રાત્રિના ગાઢ અંધકારમાં, શહેરમાં એક ભયાનક હાહાકાર મચી ગયો હતો. ધનુષોના તીવ્ર તાણ સાથે તીરની વરસાદ વરસી રહી હતી, અને વિશાળ, મદમસ્ત, શક્તિશાળી હાથીઓના ગર્જનાથી આખું શહેર ધ્રૂજતું હતું. શહેરની અંદર, જ્યાં અગ્નિની જ્વાળાઓ ફાટતી અને ફૂટી રહી હતી, ત્યાં નાગરિકો – જેમની પત્નીઓ આગમાં ભસ્મ થઈ ગઈ હતી – તેમના દુ:ખના ચિત્કારથી સમગ્ર વાતાવરણ ભયભીત બન્યું હતું. અગ્નિના ટુકડા, deren તીવ્ર અને કઠોર અવાજ સાથે, ધવગ-ધવગના ધ્વનિમાં, ઝલમલાતી જ્વાળાઓ સાથે ફાટી નીકળ્યા હતા. એ સમયે, વિદુરથ રાજા, તેમના બે રાણીઓ અને મંત્રીઓ સાથે, વિંડોમાંથી શહેરની અવસ્થાને જોયા. આખું શહેર રાત્રિના ગાઢ પળોમાં, ભયાનક ગર્જના સાથે ઊભું હતું. શહેર એક વિશાળ સમુદ્રની જેમ, વિઘટનના પવનથી ઉલટી-પલટી, ઘનઘોર વાદળોની તરંગોથી ભલભલાતું, અને એક પરમ શક્તિથી ઉછળતું હતું. આખું શહેર અગ્નિની જ્વાળાઓમાં ડૂબી ગયું હતું – એ જ્વાળાઓ પર્વતોના શરીર જેટલી તેજસ્વી હતી, જેમ કે યુગના અંતે પર્વતોને અગ્નિમાં ભસ્મ થવું હોય, અને તે જ્વાળાઓ આકાશ સુધી વ્યાપી ગઈ હતી. ભયાનક, ગૂંજી ઉઠેલી ચિત્કારો અને વાદળોના ગર્જન સાથે, મંત્રોચ્ચારના અવાજો પણ સંમિલિત થઈ ગયા હતા. આકાશ ધૂમ્રપટ્ટથી ઢંકાઈ ગયું હતું, જે કમળના તળાવના ઘૂંટણ જેવી ઘૂંટણ ઊભી કરતી, અને સતત ઝલમલાતી જ્વાળાઓ સોનાની વાદળ જેવી ચમકતી હતી. આકાશમાં પતંગા અને તારા ઝલમલાતી, અને બળતી લાશોની ભીડે આખું દૃશ્ય આગથી પ્રકાશિત કર્યું હતું. શહેર, તેની સેનાઓ વિનાશ પામી, ગોળાં અને રાખના ઢગલા અને ભયાનક ચિત્કારોથી ભરાઈ ગયું, અને વિશ્વના દહનનો ક્રૂર ગર્જન પણ સંભળાતો હતો. આકાશમાં સતત તીર ઉડી રહ્યા હતા, જેમ કે આગમાં બળતું જંગલ, અને જમીન પર બળતી જ્વાળાઓની ઢગલીઓ ઘરોની પંક્તિઓને બળાવી રહી હતી. ભયાનક યુદ્ધવીરોએ હાથીઓના અથડામણમાં પોતાનો જીવ ગુમાવ્યો, અને માર્ગોમાં લૂંટારૂઓના ધ્વંસ સાથે મોટો ખજાનો છૂટી પડ્યો. પુરુષ અને સ્ત્રીઓના ચિત્કાર વધુ ઉગ્ર બની ગયા, જ્યારે અગ્નિની ચિંગારીઓ વરસી રહી હતી, અને બળતી લાકડીઓના તીવ્ર અવાજ સાથે જ્વાળાઓ બધું ભસ્મ કરી રહી હતી. આકાશમાં અનગણિત રથના ચક્ર અને સૂર્યની શતાબ્દીઓ દેખાઈ, અને આખી ધરતી બળતી કોયલાની પર્વતોથી ઢંકાઈ ગઈ. બળતી લાકડીઓનો અવાજ વીણાની જેમ સંભળાય, અને બળતી હાથી સહિત બધા પ્રાણીઓના હાહાકાર ઉઠી રહ્યા હતા. રાજા, રાણી અને વૃદ્ધોના મટ પર મુકાયેલી ખોરાક પણ આગમાં ભસ્મ થઈ ગઈ, અને જ્વાળાઓ ઉલ્લાસપૂર્વક બધું ભક્ષણ કરવા દોડી રહી હતી. ઘરોમાં તીવ્ર ધડધડાટ અને ગર્જન સંભળાતાં, અને જ્વાળાઓ, બિન-ઇંધણ થઈ, અનંત સંખ્યા પ્રાણીઓના ખોરાકની લાલચમાં આગળ વધી રહી હતી. એ સમયે, વિદુરથ રાજાએ પોતાના સૈનિકોની અવાજો સાંભળી, જે બળતી હાલતમાં દોડતા-ફરતા, વિનાશને જોઈ, ચિત્કાર કરતા હતા. "અહો! પવન, મદમસ્ત થઈ, ઘરોના છાપરાં અને વૃક્ષોથી બળતી ચિંગારીઓ ફેંકી રહ્યો છે, અને તલવારના અથડામણથી ગર્જન ઉઠી રહી છે. અહો! તલવારના