આ ભયાનક યુદ્ધમાં, આકાશ તીરસીતી તીરોથી ભરાઈ ગયું હતું, જાણે અગ્નિમાં બળતી જંગલની જેમ. જમીન પર અગ્નિશીખાઓના ઢગલા વેલાઈને, ઘરોની પંક્તિઓને ભસ્મ કરી રહ્યા હતા. યુદ્ધમાં હાથીઓના આક્રમણથી અનેક વીર યોદ્ધાઓ ધૂળી પડ્યા હતા, અને ભાગતા ચોરોને મારતા માર્ગોમાં મહાન સંપત્તિ વિખેરાઈ ગઈ હતી. માણાં અને સ્ત્રીઓના ચીંથારા વધુ ઉગ્ર બન્યા, કારણ કે અગ્નિની ઝાંઝર વરસી રહી હતી. બળતા લાકડાની ચટાક-ચટાક અવાજે બધું ભસ્મ થઈ રહ્યું હતું. આકાશમાં અનગિનત રથોના ચક્ર અને સૂર્યની શતાબ્દી ઝાંખી રહી હતી, અને આખી ધરતી બળતા કૉલ્સના શિખરો વડે ઢંકાઈ ગઈ હતી. લાકડાની ચટાક-ચટાક અવાજ વીના જેવા વાગી રહ્યો હતો, અને બળતા હાથીઓ સહિત બધાં પ્રાણીઓના રડવાના અવાજો ગુંજી ઉઠ્યા. રાજા, રાણી, અને વૃદ્ધોના પાંખે પાંખે રાખેલા ભોજન પણ ભસ્મ થઈ ગયું, અને અગ્નિ બધું ભક્ષી લેવાની ઉત્સુકતા સાથે આગળ વધ્યો. ઘરોમાં અગ્નિના ગર્જન અને ચટાક-ચટાક અવાજ ગુંજી રહ્યાં હતાં, અને અગ્નિ, ઈંધણથી મુક્ત, અનંત જીવોના અન્નને ભક્ષી લેવા તત્પર હતો. ત્યારે, રાજા વિદુરથાએ પોતાના સૈનિકોના અવાજો સાંભળ્યા, જે બળતા ઘરમાં ભાગી રહ્યા હતા અને વિનાશ જોઈ રડતા હતા. 'અહો! પાગલ પવન ઉપર ઊભો રહી, ઘરની છત અને વૃક્ષોમાંથી બળતા કણો વરસાવે છે, અને તલવારની અથડામણથી ઘરો ધધકી રહ્યા છે.' 'અહો! બરફ જેવી ઠંડી તલવારની ધાર હાથીના શરીરમાં ઘૂસી ગઈ છે, જાણે મહાન લોકોના મનમાં જ્ઞાનના વાક્ય સ્થિર થાય છે.' 'અહો, પિતા! યુવાન ઘાસમાં મૃત્યુના કારણો છુપાયેલા છે, જેમ શૂરવીર અગ્નિથી સૂકાં પાંદડા બળે છે.' એક લાંબી, વળાંકવાળી, ઉપર વહી રહેલી ધુમાડાની નદી વહેતી હતી; જાણે આકાશગંગા ધુમાડાથી ભરાઈ આગળ વધી રહી હતી. ધુમાડાની નદી, બળતા લાકડાં સાથે ઉંચે ઉઠી, દેવતાઓને અંધ કરી રહી હતી; તેમાં અગ્નિના કણ અને ફુગ્ગા દેખાઈ રહ્યા હતા. એક ઘરમાં, માતા, પિતા, ભાઈ, જમાઈ, પુત્ર અને પુત્રી બધા બળે ગયા; હવે અગ્નિ બાકીના લોકોને ભક્ષી લેવાની તલપત કરી રહ્યો હતો. 'અહો! જલદી ભાગો, મહારાજ, આ બળતા ઘરની છત પતન પામવા જઈ રહી છે, જાણે મેરુ પર્વતના શિખરનું પતન.' તીર, પથ્થર, ભાલા, બાણ, અને તલવાર—all weapons rushed into the blazing, smoky clouds like moths drawn to fire. બધા પવન પણ આકાશના ધધકતા અગ્નિમાં પ્રવેશી ગયા, જાણે સમુદ્રની તરંગો તીવ્ર અગ્નિમાં પ્રવેશે છે. મહાન વાદળો અગ્નિની શીખાના ટોચે ધુમાડાથી ધૂંધળી થઈ ગઈ, અને તળાવ પણ સુકાઈ ગયાં, જેમ કામથી પીડાતા હૃદય સુકાઈ જાય છે. વૃક્ષોની પંક્તિ, બળીને ગુસ્સામાં, હાથીઓ દ્વારા પડાવી નાખવામાં આવી; deren શાખાઓ ભોજન કર્યા પછી તૂટી રહી હતી. ઘરના વૃક્ષો, જે કદી ફૂલો અને ફળોથી સુગંધિત હતા, હવે બળી અને શૂન્ય થઈ ગયા, જાણે ઘરવાળા બધું ગુમાવી બેઠા હોય. બાળકો, માતા-પિતાના