એ સમયે, જંગલોના કાંડા ફાટી પડ્યા, પર્વતોની કડાઓ ચીરી ગઈ; અતિ ભયાનક પવનના ઝાપટામાં વિદુરથાનું રથ પણ ઉલટપલટ થઈ ગયું. તે પવનમાં વિદુરથ, જે મહા શસ્ત્રોનો સ્વામી હતો, નદીમાં ફાંટેલા ડાળ જેવા ઉછળતો રહ્યો; અંતે તેણે પર્વત શસ્ત્ર ત્યજી દીધું. આ પવન, જે આકાશને ઘેરા બનાવવા જોતો હતો, પર્વત શસ્ત્રના પ્રહારથી શાંત થઈ ગયો. પવન શાંત થતાં, શાંતિ પ્રસરી ગઈ, અને હવામાં લટકતા વૃક્ષોના પાંખાં ધરા પર પડ્યા. માણસોને ગળી જનાર વિવિધ રચનાઓની વચ્ચે, અનગણિત કાગડા એકઠા થયા, ચારે બાજુ ચીસો, ગર્જના અને હાહાકાર કરતા. પવનથી ફાટેલા વૃક્ષોની ગૂંજી રહેલી અવાજ incoherent લાગતી હતી, અને તેઓએ પર્વતોને આકાશમાંથી પાંદડાંની જેમ પડતા જોયા. દરિયાની જેમ નદીઓ અહીં-ત્યાં ઉઠી, સાથે મૈનાક અને અન્ય પર્વતો પણ; પછી તેમણે જ્વલંત વજ્ર શસ્ત્ર છોડ્યું, અને વાદળો ગર્જના કરવા લાગ્યા. આગ જેવી જ્વાળાઓ પર્વતોને ભસ્મ કરી રહી હતી; અનેક પ્રહારોમાં પર્વતોના શિખરો અને પર્વતોના શહેરો તૂટી પડ્યા. પવનના તીવ્ર ઝાપટામાં ફળો છૂટે તેમ, શિખરો ફાટ્યા; ત્યારે વિદુરથાએ વજ્ર શસ્ત્રને શાંત કરવા બ્રહ્મ શસ્ત્રનો ઉપયોગ કર્યો. બ્રહ્મ શસ્ત્ર અને વજ્ર શસ્ત્ર બંને શાંત થયા ત્યારે, સિંધુએ અંધારપર્ણ, ભયાનક દૈત્ય શસ્ત્રનો ઉપયોગ કર્યો. એ શસ્ત્રથી ભૂત-પ્રેતની લાઈનો ઉભી થઈ, અનંત ભય પેદા કર્યો; twilightમાં જે રીતે ભય છવાય છે, એ રીતે દિવસ અંધકારમય થઈ ગયો. ભૂતોએ વિશ્વને કબજે કરી લીધું, જાણે અંધકારથી ભરાઈ ગયું હોય; એ ભયાનક કટિ-સ્તંભ જેવા દેખાતા, ઉગ્ર હાવભાવ સાથે દોડતા હતા. મોટા રૂપમાં દેખાતા, મુઠ્ઠીમાં પકડી શકાય એવા, પણ વાસ્તવમાં કંઈ નહોતાં; કેટલાકના વાળ ઊભા, શરીર પાતળા, કેટલાક દાઢીવાળા. પાતળા, મેલાં શરીરવાળા, ગામડાંના લોકોની જેમ આકાશમાં ફરતા; સભામાં, મલિન આંખોવાળા, જે-તે કરતા, દુષ્ટ. દુઃખી, ખાવામાં લાલચી, ક્રૂર, ગામડાંવાળા જેવી દયનીય સ્થિતિ; અસ્થિર, ખાલી ઘરવાળા, કાદવના અંતે અને વૃક્ષ નીચે રહેતા. લપકતા, મૃતદેહના રૂપમાં, કાળા શરીરવાળા, કૂતરાં ખાવાવાળાં જેવા; દુશ્મનના બળના અવશેષને પકડી, ઉન્માદિત થઈ ગયા. આસપાસના સૈનિકો, મન ભયથી વ્યથિત, બેદરકાર, શસ્ત્ર અને કવચ ફેંકી, જીવ બચાવવા ડરીને દોડવા લાગ્યા. તેમની આંખો, અંગો, ચહેરા, પગ ભય પેદા કરતા, કપડાં અને વસ્ત્રો ત્યજી, નંગા થઈ, હસતા હતા. શૌચ અને મુત્ર વિસર્જન કરતા, ઉગ્ર નૃત્ય શરૂ કર્યું; ત્યારે ભૂતપતિ રાજા, રાજાની નજીક આવ્યો. એ સમયે, જ્ઞાની રાજાએ એ માયાને ઓળખી, સમજ્યો