ધાર, બરફ જેવી ઠંડી, હાથીના શરીરમાં ઘૂસી ગઈ છે, જેમ મહાન લોકોના મનમાં જ્ઞાનના વચન ઘૂસી જાય. અહો, પિતા! યુવાનીના કાંડા ઘાસમાં મૃત્યુના કારણો છૂપાયેલા છે, જેમ સુખી પત્રોમાં વીરની આગ બળે." "લાંબી, વળાંકતી, ઉપર દોરી જતી ધૂમ્રનદી વહેતી, હું આકાશની ગંગા, ધૂમ્રથી ભરેલી, આગળ વધતી જોઈ રહ્યો છું. ધૂમ્રનદી, બળતી લાકડીઓ સાથે ઊભી, દેવતાઓને અંધ કરી રહી છે; જુઓ, તેમાં ચિંગારી અને ફૂગા દેખાય છે." "માતા, પિતા, ભાઈ, જમાઈ, પુત્ર અને પુત્રી – આ ઘરમાં બધા આગમાં ભસ્મ થઈ ગયા છે; હવે, આગ બાકી રહેલાંને ભક્ષણ કરવા દોડી રહી છે." "અહો! અહો! જલદી જાઓ, મહાશય, આ રાખના ઘરમાંથી – એ તૂટી પડવાનું છે, જેમ મેરુ પર્વતનું શિખર પડી જાય." "અહો! તીર, પથ્થર, ભાલા, ગદા અને તલવાર – એ બધાં હથિયારો બળતી, ધૂમ્રથી ભરેલી વાદળમાં mothsની જેમ દોડી જાય છે." "બધા પવન આકાશની આગમાં પ્રવેશી જાય છે, જેમ સમુદ્રની તરંગો અગ્નિમાં મળે છે. વિશાળ વાદળો, જ્વાળાઓની ટોચે ધૂમ્ર થઈ જાય છે, અને તળાવ પણ સૂકાઈ જાય છે, જેમ ભાવનામાં બળતા હૃદય." "વૃક્ષોની પંક્તિઓ, બળતી અને ક્રોધિત, હાથીઓ દ્વારા તોડી પાડવામાં આવે છે, deren શાખાઓ તૂટી, ગર્જન કરે છે, જેમ કે જે ખાઈ ચૂક્યા છે. ઘરનાં વૃક્ષો, ક્યારેક ફૂલો અને ફળોથી સુગંધિત, હવે બળીને, બધું ગુમાવી, નિર્વશ, જેમ કે ઘરવાળા બધું ગુમાવી, ખાલી થઈ ગયા." "માતા-પિતા વિહોણા બાળકો, અંધકારમાં ભટકી, ભંગ થયેલી દીવાલોથી રસ્તામાં માર ખાઈ, વિનાશ પામે છે." "હાથી, અંધ દ્વારા હાંકી, યુદ્ધમાં ગર્જન કરે છે, deren શરીર પર બળતી ચિંગારી અને કોયલ-heavy થઈ ગઈ છે." "અહો, પથ્થર, તલવારથી ફાટીને ખભામાં ઘૂસી, માણસ પર યંત્રના વીજળીની જેમ પડે છે." "ગાય, ઘોડા, ભેંસ, ઊંટ, કૂતરા અને વરુ – કેટલું ભયાનક યુદ્ધ છે, જે રસ્તા અવરોધિત કરનારાઓ દ્વારા શરૂ થયું." "બળતી કપડાંના ધડધડાટ અને જ્વાળાના પવન સાથે, રડતી સ્ત્રીઓ, જમીન પર કમળના ફૂલોની જેમ, બહાર જાય છે." "જુઓ, સ્ત્રીઓના વાળ પર જ્વાળાની જીભ lick કરે છે, તેમને અશોકના ફૂલો જેવી બનાવે છે, જેમ હાથીઓ સર્પ સાથે રમે." "અહો, પાતળી જ્વાળા ઘાસના પાંદડા પર આરામ કરી, હરણી જેવી આંખવાળી સ્ત્રીઓના પાંખી આંખ સુધી પહોંચે છે." "બળતી હોવા છતાં, પુરુષ પોતાની પત્ની વિના વિદાય લેતો નથી; અહો, જીવંત પ્રાણીઓ માટે સ્નેહના બંધન કેટલાં અતૂટ છે." "હાથી, ઉગ્ર થઈ, બળતી વૃક્ષોને તોડી પાડે છે; ક્રોધિત, પોતાનું સુંડ તળાવમાં ફેરવે છે, જે પહેલેથી જ સુકાઈ ગયેલા કમળોથી ભરેલું છે." "ધૂમ્ર, વાદળ સુધી પહોંચીને, પોતાના વ્યાપક, ચમકતા ફલashes સાથે, અગ્નિના તીરની વરસાદ વરસાવે છે." આ રીતે, સમગ્ર શહેરમાં ભયાનક વિનાશ અને દુ:ખની હાહાકાર, આગ, યુદ્ધ, અને પવનના તાંડવથી, બધું ભસ્મ થતું ગયું – અને વિદુરથ રાજા, રાણીઓ, મંત્રીઓ, અને નાગરિકો, એ દૃશ્યને ઊભા રહી જોઈ રહ્યા હતા, અનિવાર્ય વિનાશ અને જીવનના અતૂટ સ્નેહના ચિત્કાર વચ્ચે.