વિયોગમાં, અંધકારમાં ભટકી રહ્યા હતા, અને દિવાલો તૂટી પડતાં રસ્તામાં મારાઈ રહ્યા હતા. હાથીઓ, અંધ દ્વારા હંકારાતા, યુદ્ધમાં ગર્જના કરી રહ્યા હતા; deren શરીર પર બળતા કણ અને કૉલ્સ પડતા ભારે થઈ ગયા હતા. પથ્થર, તલવારથી ફાટીને ખભામાં ઘૂસી, માણસ પર યંત્રથી પડેલા વીજળીની જેમ પડ્યો. ગાય, ઘોડા, ભેંસ, ઊંટ, કૂતરા, અને વરુ—અહો, કેટલું ભયાનક યુદ્ધ છે, જે માર્ગ અવરોધનારાઓ દ્વારા શરૂ થયું છે. બળતા કપડાંની ચટાક-ચટાક અવાજ અને અગ્નિના પવન સાથે, સ્ત્રીઓ રડતાં બહાર નીકળી, જાણે જમીન પર લોટસથી શોભાયમાન હોય. સ્ત્રીઓના વાળમાં અગ્નિની શીખા ચાટતી, deren વાળ અશોકના ફૂલની જેમ દેખાઈ, જેમ હાથી સર્પ સાથે રમે છે. પાતળી અગ્નિ ઘાસના પાંદડા પર રહી, હરણ-આંખી સ્ત્રીઓની પાંપડીયાંવાળી આંખ સુધી પહોંચી ગઈ. બળતાં છતાં, પુરુષ પોતાની પત્ની વિના નથી જતો; અહો, જીવાત્માઓ માટે સ્નેહના બંધન કેટલા અદમ્ય છે. હાથી ઉગ્ર થઈ, બળતા વૃક્ષોને તૂટી પાડ્યો; ગુસ્સામાં, તે સુકાયેલા કમળથી ભરેલા તળાવને પોતાની સુંડથી churn કરી રહ્યો હતો. ધુમાડો વાદળ સુધી પહોંચીને, પોતાની વ્યાપક ઝાંખી સાથે, અગ્નિના તીરની વરસાત કરી રહ્યો હતો. ધુમાડો, ઝાંઝરથી ભરેલો અને વળાંકવાળી હલચલમાં, આકાશમાં ઢગલા જેવો ઉભો રહ્યો, જાણે firmamentમાં રત્નોનું ઢગલું હોય. આકાશ, અગ્નિની શીખાઓના તેજથી પીળો-ફીણો થઈ ગયો, saffronથી ચિહ્નિત, જાણે મૃત્યુના તહેવાર માટે, વિનાશનું સંકેત. 'અહો, કેટલું ભયાનક અને અયોગ્ય શત્રુતા છે, જે ધર્મવિહીન છે; મહાન રાજાઓ પણ શ્રેષ્ઠ શસ્ત્રધારી શૂરવીરો દ્વારા મારાઈ રહ્યા છે.' માળ અને આભૂષણો છૂટીને, ફૂલો વિખેરાઈ, રોયલ માર્ગે શોભાયમાન સ્ત્રીઓના કપડાં અર્ધ-બળેલા, deren છાતી પર राख છવાઈ ગઈ. deren કમર અને પીઠ ખુલ્લી થઈ, કંગણ જમીન પર પડી ગયા, અને deren શરીર જમીન તરફ વળી ગયું. માળ અને મુક્તાની દોર તૂટી અને વિખેરાઈ ગઈ, deren સ્તન, કમર અને પીઠ પર સોનાની ઝાંખી—ક્યાંક દેખાય, ક્યાંક છુપાય—પ્રકાશી રહી હતી. યુદ્ધનો ગર્જન ગૃધ્રના કઠોર ચીંથારા વડે દબાઈ ગયો, અને ઘાયલ, તીરથી ભેદાઈ, લોહી વહાવી, ભૂમિ પર અચેત પડ્યા. deren કપડાં આંસુ, લોહી અને કાદવથી ભીંજાયા, અને deren હાથ બીજા સૈનિકોના ખભા પર રાખીને, સૈનિકો દ્વારા લઈ જવામાં આવ્યા. deren આંખોમાં વ્યથા છવાઈ, જાણે પૂછે છે: 'હવે કોણ બચાવશે?' deren આંસુ લોટસની વરસાત જેવું પડી રહ્યું હતું. deren પાંસળી કમળની ડાંઠ જેવી નરમ, શુદ્ધ અને નાજુક પાયલથી શોભાયમાન, deren કપડાં ક્રિસ્ટલ જેવી પારદર્શી, તેઓ આકાશમાં ખીલી ગયેલા કમળની જેમ દેખાઈ રહ્યા હતા. આ રીતે, યુદ્ધ અને અગ્નિની ભયાનકતા, વિનાશ અને વ્યથા, સમગ્ર શહેર અને તેના વાસીઓને ભસ્મ કરી રહી હતી; દરેક જીવ, દરેક ઘરો, દરેક સંબંધ, બધું અગ્નિ, ધુમાડો, અને યુદ્ધના ઘમાસાણમાં ભળી ગયું.