ચારે બાજુથી ભયંકર વનદૈત્યો ક્રોધથી ઉદ્ભવ્યા, જાણે પાતાળના હાથે ઊભેલા મહાસાગર જેવી રોષમય ગર્જના કરે છે. તેમના પીળા, ઊંચકાયેલા જટાઓમાંથી ધૂમ્રપાંખો ઊઠી રહ્યા હતા, અને તેમની આસપાસ અગ્નિ ભયાનક જ્વાળાઓ સાથે ભભૂકી રહી હતી, જાણે ભીનું ઇંધણ મળ્યું હોય. આ દૈત્યોએ આકાશમાં ફરતા ફરતા ભયાનક ઢોલ જેવા અવાજો કર્યા, જાણે દહકતા ધૂમ્રપુંજવાળા મીટિયરો વીજતા હોય. તેમના શરીર, કમળ જેવા મુખ અને ઉગતા દાંતોથી ભરેલા, જાણે અગ્નિથી બળતા વાળના ઝૂંપડા જેવા દેખાતા, અને શરીરનાં રોમાંથી જ્વાળાઓ ફૂટી નીકળતી. આ દૈત્યો ભયાનક ગર્જના સાથે દોડતા, ભક્ષતા અને ધમકી આપતા, જાણે વીજળીથી પ્રજ્વલિત વાદળો હોય. એ સમયે, વિદુરથ નામના રમણિય સ્વામી એ દુષ્ટ આત્માઓને દૂર કરનારી નારાયણાસ્ત્ર છોડ્યું. જેમ સૂર્યોદયે અંધકાર નષ્ટ કરી દે છે, એ જ રીતે એ પરમ શસ્ત્ર છોડાતા દૈત્યોની સેનાઓ અદૃશ્ય થઈ ગઈ. દૈત્યસેનાનો નાશ થયો અને ત્રણેય લોક જાણે શરદઋતુ પછીનું શુદ્ધ આકાશ બની ગયું. પછી સિંધુએ અગ્નિાસ્ત્ર છોડ્યું, જે આકાશમાં દહકતું ફાટી નીકળ્યું; એથી દિશાઓ જાણે પ્રલયકાળની અગ્નિથી દહાયેલી. બધું ધૂમ્રપાંખ અને વાદળોથી ઢંકાઈ ગયું, જાણે આકાશ અને પાતાળ ઘોર અંધકારથી ભરાઈ ગયા. પર્વતો દહકતી જ્યોતિથી જાણે સોનાથી બનેલા, ફૂલોથી અને ચંપક વૃક્ષોથી સજ્જ બગીચા જેવા ઝગમગતા. આકાશ, પર્વત અને દિશાઓના વન જાણે લોહીથી રંગાયેલા, મૃત્યુના ઉત્સવમાં કેશરથી રંગાયેલા જેવા લાગ્યા. લોકો માત્ર નજીકની પ્રકાશની સ્પર્શથી ડરી ગયા, જાણે સાગરો સહસ્ત્રમૂર્તિની વાંસળીથી ઉલટી પલટાઈ ગયા હોય. એ સમયે, વિદુરથ એ ફરીવાર, દુશ્મનને હરાવ્યા પછી જેવું હોય તેમ, વરુણની ઉપાસના કરીને વરુણાસ્ત્ર છોડ્યું. ચારે બાજુથી જળના પ્રવાહો ઘોર અંધકાર સમાન આવવા લાગ્યા; પર્વતો દિશાઓમાંથી ઉપર-નીચે વહેવા લાગ્યા, જાણે તે પ્રવાહી બની ગયા હોય. એ પ્રવાહો જાણે શરદ્કાળના આકાશના ટુકડા, ઝડપથી પડતા વાદળો, ઊંચા ઊભેલા મહાસાગર કે પર્વતમાળાના પથ્થરો જેવા લાગ્યા. તેઓ તામળા વૃક્ષોના ઝૂંપડા જેવા, રાતો જેવી ગાઢ, રાખના ઢગલા જેવી, કે લોકાલોકની સીમા જેવી લાગતા. પાતાળના ગુફાઓ જેવા વળાંકા પાડતા, આકાશ જોવાની ઉત્સુકતા સાથે, તેમની ગર્જના મહાવીજળી જેવી હતી. એ જળમય પ્રવાહ, જાણે તપ્ત તાપમાં વેલડી ગયેલી વેલ જેવી, ઝડપથી સંધ્યા સમયે બધે પ્રસરી ગયો, જાણે રાત્રિ દિવસે અનુસરે છે. એ જળએ અગ્નિના સમૂહને શોષી લીધું અને પૃથ્વી પર વ્યાપી ગયું; એ સતત વહેતો જળ, હવે સ્થિર થઈ, સ્પષ્ટ દેખાતા