યુદ્ધભૂમિ પર સાંજના લાલ કિરણો છવાઈ ગયા હતા. આખી જગ્યા accomplished beings અને મૃતદેહોથી ભરાઈ ગઈ હતી. ત્યાં ગલાવટનાં હાર, અર્જિત થયેલા સાપોના ચામડાં, અને કિરણોથી ગૂંચવાયેલા વસ્ત્રો ફેલાઈ ગયા હતા. વનલતાની જેમ ફફડતા ધ્વજ, વીરોની જાંઘોથી કમાન બનાવતા, અને હાથ-પગો તણાઈને તીક્ષ્ણ તીરોની ઝાડ જેવી દૃશ્યાવલિ સર્જાઈ હતી. યુદ્ધભૂમિ ઘાસવાળી કાળી જમીન જેવી લાગી રહી હતી, જ્યાં શસ્ત્રોનું તેજ ઝળહળતું હતું, રેતી અને તૂટી ગયેલા તલવારના ટુકડાઓ સાથે મિશ્રિત. હાથોના હાર ફેલાઈ ગયા હતા, અને આખું દૃશ્ય જંગલી અને ભયાનક બની ગયું હતું, જાણે પાગલપણું છવાઈ ગયું હોય. એ સ્થળ ફૂલેલા અશોક વૃક્ષના વન જેવું લાગતું, શસ્ત્રોની અથડામણથી અગ્નિ પ્રગટતી અને ગર્જના થતી, એટલી કે સિદ્ધોના નેતા પણ ત્યાંથી ભાગી ગયા. યુદ્ધભૂમિ સોનાની કળા વડે રચાયેલી જેવી લાગી, તેજસ્વી શસ્ત્રોથી શોભાયમાન—અહીં ભાલા, તલવારો, ચક્ર, શૂળ, ગદા અને યુદ્ધનો ઘંટાડો ગુંજતો હતો. એ દરમિયાન, બધી સેનાઓ નાશ પામી હતી; યુદ્ધભૂમિ ખાલી પડી હતી, બંને તરફ થોડાં જ સૈનિકો બચ્યા હતા.