કે એ ભૂતપતિએ યુદ્ધ માટે રચેલી માયા છે. એ માયાથી, ભૂતપતિએ પોતાની સેના દુશ્મન સામે મૂકી; પોતાનાં સૈનિકો અહાનિક, જ્યારે વિરોધી સૈનિકો ભૂત બની ગયા. પછી, ક્રોધમાં, તેણે બીજું માયાવું શસ્ત્ર, રૂપ બદલાવા વાળું શસ્ત્ર છોડ્યું; ધરા અને આકાશમાંથી રૂપ બદલાવા વાળા, ઊભા વાળવાળા પ્રાણીઓ ઉદ્ભવ્યા. નંગા, ભયાનક આંખોવાળા, લટકતી કમર અને સ્તનવાળા, કેટલાક વૃદ્ધ પણ યુવાવસ્થામાં ફાટી પડેલા, કેટલાક ગાઢ, કેટલાક પાતળા. કેટલાકના કુદરતી, કેટલાકના અપ્રાકૃતિક કમર, અંગ પ્રકટ, ભયાનક નૃત્ય કરતા; માનવમસ્તક અને કમળ-હાથવાળા, લોહીથી લાલ શરીર. અડધો ખાધેલો માંસ ચાવતા, લોહી અને મજ્જા હાથથી ચૂસતા, અનેક અંગોને વળાડતા, ચહેરા ઊંચા-નીચા કરતા. બાહો, ચહેરા, જાંઘ, સ્તન, બાજુ, હાથમાં શિરાઓની લાઈનો, બાળકનાં મૃતદેહને પીટતા, આંતરડાં દોરીની જેમ ખેંચતા. કૂતરા, શિયાળ અને ઘુવડ જેવા ચહેરા, ખાલી મોં, જડબાં, પેટવાળા, એ અશક્ત ભૂતોને બાળકની જેમ પકડી લીધા. એ ભૂતસેનાની ટોળી એક થઈ, નંગા, નૃત્ય કરતા, ચહેરા, અંગો, આંખો ઉપર તરફ. એ એકબીજાને હુમલો કરતા, એકબીજાને ડરાવતા, મોટી જીભ બહાર કાઢી, ચહેરામાં વિવિધ વિકૃતિ દર્શાવતા. દરેકે મૃતદેહના ભાર ઊંચક્યા, મૃતદેહના અંગો ખેંચતા, તેજસ્વી શરીર લોહીના કુંડમાં ડૂબતા-ઉઠતા. લટકતા પેટ, બાહો, કાન, હોઠ, નાક, એકબીજાને લોહી, માંસ, ચરબીના કાદવમાં ફેંકતા. જેમ મંદર પર્વતથી દૂધ સાગર churn થતાં ફેનનો હાહાકાર થયો, તેમ એ માયાએ ફરી અશાંતિ પેદા કરી. એની ઝડપ ઓળખી, તેણે તરત એ જ માયા ફરી રચી; પછી, વેતાળ શસ્ત્રથી, મૃતદેહોની ટોળી ઊભી કરી. કેટલાક મુખરહિત, કેટલાક મસ્તકવાળા, બધા વેતાળ ઉન્માદમાં; પછી, ભૂત અને વેતાળની જેમ, એ બધાને બાંધ્યા. એક ભયાનક બળ ઊભું થયું, જે પૃથ્વીને ગળી શકે; પછી બીજાં રાજાએ બીજી માયા રચી. તેણે તરત એક દૈત્યસેના ઊભી કરી, ત્રણ લોક જીતવાની ઈચ્છા સાથે; વિશાળ દૈત્ય, પર્વત જેવા, સર્વત્ર દેખાયા. શરીર છોડીને, નરકના પ્રાણીઓની જેમ, બહાર આવ્યા; એ બળ એટલું ભયાનક હતું કે દેવો અને દૈત્યો પણ ડરી ગયા. ભયાનક ગર્જના, વાદળમાંથી વીજળી જેવી, નૃત્ય કરતા મુખરહિત દેહો; ભૂત અને પિશાચના રૂપમાં, haunted સ્થાનોમાં મજબૂતીથી ઊભા. તેમના મસ્તક પર કમળના ઢગલા, વાંસળીના હાહાકારથી ભરેલા; આંતરડાંની માળા, લોહીના ધારોમાં ટપકતી. વેતાળના ઢોલની મજા, તેજસ્વી ભૂતપ્રભા, ચરબી, માંસ, મજ્જામાં સમૃદ્ધ, લોહી-મદની ધારોથી સુંદર; વેતાળ, ખોપરી, ઉગ્ર નૃત્યના હાહાકારથી ભરી, એ ટોળી ધમધમતી હતી.