આ સમયે પર્વતોની ઝાંખી અદભુત બની ગઈ—તેઓ સોનાની જેમ તેજસ્વી દેખાતા, જાણે ફૂલો અને ચંપાના વૃક્ષોથી ભરેલા બગીચા હોય એમ. આકાશ, પર્વત અને દિશાઓના કાનનોએ પણ અગ્નિના જ્વાળાઓથી ઘેરાઈ ગયેલા ગૂંચવાયેલા સમૂહોનું રૂપ ધારણ કર્યું, જાણે મૃત્યુના ઉત્સવમાં કેશર સાથે લોહી વહેલું હોય. લોકો નજીકના પ્રકાશના સ્પર્શથી જ ભયભીત થઈ ગયા, જાણે હજારો રૂપ ધરાવનારાઓની વાંસળીથી મહાસાગરો વળી ગયા હોય અને તેઓ દહન પામતા હોય. વિદુરથાએ શત્રુને હરાવ્યા પછી ફરી પ્રહાર કરવા માટે, પહેલાં વરુણની પૂજા કરી અને પોતાનું શસ્ત્ર છોડ્યું. તો ચારે બાજુથી જળના પ્રવાહો અંધકારના સમૂહોની જેમ આવવા લાગ્યા—પર્વતો દિશાઓમાંથી નીચે-ઉપર વહેવા લાગ્યા, જાણે દ્રવ બની ગયા હોય. એ જળના સમૂહો પતઝડના આકાશના ટુકડાઓ જેવા, ઝડપથી પડતા વાદળો જેવા, ઊંચા ઊભેલા મહાસાગરો જેવા કે પર્વતશ્રેણીના પથ્થરો જેવા લાગતા. તેઓ તામાલ વૃક્ષોના સમૂહો જેવા ઊભા થયા, રાત્રિઓની જેમ એકઠા થયા, કાળખાંની જેમ વહી ગયા, અથવા લોકાલોકની સીમાની જેમ ઘેરાઈ ગયા. એ જળના પ્રવાહો પાતાળના વળાંકવાળા ગુફાઓ જેવા લાગતા, જાણે આકાશ જોવાનો ઉત્સાહ હોય, અને તેઓ ગર્જના સાથે ધ્વનિત થતા. એ જળરાશિ, જાણે તીવ્ર તાપમાં એક લતા, ઝડપથી સંધ્યાકાળે સમગ્ર લોકને व्यापી ગઈ, જેમ રાત્રિ દિવસે પછીએ આવે છે. એ જળે અગ્નિરૂપ સમૂહને શોષી લીધો અને પૃથ્વી પર વ્યાપી ગયું; સતત વહેતી જળરાશિ હવે પોતાની પ્રવાહીતા ગુમાવી, સ્પષ્ટ દેખાવા લાગી. આ રીતે, માયાના બનેલા એવા વિરોધી અસ્ત્રો પરસ્પર ટકરાતા અને અનુભવી શકાતા. પછી એ જળે શસ્ત્રોનું ભાર અને રથના ચક્રોના રક્ષણને ઘાસના પાંદડાની જેમ ધોઈ નાખ્યા, અને રથ તણાઈ ગયો. એ સમયે સિંધુએ દુઃખમાંથી બચાવનારા સૂકવવાના શસ્ત્રને યાદ કરીને તીરમાં ધારણ કર્યું. તે તેજસ્વી શસ્ત્રના પ્રભાવથી જળમય માયા રાતના અંતની જેમ દૂર થઈ ગઈ; જે મૃત્યુ પામ્યા હતા, તેઓ તેમ જ રહ્યા, અને પૃથ્વી સૂકી થઈ ગઈ. ત્યારબાદ, મૂર્ખતાભર્યા ક્રોધથી સમાન તીવ્ર તાપ ઉપજ્યો, જે પ્રજાને દુઃખ આપતો, જાણે વૃદ્ધ સુકાઈ ગયેલા વનમાં અગ્નિ ફેલાયો હોય. દિશાઓ સુંદર અંગો અને પીગળેલા સોનાથી ટપકતા ઝલકતા લાગ્યા, જાણે રાજમહિલાઓના અંગો અને આભૂષણોથી શોભિત થયા હોય. એ તાપથી વિરોધીઓ ચકરાઈ ગયા, જાણે નાજુક પાંદડા ઉનાળાની જંગલ અગ્નિથી સુકાઈ જાય છે. પછી વિદુરથાએ પોતાનું ધનુષ્ય વળાવીને મેઘાસ્ત્રનું સંSmરણ કર્યું—તેના મનમાં ધનુષ્યની તાણની લાંબી ધ્વનિ ગુંજતી હતી. વાદળોની પંક્તિઓ ઊભી થઈ, રાત્રિ સમૂહોની જેમ એકઠી થઈ, ધીમી ગતિથી આગળ વધતી, જાણે તામાલવનના હલનચલનથી ઉદ્ભવેલી હોય. તે વાદળો પાણીથી ભરપૂર, ગર્જના