કોઈ મનુષ્ય excessive pride—અતિશય અહંકાર—કારણ એક જ વસ્તુમાં અતિશય મગ્ન થઈને, પોતાનું મન ગુમાવી દે છે; પણ રાક્ષસી, જે પોતાની ભક્ષણ શક્તિમાં ગર્વિત હતી, તેને પોતાના શરીરનો વિનાશ પણ ધ્યાનમાં ન આવ્યો. અવિદ્યા અને એક વસ્તુમાં અતિશય આસક્ત ignorant મનને વિનાશમાં પણ આનંદ મળે છે; એ રાક્ષસી, શરીરવિહિન અને સૂઈ જેવી સૂક્ષ્મ, સંપૂર્ણ સંતોષથી રહી. પછી, બીજી એન્ટિટી એ સૂઈમાં આસક્ત થઈ—અને જીવંત સૂઈ ઉત્પન્ન થઈ: જે આકાશ જેવી, નિરાકાર, અને આકાશના પ્રવૃત્તિથી બનેલી હતી. એ પ્રકાશમય તાંતણાની ધારા જેવી દેખાઈ, જીવતાંતણાથી બનેલી, તીક્ષ્ન પીડાના રૂપમાં, એ સૂર્યકિરણની જેમ સુંદર હતી જે ઓટમાંથી ચમકે. એ તલવારના અલગ ધાર જેવી, અથવા અણુઓની પંક્તિ જેવી, ફૂલની સુગંધના રેખાની જેમ, અને સૂક્ષ્મ કલાની રૂપ ધારણ કરતી હતી. એ પાપી સ્વભાવની, મનની ચંચળતા હતી, અને ત્યાં જ રહી, બીજા જીવનની સ્થિતિમાં ઘૂસી જવાનો અંતિમ તત્વ જ ધ્યાનમાં રાખતી. આ રીતે, એનું શરીર ઉદ્ભવ્યું—બે સૂઈઓથી બનેલું, જંગલી ચોખાના છાલ જેવી પાતળી, કપાસના તાંતણા જેવી નાજુક. એ બંને સૂઈના રૂપથી, મનુષ્યના હૃદયમાં ઘૂસી, તેમને તીક્ષ્ન રીતે ભેદી, અને પછી—all ten directions—દશ દિશાઓમાં ભયાનક રીતે ફરી. પોતાના ઇરાદાની શક્તિથી, એ ક્યારેક હલકી, ક્યારેક ભારે બની જાય; ક્રાબ જેવી ભયાનક આકાર છોડીને, ફરી સૂઈના સ્વરૂપમાં આવી. નબળા લોકો માટે સામાન્ય વસ્તુ પણ ખૂબ જ ઇચ્છનીય બની જાય છે; રાક્ષસી એ સૂઈ-રૂપ ભૂતત્વ તપસ્યાથી પ્રાપ્ત કર્યું. અમેરીટિઅસ શરીર—પુણ્યવાન શરીર—વાળા માટે પણ જન્મનો બંધન ટળતું નથી; રાક્ષસી એના કર્મથી સૂઈ-રૂપ ભૂતત્વ પ્રાપ્ત કર્યું. જ્યારે એ દિશાઓના અંત સુધી ફરવા લાગી, પવનના વહનથી, એનું સ્થૂળ શરીર ત્યાં જ વિઘટિત થઈ ગયું—શરદના વાદળની જેમ. કોઈ નિરાશ્રય, દુર્બળ, કે સ્થૂળ શરીરમાં પ્રવેશીને, પવન-સૂઈ આંતરિક કોલેરા જેવી બીમારી બની જાય છે. શુદ્ધ અને જ્ઞાની વ્યક્તિના સૂક્ષ્મ શરીરમાં પ્રવેશીને, જીવનની સૂઈ આંતરિક કોલેરા-સમાન રોગ બની જાય છે. ક્યારેક, એ ભટકતું મન સંતોષ પામે છે; ક્યારેક, પવિત્રતા, મંત્ર અને ઔષધિથી નાશ પામે છે. ઘણા વર્ષો સુધી, એ ફક્ત ફરવાનું જ કામ કરતી રહી, આકાશ અને પૃથ્વી—બંને જગ્યાએ બે શરીર સાથે ગતિ કરતી. પૃથ્વી પર, ધૂળમાં છુપાયેલી; હાથમાં, આંગળીથી છુપાયેલી; આકાશમાં, પ્રકાશથી ઢંકાયેલી; કપડામાં, તાંતણા દ્વારા છુપાયેલી. એ આંતરપાતી નસ-પ્રવાહમાં વસે છે, દુર્ભાગ્યશાળી, પીળા ધૂળમાં; સૂકી નદીના પાટમાં, જૂના ઘાસના સૂક્ષ્મ રેખામાં. અર્થહીન, છાયાવિહીન, ખાલી, શ્વાસ આપતી જગ્યામાં; જ્યાં પવનથી માખીઓ ઉડી જાય છે, જ્યાં શુભ વૃક્ષ નથી. મોટા, ગાંઠેલા