તે સમયે, એક ભયાનક માયા ઉદ્ભવી. ભૂતપ્રેતોની રેખાઓ ઊભી રહી, જે અનંત ભય પેદા કરતી; જાણે સાંજના સમયે, ભય જ દિનને અંધકારમય બનાવી દે. એ ભૂતોએ સમગ્ર જગતને ઘેરી લીધું—જાણે અંધકારથી ભરાયેલું હોય; ભસ્મના થાંભલાં જેવી તેમની આકૃતિ, ઉગ્ર હાવભાવથી હલનચલન કરતી. કેટલાક ભૂત વિશાળ આકારમાં દેખાતા, હાથમાં પકડાઈ જાય એવી લાગતી, પણ વાસ્તવમાં કશું નહોતું. કેટલાકના વાળ ઊભા, શરીર અત્યંત સૂકા, અને કેટલાકને દાઢી પણ હતી. તેઓ અતિ સૂકા, ગંદા શરીરવાળા, જાણે ગામડાના લોકો આકાશમાં ભટકતા હોય તેમ; સભામાં મંદ દૃષ્ટિથી, જે મનમાં આવે તે કરતા, દુષ્ટતા પૂર્વક વર્તતા. તેઓ દુર્બળ, લોભી, ક્રૂર અને અત્યંત દયનીય, ગામડાંના ગરીબોની જેમ; અસ્થિર મનવાળા, ખાલી ઘરોમાં રહેતા, કાદવવાળી ગલીઓના અંતે કે વૃક્ષોની નીચે વસતા. તેઓ મરણ પામેલા જેવા, કાળી ચામડીવાળા, શ્વાનખાદક જેવી દૃષ્ટિ ધરાવતા; દુશ્મન સેનાના અવશેષો પર મસ્ત થઈ ઝંપલાવા લાગ્યા. આ ભયાનક દૃશ્ય જોઈ, નજીકમાં રહેલા સૈનિકો ગભરાઈ ગયા; મનમાં ભયથી હચમચી, પોતાના શસ્ત્ર અને બખ્તર ફેંકી, જીવ બચાવવા માટે દોડવા લાગ્યા—કદમ લથડતા, ભયથી કંપતા. ભયાનક આંખો, અવ્યવસ્થિત અંગો અને વિકૃત ચહેરા-પગવાળા એ ભૂતો, પોતાના કપડાં અને લંગોટ છોડીને, નગ્ન થઈ, હસતાં, ભય પેદા કરતા. કેટલાક ઉગ્ર નૃત્ય કરતાં, મુત્રવિસર્જન અને વિસર્જન કરતાં, એ સમયે ભૂતરાજ પોતે રાજા પાસે પહોંચી ગયો, જે દૂર નહોતો. રાજાએ એ approaching માયાને તરત ઓળખી—બુદ્ધિમાન રાજાએ જાણ્યું કે, આ દુશ્મન રાજાની યುದ್ಧ માટે રચાયેલી માયા છે. પછી, ભૂતરાજે એ માયાથી પોતાની સેનાને દુશ્મન સામે મૂક્યા; તેના પોતાના સૈનિકો અહાનિકારક રહ્યા, જ્યારે સામેની સેનાના યોદ્ધાઓ પણ ભૂત બની ગયા. ત્યારબાદ, ગુસ્સેમાં તેણે બીજી માયા-અસ્ત્ર છોડ્યું—રૂપ પરિવર્તન કરાવનાર શસ્ત્ર; ધરતી અને આકાશમાંથી વાળ ઊભા, ભયાનક રૂપવાળા જીવીઓ ઉદ્ભવ્યા. એ બધા નગ્ન, ભયજનક આંખવાળા, લટકતી કટિ અને સ્તનવાળાં, કેટલાક વૃદ્ધ, કેટલાક યુવાન, કેટલાક સ્થૂળ, કેટલાક અતિ દુર્બળ—કેટલાકના કુદરતી, કેટલાકના વિક્રમિત કટિ, અંગપ્રકટતા સાથે વિકૃત નૃત્ય કરતા. માનવમસ્તક અને કમલહસ્તવાળા, લોહીથી લાલ શરીર ધરાવતા. કેટલાક અર્ધભક્ષિત માંસ ચાવતાં, લોહી અને મજ્જા પોતાના હાથે ચૂસતાં, અનેક અંગો વળાવી-મરડાવી, ચહેરા ઉપર-નીચે કરતા. હાથ, ચહેરા, જાંઘ, સ્તન, બાજુઓ અને હાથે નસોથી ભરેલા, બાળમૃતદેહો પર પ્રહાર કરતા, આંતરડાં દોરી દોરી બહાર ખેંચતા. કેટલાકના ચહેરા શ્વાન, શિયાળ, ઘુવડ જેવા, દુર્બળ ભૂતોને જાણે બાળકો હોય તેમ પકડી ખેંચતા. એ ભૂતપ્રેતોની સેનાની એકતા થઈ, બધા નગ્ન, નૃત્યરત, ચહેરા, અંગ અને આંખો ઉપર તરફ ઉઠેલી. એમણે એકબીજા પર હુમલો કર્યો, એકબીજાને ડરાવ્યા, મોટી જીભ બહાર કાઢી, ચહેરામાં અનેક