂર્ખાઈ છે. અંગૂઠા અને આંગળી વચ્ચે દબાયેલી, તેજસ્વી તાંતણું ધરાવે છે, અને અનંત દોરી ઉગાડી રહી હોય તેમ આગળ જુએ છે. તીક્ષ્ણ અને નિર્દય સ્વભાવને કારણે, તાંતણું ગૂંથાયેલી હોવા છતાં, એ નરમ વસ્તુમાં ધીમે ધીમે પ્રવેશ કરે છે. અત્યંત તીક્ષ્ણ હોવા છતાં, ગધેડાના મોઢામાંથી પસાર થતી, સૂઈ—અભેદક અને નિર્દય—દુર્ભાગ્યશાળી રાજકન્યા જેવી બની રહે છે. બીજાને હાનિ કર્યા વિના, તીક્ષ્ણ પોતે માર્ગ શોધતી નથી; ભેદ કર્યા પછી, સૂઈ સંયમિત થઈ કાનની લટમાં લટકતી રહે છે. હાથમાંથી પડી જાય ત્યારે, એ રૂમાં સુંદર રીતે પડેલી રહે છે, જેમ મિત્રતા હોય; સ્વરૂપ સમાન મિત્રમાં કોણ આનંદ ન પામે? સામાન્ય લોકોમાં, જેમના મનમાં ભ્રાંતિના સંસ્કાર હોય, એવા કોણ પોતાના સમાન મિત્રને ત્યજી દેવા ઈચ્છે? એકવાર ત્યજી દેતાં, આંતરિક ગતિશક્તિ લોખંડના ખંડમાં અશાંત બની જાય છે, ધોંકણાંના પવનથી ઉદ્વેલિત થઈ, આકાશમાં ઉડવાની આતુરતા પામે છે. પ્રાણ અને અપાનના પ્રવાહમાં નિવાસી, હૃદયના કમળમાં ગતિશીલ, પીડાની શક્તિ અત્યંત ઉગ્ર બની, જીવાત્માની શક્તિ જેવી ઊભી થાય છે. સમાનના વિરોધથી, એ સમાન સાથે ચાલે છે; ઉદાનના પ્રતિક્રિયા દ્વારા, ઉદાન સાથે ગતિ કરે છે. આ રીતે, સૂઈ જેવી ભૂતદશા કર્મના બંધનથી, અનંત દિશાઓમાં, વિવિધ અવસ્થાઓમાં સતત ભટકતી રહી છે—ક્યારેક દેહમાં, ક્યારેક કપડામાં, ક્યારેક પવનમાં, અને ક્યારેક અંતરાત્મામાં.