લડાઈનું મેદાન રક્ત, માંસ અને ચરબીના કાદવથી ભરાયેલું હતું. ત્યાં અસુરો અને ભૂતપ્રેતો, જેમના પેટ, હાથ, કાન, હોઠ અને નાક લટકી રહ્યા હતા, એકબીજાને ઉછાળીને ફેંકી રહ્યા હતા. આ દ્રશ્ય એવું હતું, જાણે મંદરાચલ પર્વતથી દુધના સાગરનું મથન થતાં ફેન અને ગાંજથી ઘમાસાણ મચી ગયું હોય, તેવી ભયંકર ભ્રમની રચના થઈ હતી. એ ભ્રમની ઝડપને ઓળખીને, એણે ફરીથી એ જ ભ્રમ ઊભો કર્યો. પછી, વેતાળાસ્ત્રના પ્રયોગથી, મૃતદેહોની સેના ઊભી કરી. એમાં કેટલાક મસ્તકવિહિન, તો કેટલાક મસ્તકવાળા, બધા જ વેતાળોની ઉન્માદથી ભરેલા હતા. એ બધા ભૂત અને વેતાળો, જાણે એકબીજામાં બંધાઈ ગયા હોય, એવી ભયંકર ટોળકી બની. એવી ભયંકર શક્તિ ઊભી થઈ કે જાણે પૃથ્વીને ગળી જાય. ત્યારે બીજા રાજાએ પણ બીજી માયા ઊભી કરી. તેણે ત્રિલોક વિજયની ઇચ્છાથી એક દૈત્યસેના ઊભી કરી. મોટા પહાડ જેવાં દૈત્યો ચારે બાજુથી નીકળી આવ્યા. તેઓ પોતાના શરીર છોડીને, નર્કવાસીઓ જેવાં દેખાઈ રહ્યા હતા. એ સેના એટલી ભયંકર હતી કે દેવો અને દાનવો બંને ડરી ગયા. કાળાં વાદળમાંથી વીજળી જેવી ગર્જના સાથે, મસ્તકવિહિન દેહો નૃત્ય કરતાં હતા. ભૂતો અને પ્રેતોના રૂપમાં, એ haunted સ્થળોએ મજબૂતીથી ઊભા રહ્યા. તેમના મસ્તક ઉપર કમળોની ઢગલીઓ શોભી રહી હતી, ફૂલો અને વાંસળીના અવાજથી વાતાવરણ ગુંજી ઉઠ્યું હતું. આંતરડાં લટકતી હાર તરીકે પહેરીને, લોહી ની ધારાઓ વહેતી હતી. વેટાળના ઢોલના આનંદ સાથે, તેઓ ચમકતા ભૂતપ્રભાથી ઝગમગતા હતા. ચરબી, માંસ અને મજ્જાથી ભરપૂર, લોહી-મદિરાની ધારાઓથી સુંદર લાગતા, વેટાળો, ખોપડીઓ અને ઉન્માદી નૃત્યના ઘમાસાણથી જગ્યા ગૂંજી ઉઠી. ખોપડીઓ, ઉન્માદી નૃત્ય, ગદા અને પગથી લોહીના તરંગો ઉછળતા હતા. twilight વાદળ જેવા તેજસ્વી ભૂતો લોહીની નદીઓ પર પુલ બાંધતા હતા. આ ભયંકર ઊથલપાથલ વચ્ચે, એક યોદ્ધા, પોતાના શિબિરને શાંત કરવા અને દુશ્મન સેના નો નાશ કરવા માટે, ક્રિયા માટે ઊભો થયો. તે સ્મૃતિમાં અડગ અને અસીમ ધૈર્યથી ભરપૂર હતો. તેણે વિષ્ણુના મહાન, પરમ શસ્ત્રને સ્મરણ કર્યું, જે શિવના શસ્ત્ર જેટલું જ શક્તિશાળી