હાડકામાં, કાંપતા, ધ્રુજતા જમીન પર; બીજા કપડાના શુદ્ધ કિરણોથી સર્જાયેલી માયામાં. ડાંડીના ટોચ પર આરામ કરતી, માખીઓના પવનમાં; કઠોર અને રસ વિનાના પવનમાં, આંગળીઓની ડાળીઓ પર. ગંદા વાદળના લકીરોની દુનિયામાં, પોતાના આંગળીઓના ઘાવના ખાડામાં; પસિનાં, ઢોળ, અને દૂષિત પ્રવાહોમાં, સાંધાની પર્વત અને વાંદરાં-માળામાં. ક્યારેક, ધૂળ, પાણી, અને મોહમાં, સાપની ત્વચા જેવી ખડખડ nails સાથે; ક્યારેક, કૂવામાં બાજુના પથ પર, નદીથી ડરતી અને ઊંઠથી ભરેલી. પાતળી, સૂકી, અને ફાટેલી, ટુકડાઓ અને કાદવ-પોકેટ સાથે; રસ્તાની વચ્ચે, ઠંડા પવનથી ઝૂમતી. ઊંઠ, ડાઘ, અને લોહી ધરાવતી, લોહીથી ભરેલી, nails-થી ચિહ્નિત મોઢામાં; અંગૂઠા અને ધુરાથી દબાયેલી, ખેંચનાર wherever ખેંચે ત્યાં dragged. વિવિધ ડિઝાઇનથી, શહેરોમાં રંગીન કપડાની જેમ ફરી; આવતાં-જતાં થાકી, લાંબા સમય સુધી આરામ કરે છે. દરેક શહેરમાં, તાંતણા અને સાધનોના ગાંઠ સાથે ભારપુર્ણ; જ્યારે પામના જંગલમાં પહોંચે, એ બળદથી ફેરવાય છે. છુપાઈ, થોડું હાથમાંથી સરકી આરામ કરે છે; તાંતણા મોઢામાંથી ખેંચવાથી થાકી, ક્યાંક તૂટી જાય છે. કઠોર હોવા છતાં, કાન પર દબાય છે પણ ભેદી શકતી નથી; કારણ કે, મન મલિન હોય, તો તીક્ષ્ન વસ્તુ પણ તીક્ષ્ન કાર્ય નથી કરતી. એ થાકેલી સૂઈ, મનની સૂઈથી વળી, ફરતી રહી; પાણીમાં ભારે પથ્થર જેવી, નીચે વળી હોવા છતાં ડૂબી નથી. સંસારની ગતિ, મનના તત્વની શક્તિથી, દિશાના અંત સુધી ફેલાય છે—પવનથી પાંદડી હલાય તેવી. મોઢાથી, સૂક્ષ્મ તાંતણા અંત સુધી છોડે છે, સુંદર હથોણી (loom)માં, ઝડપથી, ઉચ્ચ ભરાવાના પ્રયત્નથી—મહિલા પોતાના હૃદયથી જોડાઈ, જન્મ આપે તેવી. જેમ ઉચ્ચ ભરાવાની રસથી, સૂઈ હૃદયને ખુલ્લું કરે છે, તેમ હથોણીમાં સતત સૂક્ષ્મ તાંતણાનો અંત છોડે છે. લાંબા સમયથી જૂના કપડાં પણ, તીક્ષ્ન વસ્તુથી, વિચાર વિના ભરાઈ જાય છે; અહીં, ઉદાહરણ છે કે ફાટેલા કપડાં તત્ક્ષણે સૂઈથી ભરાઈ જાય છે. તાંતણાની કિરણો ખેંચીને, સૂઈ કપડાનું હૃદય પામે છે; અને એ ઉચ્ચ ભરાવાથી, તેજ ઝડપથી વણાય છે—સૂર્યકિરણની જેમ. અચાનક, એ સ્થાપિત સ્વરૂપથી, exhausted ભરાવાથી, દૈત્ય-સૂઈ હૃદયમાં પીડાય છે—કર્મના પરિણામ જેવી. એ ભેદ કરે છે, ઘોડાની પગલાની અવાજ જેવી, થોડું હલાય ત્યારે; પોતે જ, જ્યારે ઉપયોગમાં આવે, થાક લાવે છે. કપડામાં, એ તાંતણાને ચાર રીતે ભેદે છે; અને શરીરમાં, લાંબી તાંતણા જેવી છાપ, સંવેદનાની જેમ. ઝડપથી દોડતી, સૂઈ કપડામાં દોડે છે, તેનો ચહેરો દેખાય નહીં—એવી રીતે, દુષ્ટ લોકો જીવન-બિંદુઓને છુપાઈને ઘાયલ કરે છે. યાર્નના ગાંઠ સાથે, તીક્ષ્ન-આંખવાળી સૂઈ સરળતાથી નિરીક્ષણ કરે છે: “કઈ રીતે ભેદવું?”—આ એ તીક્ષ્નની ઇચ્છા છે.