કરતાં, ગોળ આકારમાં દિશાઓને ઘેરી લેતા, ધૂંધના અવશેષોથી મંદ પડેલા. પવન ફૂંકાઈ ઉઠ્યો, વરસાદની ફુવારો સાથે વાદળોને ફાડી નાખતો, ઠંડા અને વિખરાયેલા છાટાંના હારથી શોભિત. વીજળી ચમકી, જાણે ડરી ગયેલા સુવર્ણ સાપ અચાનક વળી ગયા, અથવા રાક્ષસી સ્ત્રીઓની દૃષ્ટિ આકાશમાં ફેંકાઈ હોય એમ. પર્વતો કંપી ઉઠ્યા, ગર્જના સાથે ધ્વનિત થયા, જાણે હાથીઓ, સિંહો અને રીંછોના જૂથ જંગલમાં ફરતા હોય. ભારે વરસાદ ધોધમાર વરસ્યો, મૃત્યુની દૃષ્ટિ જેટલો કઠોર, અને કઠિન લોખંડના ઘા જેવી ધ્વનિ સાથે. શરૂઆતમાં પૃથ્વી પરથી ગરમ, પર્વત જેવો બાષ્પ ઊઠ્યો; જાણે પાતાળના વાદળો યુદ્ધ માટે ઉદ્દીપિત થયા, વાદળો ગૂંચવાઈ ગયા. પછી પળમાં જ મૃગજળો વિલીન થઈ ગયા, જેમ પરમ જ્ઞાનના અમૃતથી વિશ્વની ઇચ્છાઓ સમાપ્ત થઈ જાય છે. આખી પૃથ્વી કાદવથી ઢંકાઈ ગઈ, અચળ રહી, ધોધમાર વહેતા પ્રવાહોથી ભરાઈ, જાણે પાણીથી છલકાતા મહાસાગર જેવી. પછી તેણે પવનાસ્ત્ર છોડ્યું, જે આકાશમાં વંટોળે ચઢ્યું—ભયાનક અને ભયજનક, જાણે યુગાંતની તાંડવ નૃત્ય. પવન ફૂંકાઈ, વીજળીના પ્રહારથી તેના શરીર ઘાયલ, પર્વત ગુફાઓમાં પથ્થરનાં ટુકડાં ઉડી ગયા; ભયજનક વાવાઝોડાં, દુર્દશાના ચિહ્નોથી ચિહ્નિત, યુદ્ધમાં યોદ્ધાઓને ઘાયલ અને કંટાળેલા બનાવી દીધા. પવન ફૂંકાઈ, ધૂંધને વાળી નાખી, ઘનઘોર પાંદડાંને છોડી નાખી; વૃક્ષોના સમૂહોને હલાવી, જોરથી ઉખાડી અને નીચે ફેંકી દીધા. જંગલો ચકનાચૂર થઈ ગયા, પર્વતો ફાટી ગયા; એ અત્યંત ભયાનક પવનથી વિદુરથાનું રથ પણ ઉછળી ગયું. તે જાણે નદીમાં પાંદડું હોય તેમ વિદુરથા ફેંકાઈ ગયો; પછી વિદુરથા, મહાશસ્ત્રોનો સ્વામી, પર્વતાસ્ત્ર છોડ્યો. આ પર્વતાસ્ત્રના પ્રહારથી પવન, જે આકાશને ઘેરવા માંગતો હતો, શાંત થઈ ગયો. પવન શાંત થતાં શાંતિ છવાઈ, અને આકાશમાં લટકાતા વૃક્ષોના પંક્તિઓ પૃથ્વી પર પડી ગઈ. લોકોના વિનાશક વિધિમાં અનેક કાગડાઓ એકઠા થયા, ચારે બાજુ કિકિયાટ, ચીસો અને કરૂણ રડારટ કરતાં. પવનથી તૂટી પડેલા વૃક્ષોની ધ્વનિ અનિગમ્ય બોલ જેવી લાગી, અને તેઓએ જોયું કે પર્વતો આકાશમાંથી પાંદડાંની જેમ પડતા હતા. નદીઓ, જાણે મહાસાગર, અહીં-અહીં ઊભી થઈ, મેણાક અને બીજા પર્વતો સાથે; પછી જ્વલંત વજ્રાસ્ત્ર છોડાયું, અને મેઘો ગર્જના કરવા લાગ્યા. જેમ અગ્નિ પર્વતોને ભસ્મ કરી નાખે છે, તેમ તેમણે પર્વતોની ચોટીઓ અને શહેરોને અસંખ્ય ઘા સાથે તોડી નાખ્યા. તીવ્ર પવન ફળોને ઉડાવી નાખે તેમ, તેમણે પર્વત શિખરો ફાડી નાખ્યા; પછી વિદુરથાએ વજ્રાસ્ત્રને શાંત કરવા માટે બ્રહ્માસ્ત્રનું સ્મરણ કર્યું. જ્યારે બ્રહ્માસ્ત્ર અને વજ્રાસ્ત્ર બંને શાંત થયા, ત્યારે સિંધુએ ઘોર, અંધકારમય રાક્ષસાસ્ત્ર ચલાવ્યું.