હતું. પછી, વૈષ્ણવાસ્ત્રના મંત્રથી સંયુક્ત તીરો છોડાયા. તેમના અગ્રભાગમાંથી અગ્નિસ્નાન જેવા ઉગ્ર શસ્ત્રો નીકળી આવ્યા. ચક્રોની પંક્તિઓ, જેમના તેજથી દિશાઓમાં સૂર્યની શતગણી તેજસ્વિતા આવી ગઈ, અને ગદાઓ, જેમના દંડ આકાશમાં વાંસના જંગલ જેવી પંક્તિઓ રચી રહ્યા હતા. વીજળી જેવા અનેક ધારા ધરાવતા વજ્રો, જેમના દંડ તીક્ષ્ણ તીરો જેવા, ભાલા અને તલવારો, જેમના પાંદડા નદી કાંઠે વૃક્ષોની જેમ દેખાતા હતા. બીજા રાજાએ પણ એ વૈષ્ણવાસ્ત્રનું શાંતિકરણ કરવા માટે એ જ વૈષ્ણવાસ્ત્રનું પ્રયોગ કર્યું, જેમાં બધા શસ્ત્રોને શાંત કરવાની શક્તિ હતી. એમાંથી પણ શસ્ત્રોની નદીઓ નીકળી, જે બાકીના શસ્ત્રોને નિષ્ક્રિય કરતી હતી: તીરો, ભાલા, ગદાઓ, શૂળ, તલવારો અને કટારીઓની ધારા વહેવા લાગી. આકાશમાં એ શસ્ત્રોની નદીઓનો યુદ્ધ થયો, જે પર્વતોની વચ્ચેની ખાઈઓને નષ્ટ કરી દેતો અને મહાન પર્વતોના શિખરોને તોડી નાખતો હતો. તીરો ભાળાથી ફાટતા, તલવારો તલવારથી તૂટી જતી, શૂળો જાવલિનથી ટકરાતા, અને શસ્ત્રો ભાલાથી બે ભાગે વિભાજિત થઈ જતા. એ દૃશ્ય એવું હતું, જાણે મંદરાચલ પર્વત તીરો અને પાણીના મહાસાગરને મથન કરવા માટે ઉત્સાહી થઈ ગયો હોય, અને એક વિશાળ ગદા અને વજ્રમય પિંડ તોડવા માટે તૈયાર હોય. શૂળોની ફરતી ગોળ પરિધિ, જે શસ્ત્રવૃષ્ટિને શમાવી રહી હતી, જાણે ચાંદો તારાોથી ઘેરાયેલો હોય, અને મૃત્યુદેવ પોતે જ ભાલાની ટોચથી ગ્રાસ લેવા ઉત્સુક હોય. પર્વત, જે અર્ધચક્રના ઘર્ષણ અને વજ્રના તાપથી દાઝી ગયો હતો, તેની શિલાઓ ત્રિશૂળના ઝગમગાટ અને લોખંડની કાંટીઓના ચીરવાતા અવાજથી પ્રકાશમાન થઈ ગઈ હતી. ભુસુંડીની ગોફણ અને ગદાની ગુંજથી પ્રદેશ ગૂંજી ઉઠ્યો હતો, ગદાઓના ઘમાસાણથી ભરપૂર, અને અસંખ્ય યુદ્ધવીરોની કટારીઓથી કાપી નાખવામાં આવતો હતો. યુદ્ધભૂમિ એવા સ્થાને ફેરવાઈ ગઈ હતી, જ્યાં શિખા અને શિખાધારી ટોપીઓ તૂટી પડી, ચાંચ અને પંખા કપાઈ ગયા, અને ગંગાની નદી પણ ઘમાસાણ અવાજથી તૂટી ગઈ. ટૂટી ગયેલા શસ્ત્રોથી ઉડતી ધૂળનું વિશાળ છત્રીપટ રચાયું હતું, અને શસ્ત્રોના અથડામણથી વીજળીની જેમ તેજસ્વી જ્યોતિઓ ઉડી રહી હતી. આ અવાજ એવું લાગતું હતું, જાણે બ્રહ્માંડના અંડાનું વિખંડન થઈ રહ્યું હોય. કુટુંબોના પર્વતો નાશ પામ્યા અને શસ્ત્રોની ધારા યુદ્ધમાં કાપી નાખવામાં આવી. માત્ર શસ્ત્રો અટકાવવાની ક્રિયામાં જ મહાન યુદ્ધવીરોનો સમય પસાર થઈ રહ્યો હતો. બંને પોતપોતાની શક્તિમાં નિર્ભય, યુદ્ધના મહાસાગરમાં સહજતાથી ઊભા રહ્યા. વિદુરથાએ અગ્નિઅસ્ત્ર છોડ્યું, જે વીજળીની જેમ ગર્જના કરતું, રથને એવી રીતે સળગાવી દીધું, જાણે નદીકાંઠે સૂકા ઘાસને આગ લાગી જાય. આ દરમિયાન, યુદ્ધના આકાશી ખોખામાં, એ યોદ્ધા કવચધારી ઊભો રહ્યો, જાણે મેઘધારી વાદળ ઓઢીને ઊભો હોય. રાજાઓએ મહાયુદ્ધના રાજા જેવા શસ્ત્રો છોડ્યા અને બંને યોદ્ધાઓ, શક્તિશાળી અને પરાક્રમી, એકબીજા સાથે સમજૂતી પર આવી ગયા. એ સમયે, અગ્નિઅસ્ત્રે રથને તરત જ રાખમાં ફેરવી દીધું. પછી, જંગલને સળગાવ્યા પછી, એ નદી સુધી પહોંચી ગયું, જાણે સિંહ ગુફામાંથી નીકળી આવે. નદી નજીક હતી, તેણે અગ્નિઅસ્ત્રને વારુણાસ્ત્રથી પ્રતિસાદ આપ્યો. તેણે રથ છોડીને જમીન પર આવી, હાથમાં તલવાર અને ઢાલ લઈને. પળભરમાં, તેણે પોતાની તલવારથી દુશ્મનના ઘોડાની ખુરોને કાપી નાખ્યા, જાણે કમળના ડાંઠ કાપી નાખ્યા હોય. વિદુરથાએ પણ, હવે રથ વિહિન, ઢાલ અને તલવાર લઈ લીધી. બંને યોદ્ધાઓ, સમાન ઉત્સાહ અને શસ્ત્રથી સજ્જ, પરિભ્રમણ કરતા યુદ્ધ માટે તૈયાર થયા. તેમની તલવાર એકબીજાથી અથડાતી, જાણે દાંતની પીસાઈ થઈ રહી હોય, એમ લોકો એ દૃશ્ય જોઈ રહ્યા હતા. વિદુરથાએ ભાલું પકડી, તલવાર ફેંકી દીધી અને એ ભાલું સમુદ્રમાં ગર્જના કરતા પડ્યું, જાણે મહાપ્રલય કે વીજળી પડી હોય. એ ભાલું અખંડિત રહી, અને સીધું તેની છાતી પર વાગ્યું, જેમ પ્રેમમાં પડેલી કોઈ સ્ત્રી, નાપસંદ પતિ પાસે પડી જાય. એ ભયંકર ઘા છતાં, એ યોદ્ધાનો અંત થયો નહીં, માત્ર લોહીની ધારા વહેવા લાગી, wounded સાપમાંથી પાણી નીકળી જાય તેમ. એ સ્થળે તેને આ રીતે ભાંગી પડેલો જોઈ, જેમ ચાંદનીથી અંધકાર વિસર્જિત થાય, તદ્દેશલિલા તેજસ્વી અને આનંદિત થઈ, પોતાની પૂર્વ ક્રીડા વિશે બોલી.