યુદ્ધના મેદાનમાં તીક્ષ્ણ બાણોનો વરસાદ વરસતો હતો—કેટલાંક બાણોના મોઢા ભાલાની જેમ તીખા, તો કેટલાક કુહાડીના ધાર જેવા, કેટલાક ભાલાની ટોચ જેવા, તો કેટલાક અર્ધચંદ્રાકાર હતા. કેટલાક બાણ સિંહમુખ ધરાવતા, તો કેટલાક ત્રિશૂળની નાની ટોચવાળા; કેટલાક ત્રિમુખવાળા અને મોટા પથ્થર જેવાં ભારે હતા. આ પથ્થરમુખી બાણો એવા ઉગ્ર પવનમાં ઉડી રહ્યા હતા, જાણે પ્રલયના પવન પથ્થરવર્ષા વરસાવે છે; અને એ સમયે બધું જ અવ્યવસ્થિત થઈ ગયું, જાણે પ્રલયકાળની ગરજતી સમુદ્રલહેરો વચ્ચે યુદ્ધ ચાલી રહ્યું હોય. રાજા, ઉંચી લહેરોવાળાં મહાસાગર સમક્ષ પહોંચ્યા, અને તેમના રોષથી સમગ્ર દિશાઓ જગમગી ઉઠી, તેઓ મધ્યાહ્નના સૂર્ય સમાન તેજથી ઝળહળી ઉઠ્યા. તેમણે ધનુષ્ય ખેંચ્યું, અને એ અવાજથી ચારે દિશા ગુંજી ઉઠી, જાણે પ્રલયના પવન દેવપર્વતના કાંઠે અથડાય છે. મહારાજાએ પોતાના તુણીરમાંથી સતત બાણ છોડ્યા, જેમ સૂર્ય સવારે પોતાની કિરણો ફેલાવે છે. તેમના ધનુષ્યમાંથી એક જ મહાન બાણ નીકળતો, પણ તે આકાશમાં જાય ત્યાં હજારો-લાખો બાણ વરસી પડતાં. તેમના બાણોમાં મહાસાગર જેવી ગતિ અને શક્તિ, સૂર્યના ચહેરા જેવી કાંતિ, અને વિષ્ણુના ધનુષ્ય જેવી મહિમા સમાયેલી હતી. તેમના મુસલા નામના ગદા-આકારના બાણોના ગર્જનથી આકાશ પર્વતો જેવો ઘેરો થઈ ગયો હતો. સ્વર્ણમુકુટવાળા એ બાણો આકાશમાં વીજળીની જેમ ઝળહળી ઉઠ્યા, અને શસ્ત્રવર્ષાથી વિખેરાઇ ગયા, જાણે પ્રલયકાળે તારા પટકાઈને પડતાં હોય. વિદુરથ તરફથી પણ બાણોની ધારા સતત વહેતી રહી, જાણે મહાસાગરથી વહેતી નદીઓ કે સૂર્યની કિરણો. એ બાણો જંગલી પવનથી ઝાડ પરથી પડતાં ફૂલો જેવા કે લાલ તપેલા લોખંડમાંથી પડતાં ચીંટાં જેવા ઉડી રહ્યા હતા. ક્યારેક એ બાણો વરસાદની ઝરમર ધારા, ક્યારેક ઝરણાના ટીપાં, તો ક્યારેક મહાનગરના અગ્નિમાંથી ઉડતાં ચિંકારા જેવા લાગતા. બંને ધનુષ્યના તીક્ષ્ણ અવાજ સાંભળી, બંને સેના મૌન થઈ ગઈ, જાણે મહાસાગર પણ શાંત થઈને એ યુદ્ધ નિહાળી રહ્યો હોય. આકાશમાં બાણોની લહેરો ગંગા જેવી વહેતી, અને યક્ષોની ગર્જના સાથે મહાસાગર તરફ ધસી રહી હતી. ધનુષ્યના મેઘમાંથી સતત સોનેરી બાણોની વરસાદ વરસી રહી હતી, અને મૃત્યુ પામતાં યોદ્ધાઓની ભયાનક ચીસ સાથે એ ગર્જના થતી હતી. શહેરની રાણી એ બધું ખિડકીમાંથી જોઈ રહી હતી—બાણોની નદી મહાસાગર પર ફરી વહી રહી હતી; એ જોઈને રમૂજી ઉત્સુકતા સાથે નિહાળી રહી હતી. એ બાણોના ઘનગોર સમૂહને જોઈ અને પતિની વિજયની આશા રાખી, કમળમુખ પર આનંદ ફૂટ્યો અને એ બોલી: "જય હો દેવી! આપણાં સ્વામી વિજયી થાય છે—જુઓ, એ બાણોની ધારા તો મેરુ પર્વતને પણ ધૂળમાં મિલાવી દેશે!" એ પ્રેમભર્યા શબ્દો સાથે, બંને દેવીઓએ હૃદયમાં માનવિય કોમળતા અનુભવતા, હસતાં ચહેરા અને ચમકતી આંખોથી એ દ્રશ્ય જોયું. એ બાણોના મહાસાગરને સિંધુ અગ્નિએ પી જતાં, જેમ જહ્નુ નદીએ મંડાકિનીને પોતાની તીવ્ર તપશથી પી લીધી હતી. પછી એક ઘનઘોર બાણવર્ષાથી એ બાણોના સમૂહને છિદ્ર કરી, એને નીચે ધકેલી, અને આકાશના મહાસાગરમાં ફેંકી દીધું. જેમ દીવો બુઝાઈ જાય પછી તેની લય સમજાતી નથી, તેમ એ અનગણિત બાણોની દિશા પણ કોઈ જાણી શક્યો નહીં. પછી એ ધારા કાપીને, પોતાનાં ઘનઘોર બાણોના મેઘ આકાશમાં ફેલાવ્યા, અને યુદ્ધભૂમિમાં વીરમૃત્યુ પામેલા યોદ્ધાઓના શરીરો સાથે એ દ્રશ્ય ભરાઈ ગયું. વિદુરથએ પણ પોતાના શ્રેષ્ઠ બાણોથી એ બાણવર્ષાને વિખેરી નાંખ્યું, જાણે પ્રલયના પવન સામાન્ય મેઘને ઉડાવી દે. એ રીતે, બંને રાજાઓએ પરસ્પર બાણવર્ષાથી સતત પ્રહાર કર્યા, અને એકબીજાના હુમલાને નિષ્ફળ બનાવી દીધા. પછી સિંધુએ, ગંધર્વો માટે મિત્રતા બતાવવા, મોહનાસ્ત્ર ઉપાડ્યું; એના પ્રભાવથી વિદુરથ સિવાય બધા જ જીવ મોહમાં પડી ગયા. યોદ્ધાઓએ પોતાના શસ્ત્રો અને વસ્ત્રો મૂકી દીધાં, તેઓ મૌન, નિરાશ ચહેરાવાળા, જાણે મૃતક કે ચિત્રમાં દોરેલા પાત્રો. જ્યાં સુધી વિદુરથનું રથ મોહથી ધીમે પડી ગયું, ત્યાં સુધી રાજા વિદુરથે જ્ઞાનાસ્ત્ર ઉપાડી, બધાને જાગૃત કરી દીધાં. લોકો જાણે પ્રભાતે ખીલી ઊઠેલા કમળ જેવા જાગી ગયા; અને વિદુરથમાં ક્રોધનો મહાસાગર ઉછળી પડ્યો, જાણે દૈત્ય સામે મહાસાગર ઉગ્ર બની ગયો હોય. પછી તેમણે ભયાનક નાગાસ્ત્ર ઉપાડ્યું, જે બંધનના દુઃખ આપે છે; એથી આકાશમાં પર્વતો જેવા અઢળક નાગો ફેલાઈ ગયા. ધરતી નાગોથી સળવળી ઉઠી, જાણે સરોવરમાં કમળના દાંડા હોય; બધા પર્વતો કાળાં નાગોના ચાદરથી ઢંકાઈ ગયા. બધું જ નાગરૂપથી ઢંકાઈ ગયું; ધરતી, પર્વતો, જંગલો—all અશક્ત બની ગયા. ગરમ પવન, અંગાર અને રાખ સાથે, વિષની તીવ્રતા લઈને ફૂંકાઈ રહ્યો હતો, જાણે અગ્નિની ધૂળવાવાઝ હોય. પછી વિદુરથે સુપર્ણાસ્ત્ર ઉપાડ્યું; એથી સુવર્ણમય, પર્વત જેવા ગરુડો આકાશમાં ઊડી આવ્યા. બધા દિશાઓ સોનાથી ચમકી ઉઠી, અને પર્વતપંખી પંખીઓના ગર્જનથી વિઘટનના પવન ઉઠ્યા. નાગોના વલયો, ફુફકારતા અને ફણ હલાવતાં, મેઘસમૂહોમાં ગર્જના પેદા કરતા ફેલાઈ ગયા. પછી મહાન ગરુડોએ એ ધરતી પર ફેલાયેલા નાગસમૂહને ગળી લીધા, જેમ અગસ્ત્યે મહાસાગરને પી ગયો, અને નાગો ફફડતા અને ફુફકારતા પકડાઈ ગયા. નાગોનાં આવરણમાંથી મુક્ત થયેલી ધરતી વિશાળ, નિરંતર અને ચમકતી, જાણે વિશાળ ચાંદીની પટ્ટી હોવી, એવી દેખાઈ. પછી એ ગરુડોની ટોળકી ક્યાંક અદૃશ્ય થઈ ગઈ, જાણે પવનથી દીવા ઓલવાઈ જાય કે શરદઋતુના મેઘ વિખેરી જાય.