પવનોએ ઝંઝાવાત સાથે વરસાદના છંટકાવમાં ઉડાળો લીધો, વાદળોની શોભા છિન્ન-ભિન્ન કરી નાખી, તેમની ઠંડકમાં મહાનતા અને છાંટાયેલા છાંટાંની વણાવેલી માળાઓથી શોભિત બન્યા. આકાશમાં વીજળી ચમકી, જાણે ભયભીત સુવર્ણ સાપો અચાનક ફફડી ઉઠ્યા હોય, કે દૈત્ય સ્ત્રીઓએ આકાશ તરફ દૃષ્ટિ ફેંકી હોય એમ ઝળહળી ઉઠી. પર્વતો ધ્રુજી ઉઠ્યા, ગર્જના અને ગૂંજીલથી જાણે હાથીઓ, સિંહો અને રીંછોના ઝુંડ જંગલોમાં દિશા દિશામાં દોડે છે એવી ધ્વનિ થઈ. ભારે વરસાદ ધોધમાર ધરે, યમરાજની દૃષ્ટિ જેટલી તીવ્ર, એવી તીવ્ર ધ્વનિ સાથે જાણે કઠોર લોખંડ અથડાય છે તેમ ગજ્જના થવા લાગી. શરૂઆતમાં ધરતી ઉપરથી ગરમ, પર્વત જેવા ધૂમ્રપાંસરા ઊઠ્યા—જાણે પાતાળમાંથી વાદળો યુદ્ધ માટે ઉશ્કેરાયા હોય અને વાદળો ગૂંચવણમાં ભમ્યા. પળભરમાં મૃગજળો મટી ગયા, જેમ પરમ જ્ઞાનના અમૃતથી સંસારિક વાંછાઓ વિલય પામે છે તેમ. આ સમગ્ર ધરતી કાદવથી ઢંકાઈ ગઈ, સ્થિર થઈ ગઈ; ધોધમાર વહેતા પ્રવાહોથી જાણે પાણીથી ભરાયેલી મહાસાગર બની. ત્યારે તેણે વાયુાસ્ત્ર છોડ્યું, જે આકાશમાં ભયાનક રીતે વાવાઝોડું સર્જતું, જાણે યુગાંતની તાંડવલીલા. પવનોએ ઉગ્ર ઝાટકા સાથે વીજળીના પ્રહાર સહન કર્યા, પર્વતોની ગુફામાં પથ્થરનાં ટુકડા ઉડી ગયા; દુષ્કાળના ચિહ્નો સાથે પવનોએ યોદ્ધાઓને આઘાત કર્યો, તેમના ચહેરા ભયાનક અને ઘાયલ થઈ ગયા. પવનોએ ધુમ્મસને વળી નાખી, ઘનઘોર પાંદડાં છૂટા પાડ્યા; વૃક્ષોના જૂથોને ધ્રુજાવી, જડમૂળથી ઉખાડી જમીન પર ફેંકી દીધા. જંગલો ફાટી ગયા, પર્વતના કટક તૂટી પડ્યા; એ અત્યંત ઉગ્ર પવનથી વિદુરથનું રથ પણ ઉછળી ગયું. વિદુરથ જાણે નદીમાં ફંગોળાતી ડાળની જેમ દોડતો રહ્યો; અંતે આ મહાન શસ્ત્રજ્ઞે પર્વતાસ્ત્ર ત્યજી દીધું. પર્વતાસ્ત્રના પ્રહારથી પવન, જે આકાશને ઘન બનાવવાનો પ્રયાસ કરતો હતો, શાંત થયો. પવન શમ્યા પછી શાંતિ છવાઈ ગઈ, અને હવામાં લટકતા વૃક્ષોની પંક્તિઓ જમીન પર પડી ગઈ. લોકોનો સંહાર કરનારા વિવિધ વ્યૂહોમાં અનગણિત કાગડાઓ ભેગા થયા, ચીસો, કરાટા અને ગર્જના કરતાં દિશા દિશામાં ફેલાઈ ગયા. પવનથી તૂટી પડેલા વૃક્ષોની ગર્જના જાણે અસ્પષ્ટ બોલાવાની જેમ હતી, અને તેમણે જોયું કે પર્વતો આકાશમાંથી ઝાડની પાંદડાંની જેમ નીચે પડતા હતા. દરિયાની જેમ નદીઓ અહીં-અહીં ઊઠી, અને મેણકાદિ પર્વતો સાથે; ત્યારબાદ તેમણે અગ્નિ સમાન વીજળીનું શસ્ત્ર છોડ્યું, અને વાદળો ગર્જના કરવા લાગ્યા. જાણે અગ્નિ પર્વતોને ભસ્મ કરી નાખે છે તેમ, તેમણે પર્વતોના શિખરો અને શહેરોને અનેક પ્રહારો સાથે તોડી નાખ્યા. તેઓએ પર્વતોના શિખરોને ફાડી નાખ્યા, જેમ પવન ફળોને ઉડાડી નાખે છે; પછી વિદુરથે વીજળીના શસ્ત્રને શમાવવા માટે બ્રહ્માસ્ત્રનું આહ્વાન કર્યું. જ્યારે બ્રહ્માસ્ત્ર અને વીજળીના શસ્ત્ર બંને શમાયા, ત્યારે સિંધુએ ભયાનક, અંધકારમય પિશાચાસ્ત્ર ચલાવ્યું. તેના