વિકૃતિ દર્શાવી. દરેકે મૃતદેહોનું ભાર ઉઠાવ્યું, લાશના અંગો ખેંચ્યા, લોહીના તળાવમાં ચમકતા શરીરો ડૂબતા-ઉતરતા. પેટ, હાથ, કાન, હોઠ અને નાક લટકતાં, લોહી, માંસ અને ચરબીના કાદવમાં એકબીજાને ફેંકતા. જાણે મન્દર પર્વત સાથે ક્ષીરસાગર મથાતાં ફેન ઊભું થાય, એવી અફરાતફરી એ માયાએ ફરી ઉભી કરી. આ માયાની ઝડપી અસર જોઈ, રાજાએ પણ એ જ માયા ફરી ઊભી કરી; પછી, વેતાળ-અસ્ત્રથી મૃતદેહોની સેનાને જીવંત કરી. કેટલાક મુંડવિહિન, કેટલાક મુંડવાળા, બધાં વેતાળોની ઉગ્રતા ધરાવતાં; પછી જાણે ભૂત અને વેતાળોની ભીડ એક થઈ. એવી ભયાનક સેનાનું સર્જન થયું, કે ધરતીને ગળી શકે તેવી શક્તિ ધરાવતી; ત્યારે બીજા રાજાએ બીજી માયા ઉભી કરી. તેણે જલ્દીથી દૈત્યસેનાનું સર્જન કર્યું, ત્રણેય લોક જીતવાનો સંકલ્પ ધરાવતી; પર્વત જેવી આકૃતિવાળા મહાદૈત્ય સર્વત્ર દેખાયા. તેઓ પોતાના શરીર છોડીને જાણે નરકમાંથી બહાર આવ્યા હોય; એ સેનાનું ભયાનક રૂપ, દેવો અને દાનવોને પણ ડરાવતું. ઘોર ગુર્જન, કાળા વાદળના વીજળી જેવા ધ્વનિ, નૃત્ય કરતા મુંડવિહિન દેહો; ભૂત-પ્રેતના રૂપમાં, ભયાનક સ્થળે ઊભા. તેમના મુંડ પર કમળની ઢગલીઓ, વાંસળીના રણકારથી ભરેલા; આંતરડાંની માળા, લોહીના ધારા ટપકતી. વેતાળના ઢોલના આનંદથી, ભૂતપ્રભાથી ચમકતા, ચરબી-માંસ-મજ્જાથી ભરપૂર, લોહીના દ્રાક્ષરસથી શોભતા; વેતાળ, કંકાલ અને ઉગ્ર નૃત્યના ગજ્જનથી ભરેલા. કપાળ, ઉગ્ર નૃત્ય, ગદા અને પગથી લોહીના તરંગો ઊભા કરતા, લોહીના પ્રવાહમાં છાંટા મારતા; twilight વાદળ સમાન તેજસ્વી ભૂતો લોહીના નદીને પાર કરવા પુલ બાંધતા. આ ભયાનક કળબલાટ વચ્ચે, એમાંના એક યોદ્ધાએ, દુશ્મન સેનાનો નાશ કરવા અને પોતાની સેનાને શાંત કરવા માટે પગલાં લીધાં. એ યોદ્ધા, whose memory was firm and patience noble, વિષ્ણુના દિવ્ય, સર્વોચ્ચ અસ્ત્રને સ્મરણ કર્યું—જે શિવના શસ્ત્ર સમાન હતું. પછી, વૈષ્ણવ મંત્રથી શક્તિશાળી એ તીરો છોડાયો; તેના અગ્રભાગમાંથી અગ્નિશરણે જેવું તેજસ્વી શસ્ત્રવર્ષા શરૂ થઈ. ચક્રોની પંક્તિઓ, જેમણે દિશાઓને સૂર્ય સમાન તેજથી પ્રકાશિત કરી, અને ગદાઓ, જેમના દંડ આકાશમાં વાંસની જંગલ જેવી પંક્તિઓ રચતા. અનેક ધારાવાળા વજ્ર, જે તીરો જેવા દંડથી આકાશ ભરી દે, અને ભાલા, તલવાર, જેમના ધારા કિનારાની વનરાશિ જેવી. પછી બીજાં રાજાએ પણ એ વૈષ્ણવ શસ્ત્રનો ઉપયોગ કર્યો—જે સર્વ શસ્ત્રોને શાંત કરી શકે એવી શક્તિથી ભરપૂર. એમાંથી પણ શસ્ત્રોની નદીઓ ઉદ્ભવી, જે બીજાં શસ્ત્રોને નિષ્ફળ કરતી: તીરો, ભાલા, ગદા, શૂળ, તલવાર અને કટારાની ધારો. આકાશમાં એ શસ્ત્ર-નદીઓનું યુદ્ધ શરૂ થયું, જે પર્વતો વચ્ચેના અંતરને નાશ કરી, મહાન પર્વતોના શિખરો તોડી નાખે. તીરોથી ભાલા વિભાજિત થયા, તલવારો તલવારથી તૂટી, શૂળો જાવલિનથી ઘવાયા, અને શસ્ત્રો ભાલાથી વિભાજિત થયા.