માયાના શસ્ત્રો, એકબીજાના વિરોધમાં ઉભા, યુદ્ધભૂમિમાં એકબીજાને ટક્કર આપતા દેખાયા અને અનુભવાયા. પછી, શસ્ત્રોનું ભારણ અને રથના ચકરાની રક્ષા પાણીથી ઘાસની પાંદડી જેવી દૂર થઈ ગઈ, અને રથ પાણીમાં તરવા લાગ્યો. તે સમયે, સિંધુએ સંકટમાંથી બચાવ લાવતી “સૂકાવવાની” શસ્ત્રસ्मૃતિ કરી, અને તીર રૂપે તેને પ્રગટાવ્યું. એ તેજસ્વી શસ્ત્રથી પાણીની માયા રાતના અંત જેવું સમાપ્ત થઈ ગઈ; જે મૃત્યુ પામ્યા હતા, તેઓ મૃત્યુ પામેલા જ રહ્યા, અને પૃથ્વી સૂકાઈ ગઈ. પછી, મૂર્ખ ગુસ્સાથી સમાન ઉષ્મા ફેલાઈ, લોકો દુઃખી થયા, અને એ ઉષ્મા વૃદ્ધ, સુકાયેલી વન જેવી ફેલાઈ. દિશાઓ સુંદર અંગોથી, પીગળેલા સોનાથી ટપકતા, રાજકન્યાઓના અંગ અને આભૂષણથી શોભાયમાન દેખાઈ. એ કારણે, વિરોધીઓ ઉષ્માની બેધી સ્થિતિમાં પડ્યા, જેમ ગરમીના જંગલમાં કડક પવનથી કોમળ પાંદડાં સુકાઈ જાય. ત્યારે વિદુરથાએ, ધનુષની લાંબી અને ગૂંજતી ટાનથી મન ગૂંજી ઉઠ્યું, ધનુષને વર્તુળમાં વાળ્યું અને “વૃષ્ટિ-મેઘ” શસ્ત્રનું આહ્વાન કર્યું. વાદળોની પંક્તિઓ ઊભી થઈ, રાત જેવી ભેગી થઈ, ધીમે ધીમે આગળ વધતી, જેમ તામાલા વનના ઉન્માદથી ઉથલાઈ. એ વાદળો પાણીથી ભરપૂર, ગર્જનાથી ગૂંજી, દિશાઓને ઘેરી, ધૂંધળા અવશેષથી ધીમા. પવન વરખા સાથે ફૂંકો મારતાં, વાદળોની ભવ્યતા તોડી, ઠંડકથી મહાન, છાંટી ગયેલી છાંટની વણમાલા પહેરી. વીજળી ચમકી, જેમ ડરેલા સોનાના સાપ અચાનક હલનચલન કરે, કે રાક્ષસ સ્ત્રીઓ આકાશમાં નજર ફેંકે. પર્વતો ગર્જનાથી ધ્રૂજ્યા, જેમ હાથી, સિંહ અને રીંછના ઝુંડ જંગલમાં ગુર્જતા હોય. ભારે વરસાદ ધોધની જેમ પડ્યો, યમના દૃષ્ટિ જેવો કડક, અને લોખંડના અથડામણ જેવો અવાજ. શરૂઆતમાં પૃથ્વી પરથી ગરમ, પર્વત જેવો વરાળ ઉઠ્યો; будто પાતાળના વાદળો યુદ્ધ માટે ઉથલાયાં, વાદળો ગૂંજી ઉઠ્યાં. પલભરમાં મૃગજળો ઓગળી ગયા, જેમ પરમજ્ઞાનના અમૃતથી સંસારિક ઈચ્છાઓ ઓગળી જાય. પૃથ્વી આખી કાદવથી ઢંકાઈ, અચલ, ધોધના પ્રવાહોથી ભરાઈ, જળથી ભરપૂર મહાસાગર જેવું. વિદુરથાએ “પવન-શસ્ત્ર” છોડ્યું, જે આકાશમાં વંટોળ માર્યું; ભયાનક અને ભયપ્રદ, જેમ યુગાંતના વિનાશ નૃત્ય. પવન ફૂંકો મારતાં, વીજળી પડતાં તેમના શરીર પર, પર્વતોની ગુફામાં પથ્થર તૂટીને ઉડી, ભયાનક ઝંઝાવાતે યોદ્ધાઓને ઘાયલ અને ભયભીત કરી દીધા. પવન ધૂંધળા વાદળો અને જંગલની ઘણી પાંદડીઓ વંટોળે, ઝાડના સમૂહોને ઝંઝાવાતથી ઉખાડી અને નીચે ફેંકી દીધા. જંગલ ફાટી, પર્વતો ફાટ્યા, એ અત્યંત ભયાનક પવનથી વિદુરથાનો રથ પણ ઉછળી ગયો. એ જ રીતે, શાખાથી તૂટી ગયેલા ડાળ જેવી, વિદુરથાને ઉછાળવામાં આવ્યો; પછી, વિદુરથા મહાશસ્ત્રોના સ્વામી, પર્વત-શસ્ત્રને છોડ્યા. પવન, જે આકાશને ઘન બનાવવાનો ઈરાદો ધરાવતો હતો, પર્વત-શસ્ત્રના પ્રહારથી શાંત થયો. પવન શાંત થતાં, શાંતિ છવાઈ, અને હવામાં લટકતા ઝાડ પૃથ્વી પર પડી ગયા. લોકો-ગલગલાવતી વિવિધ રચનામાં, અસંખ્ય કાગડા ભેગા થયા, દિશાઓમાં ચીસ, હાહાકાર અને અરેરાટી મચાવી. પવનથી તૂટી ગયેલા ઝાડમાંથી અવાજ incoherent લાગ્યો, અને પર્વતો આકાશમાંથી પાંદડાં જેવી પડતા દેખાયા. નદી, મહાસાગર જેવી, અહીં-તહીં ઉઠી, અને મેઇનાક તથા અન્ય પર્વતો સાથે, પછી જ્વલંત વીજળી-શસ્ત્ર છોડ્યું, મેઘો ગર્જનાથી ગૂંજી ઉઠ્યા. અગ્ની પર્વતોને જ્વાળાથી ભસ્મ કરી, અસંખ્ય પ્રહારથી પર્વતોની ચોટી અને શહેરો તૂટી ગયા. ચોટીઓ ફાટી, જેમ પવન ફળો ફેંકી દે, પછી વિદુરથાએ વીજળી-શસ્ત્રને શાંત કરવા “બ્રહ્મ-શસ્ત્ર”નું આહ્વાન કર્યું. બ્રહ્મ-શસ્ત્ર અને વીજળી-શસ્ત્ર બંને શાંત થતાં, સિંધુએ અંધકારમય, ભયાનક “રાક્ષસ-શસ્ત્ર” પ્રગટાવ્યું. એથી ભૂતોની પંક્તિઓ ઉભી થઈ, અનંત ભય ફેલાવ્યો; સાંજ જેવી, ભયથી દિવસ અંધકારમય બન્યો. ભૂતો જગતને પકડી લીધો, અંધકારથી ભરેલી, ભસ્મના સ્તંભ જેવી, ઉન્માદી હલચાલ સાથે ચાલતાં. વિશાળ રૂપમાં દેખાવા, હાથથી પકડી શકાયા છતાં કશું ન હોય; કેટલાકના વાળ ઊભા, પાતળા શરીર, કેટલાક દાઢી સાથે. પાતળા, મલિન શરીરવાળા, ગામડાંવાળા જેવા, આકાશમાં ભટકતાં; સભામાં, મલિન આંખો, જે-તે કરે, દુષ્ટ. દુઃખી, લોભી, ક્રૂર, ગામડાની જેમ, અસ્થિર, ખાલી ઘર, કાદવવાળી ગલીઓની અંતે અને વૃક્ષ નીચે. લપલપ કરતાં, મૃતકના રૂપમાં, કાળી કાયાં, શ્વાનભક્ષક જેવી; શત્રુના બચેલા દળને પકડી, મદમાં મસ્ત. નજીકના સૈનિકો, મન ભયથી ઉથલાયાં, શસ્ત્ર અને કવચ છોડી, જીવ બચાવવા ભયથી ભાગ્યા. આંખ, અંગ, ચહેરા અને પગના વિકૃત રૂપે ભય પેદા કર્યો; વસ્ત્રો અને ધોતીઓ છોડી, નિર્વસ્ત્ર, હસતાં. મૂત્ર અને વિસર્જન કરતાં, ઉન્માદી નૃત્ય શરૂ કર્યું, ભૂતપતિ રાજાને મળવા આવ્યો, જે દૂર નહોતો. એ આવતા, જ્ઞાની રાજાએ એ માયાને ઓળખી, જાણ્યું કે એ યુદ્ધ માટે ભૂતપતિએ રચેલી માયા છે.