પ્રભાવથી ભૂતપ્રેતોની પંક્તિઓ ઊભી થઈ, અનંત ભય પેદા કર્યો; જાણે સંધ્યા સમયે ભય જ વ્યાપી જાય તેમ, આખો દિવસ અંધકારમય બની ગયો. ભૂતો દુનિયાને ઘેરી લીધું, જાણે અંધકારથી ભરાઈ ગઈ હોય; તેઓ ભસ્મના થાંભલા જેવા, વક્ર હાવભાવ સાથે હલનચલન કરતા. મહાન આકારમાં દેખાતા, મુઠીથી પકડાય એવા, છતાં કશું નહોતું; કેટલાક ઊભા વાળવાળા, પાતળા શરીરવાળા, કેટલાક દાઢીધારી. પાતળા, અશુદ્ધ શરીરવાળા, જાણે ગામડાંવાસી આકાશમાં ફરતા; સભામાં મંદ દૃષ્ટિવાળા, જે કંઈ પણ કરે, દુષ્ટ. દુઃખી, લોભી, ક્રૂર, ગામડાંના દુઃખી જેવા; સ્થિરતા વિનાના, ખાલી ઘરવાળા, કાદવાળાં રસ્તા અને વૃક્ષોની નીચે રહેતા. ચાટતા, મૃતદેહના રૂપ ધરાવતા, કાળા શરીરવાળા, શ્વપચ જેવા; દુશ્મનના બચેલા દળને પકડતા, ઉન્મત્ત બની. જવાં જવાનાં મન ભયથી કંપાતા, શસ્ત્ર અને કવચ છોડી, પ્રાણ બચાવવા ડરીને ભાગતા. ભયાનક રીતે વાંકાં આંખ, અંગ, ચહેરા અને પગવાળા; નામાત્ર વસ્ત્ર છોડી, નગ્ન, હસતાં, જવાબ આપતાં. મૂત્રવિસર્જન અને વિસર્જન કરતાં, વન્ય નૃત્ય શરૂ કરતાં, ભૂતપતિ રાજા રાજા પાસે પહોંચ્યો, જે દૂર નહોતો. જેમ જેમ તે આગળ વધ્યો, વિદ્વાન રાજાએ એ માયાને ઓળખી, જાણ્યું કે એ ભૂતપતિએ યુદ્ધ માટે રચેલી માયા છે. એ માયાથી ભૂતપતિએ પોતાની સેના શત્રુ દળ સામે મૂકી; ત્યારે પોતાની પાસેના યોદ્ધાઓ અક્ષત રહ્યા, જ્યારે વિપક્ષી યોદ્ધાઓ ભૂત બની ગયા. પછી, ક્રોધથી, તેણે બીજું મંત્રમય શસ્ત્ર છોડ્યું—રૂપબદલતી મિસાઇલ; ધરતી અને આકાશમાંથી ઊભા થયા રૂપબદલતા, ઊભા વાળવાળા ભયાનક ભૂત. નગ્ન, ભયાનક દૃષ્ટિવાળા, લટકતી કટિ અને સ્તનવાળા, કેટલાક વૃદ્ધ પણ યુવાનીથી ફાટેલા, કેટલાક પોષ્ટ, કેટલાક સુકાઈ ગયેલા. કેટલાકના કુદરતી, કેટલાકના અપ્રાકૃતિક કટિ, તેમના અંગપ્રદેશ ઉઘાડા, ભયાનક નૃત્યમાં; માનવમસ્તક અને કમળહસ્તવાળા, લોહીથી રંજાયેલા શરીર. અર્ધખાધેલા માંસ ચાવતાં, લોહી અને મજ્જા હાથમાં ચાટતાં, અનેક અંગો વાળતાં-મોડતાં, ચહેરા ઊંચા-નીચા કરતાં. હાથ, ચહેરા, જાંઘ, સ્તન, બાજુઓ અને હાથોમાં નસોની લાઈનો, બાળકોના મૃતદેહ પર પાટાં મારતાં, આંતરડાં દોરી કાઢતાં. કૂતરાં, ગીધ, ઘુવડ જેવા ચહેરાવાળા, ખાંખા મોં, જડબાં અને પેટવાળા, તેઓ નબળા ભૂતોને પકડતા, જાણે નિષ્કમળ બાળકો હોય. એ ભૂતરૂપી દળ એક થઈ, નગ્ન, નૃત્ય કરતાં, ચહેરા, અંગ અને આંખ ઉપર ઊંચા. તેઓ એકબીજાને આક્રમણ કરતાં, એકબીજાને ડરાવતા, મોટી જીભ બહાર કાઢી, ચહેરાના વિવિધ વિકૃતિ દર્શાવતા. દરેકે મૃતદેહના ભાર ઉઠાવ્યા, મૃતદેહના અંગો ખેંચતા, લોહીના તળાવોમાં તેમની તેજસ્વી દેહ ડૂબતા-ઉતરતાં. આ રીતે, એ યુદ્ધભૂમિ પર પવન, વીજળી, પર્વત, ભૂત, માયાજાળ અને રૂપબદલતા દળોની ભયાનક લીલા એક પછી એક પ્રસરી—દરેક શસ્ત્ર અને મંત્રના પ્રચંડ પ્રભાવ સાથે, સમગ્ર જગતને ભય, અંધકાર અને અદભૂતતાથી ઘેરી લીધું.