રૂપે પ્રગટ થયું. આમ, પરસ્પર વિરોધી માયિક શસ્ત્રો એકબીજાને ટક્કર આપતા દેખાયા. પાણીના પ્રવાહે શસ્ત્રો અને રથના ચકરક્ષેત્રો ઘાસના તણાં જેવાં વહાવી નાખ્યા, અને રથ તરવા લાગ્યો. એ સમયે, સિંધુએ સંકટમાંથી ઉગારનાર, સૂકવાવાળું શસ્ત્ર યાદ કર્યું અને તીરમાં રૂપાંતરિત કરીને છોડ્યું. એ તેજસ્વી શસ્ત્રથી જળમય માયા દૂર થઈ ગઈ, જેમ રાત્રિ પૂર્ણ થાય છે; જે મૃત્યુ પામ્યા હતા, તેઓ તેમજ રહ્યા, અને પૃથ્વી સૂકાઈ ગઈ. પછી, મૂર્ખતાપૂર્ણ ક્રોધથી સમાન તાપ પ્રગટ્યો, જે લોકોનું દહન કરવા લાગ્યો, જાણે જૂના સુકાયેલા વનમાં આગ ફાટી નીકળે. દિશાઓ સુંદર અંગો અને પીગળેલા સોનાથી ટપકતા શોભી ઉઠી, જાણે રાજમહિલાઓના અંગ અને આભૂષણોથી શોભિત થઈ. એ તાપના કારણે વિરોધીઓ ઉકળાટમાં પડી ગયા, જાણે કોમળ પાંદડાં ઉનાળાની આગથી બળી જાય. પછી વિદુરથએ, ધનુષ્યના લાંબા ગુંજતા ટાણે મનમાં ધ્વનિ સાથે, ધનુષ્યને વળાંક આપીને મેઘાસ્ત્રનો પ્રયોગ કર્યો. વાદળોની પંક્તિઓ, જાણે રાતો એકઠી થઈ ગઈ હોય, ધીમે ધીમે ગાઢ બની, જાણે તામળા વૃક્ષોના ઝૂંપડાથી હલચલ પામી હોય. એ વાદળો પાણીથી ભરેલા, ગર્જના કરતાં, ગોળાકાર ભવિષ્યવાણીમાં ચારે બાજુ ફેલાઈ ગયા, ધૂમ્રપાંખના અવશેષોથી મંદ લાગતા. પવનોએ વરસાદ સાથે ફરે છે, વાદળોની મહિમા તોડી નાખે છે, ઠંડકથી ભરપૂર, છાંટાના હારથી શોભિત. વીજલીઓ ચમકી, જાણે ડરાયેલાં સુવર્ણ સાપો અચાનક દોડે, અથવા દૈત્યસ્ત્રીઓની નજરો આકાશ તરફ ઉછળે. પર્વતો વીજળીના ગર્જનાથી ધ્રુજી ઉઠ્યા, જાણે હાથી, સિંહ અને રીંછોની ટોળીઓ વનમાં ગર્જના કરતાં ફરે. મહા ધારે વરસાદ પડ્યો, જાણે મૃત્યુના દૃષ્ટિ સમાન કઠોર, અને કઠિન લોખંડના અથડામણ જેવી ધ્વનિ સાથે. શરૂઆતમાં પૃથ્વીમાંથી તાપથી ભરેલો પર્વત જેવો વરાળ ઉઠ્યો; જાણે પાતાળમાંથી વાદળો યુદ્ધ માટે ઊભા થયા હોય, વાદળો અસંયમિત થઈ ગયા. તરત જ, એક પળમાં, માયાજાળ ઓગળી ગયું, જેમ પરમ જ્ઞાનના અમૃતથી વૈશ્વિક કામનાઓ નષ્ટ થાય છે. પૃથ્વી આખી કાદવથી ઢંકાઈ ગઈ, સ્થિર બની, અને ધારો સાથે ભરાઈ ગઈ, જાણે મહાસાગર પાણીથી છલકાય. પછી તેણે વાયુાસ્ત્ર છોડ્યું, જે આકાશમાં ભયાનક રીતે વંટોળું વાળતું, જાણે પ્રલયના અંતે તાંડવ નૃત્ય કરે છે. પવનોએ ફૂંક માર્યો, વીજળીના પ્રહારથી શરીર દઝડી ગયા, પર્વત ગુફાઓમાંથી પથ્થર તૂટી પડ્યા; ભયાનક વાવાઝોડાં, અપશકુનના ચિહ્નોથી ભરેલા, યુદ્ધવીરોને ઘાયલ અને ભયભીત કરી દીધા. પવનોએ ધૂમ્રપાંખ વાળીને, ઘનઘોર વૃક્ષો ફાડીને ફેંકી દીધા, અને વૃક્ષોના સમૂહોને ધ્રુજાવી, ઉખેડી નાખ્યા.