રાજા વિદુરથાને મહાસંગ्रामમાં મૃત્યુ આવવાનું હતું; તેમના પૂર્વ રાજ્યો ફરી મેળવવાનું સ્પષ્ટ હતું. રાજકુમારી, મંત્રી અને રાજા—all ત્રણ જણા—પાછળથી તેમના મૂળ શહેરમાં પાછા ફરવાનું હતું, અને ત્યાં, મૃતદેહો બની, ફરી તેમના શરીરો પ્રાપ્ત કરવાની હતી. બંને—વિદુરથા અને અન્ય—જેમ આવ્યા, તેમ આવ્યા હતા; વિદુરથા તો પવનરૂપે આવ્યા હતા; એ સ્થળે હવે રાજકુમારી અને મંત્રી પણ પહોંચવાના હતા. ઘોડો એક માર્ગે જાય છે, ઊંટ અને ગધેડો બીજા માર્ગે, અને મહામદમસ્ત હાથી ત્રીજા માર્ગે—દરેક પોતાની રીતથી ચાલે છે. બંને વચ્ચે મીઠી વાતચીત ચાલી રહી હતી, ત્યારે એક માણસ ઉત્સાહપૂર્વક અંદર આવ્યો, ઊભો રહીને બોલ્યો: "મહારાજ! એક વિશાળ દુશ્મન સૈન્ય આવી ગયું છે, જે તીરસ, ચક્ર, તલવાર, ગદા અને લોખંડની ગદીઓ વરસાવે છે—એક જ મહાસાગર જેવું ઉછળતું!" યુગના અંતે પવનથી પર્વતના પથ્થરો જેમ ઉછળે, તેમ ગદીઓ, ભાલા, ગદીઓની વરસાદ થઈ રહી છે, અને એ બધું વરસાદ જેવું પડી રહ્યું છે. શહેરમાં, પર્વત જેવું, અગ્નિ ફેલાઈ ગઈ છે—ચારે બાજુ ધૂમધડાકા સાથે શ્રેષ્ઠ ઇમારતો ધરાશાય થઈ રહી છે. આકાશમાં ધૂમ્રપાંજું પર્વત જેવું ઊંચું ઉઠી રહ્યું છે, જાણે બ્રહ્માંડના વાદળો અથડાઈને ઊભા થયા હોય, અને એ ધૂમ્રપાંજું ગરુડ જેવું ઊંચું ઉડવા પ્રયત્ન કરે છે. લોકો ચિંતિત થઈને વાત કરે છે, જ્યારે પુરુષોના કડક ચીંથાં વચ્ચે, બહાર ભયાનક હાહાકાર ફેલાઈ ગયો છે. ધનુષ્યના તીરસ વરસે છે, અને મહામદમસ્ત, શક્તિશાળી હાથીઓના ગજગજાટની ધ્વનિ ગૂંજતી રહે છે. શહેરમાં, ઉછળતી અગ્નિની ધડાકા સાથે, નાગરિકો—જેઓના પત્નીઓ બળીને ભસ્મ થઈ ગયા છે—મોટા દુઃખમાં ચીંથાં પાડે છે. અગ્નિની ટુકડીઓ, કડક ધડાકા સાથે, ધગધગતી હતી, અને એ જ્વાળા ‘ધ્વગ-ધ્વગ’ની અવાજ સાથે લપલપતી હતી. પછી, વિંડોમાંથી, બંને રાણીઓ, મંત્રી અને રાજા વિદુરથાએ, મધ્યરાત્રિમાં શહેરને જોયું—શહેર ઉછળતી ધડાકા સાથે ઊભું હતું. શહેર એક વિશાળ મહાસાગર જેવી હતી, વિલયના પવનથી ઉછળતી, ઘન વાદળોની તરંગોથી ભરેલી, અને કોઈ સર્વોચ્ચ શક્તિ દ્વારા ચલાવવામાં આવી રહી હતી. શહેર વિશાળ જ્વાળાઓથી ભસ્મ થઈ રહી હતી, જાણે યુગના અંતે પર્વતના શરીરો અગ્નિમાં ઓગળી જાય છે, અને એ જ્વાળાઓ આકાશમાં ફેલાઈ રહી હતી. ભયાનક, હાહાકાર ચીંથાં પર્વત જેવાં વાદળોની ગર્જના સાથે મિશ્રિત થઈ, અને મંત્રોચ્ચારના ગૂંજન સાથે ગૂંજી ઉઠી હતી. આકાશ ધૂમ્રપાંજાંથી ઢંકાઈ ગયું હતું, જેમ કમળના તળાવમાં વાવાઝોડા, અને સતત લપલપતી જ્વાળાઓ સોનાની વાદળો જેવી દેખાતી હતી. આકાશમાં ધૂમકેતુ અને તારા ચમકતા હતા, અને બળતા દેહોનો સમૂહ ધગતી જ્વાળાથી દૃશ્ય પ્રકાશિત કરી રહ્યો હતો. શહેર, તેની સેના નાશ પામેલી, કાંડી અને રાખના ઢગલા, ભયાનક ચીંથાં અને દુનિયા બળવાની ગર્જના સાથે ભરેલું હતું. આકાશમાં સતત તીરસ ઉડતા હતા, જેમ જંગલમાં અગ્નિ ફેલાય, અને ધરતી પર ધગતી જ્વાળાઓના ઢગલા, જે ઘરોની પંક્તિઓને બળાવી રહ્યા હતા. ભયાનક યોદ્ધાઓ હાથીઓના અથડામણથી પડ્યા હતા, અને મોટો ધન રસ્તાઓ પર વિખેરાઈ ગયો હતો, જ્યાં ભાગતા ચોરો માર્યા ગયા હતા. પુરુષો અને સ્ત્રીઓના ચીંથાં વધતા જતા હતા, જ્યારે કાંડીની વરસાદ વરસી, અને બળતી લાકડીઓની ધડાકા અવાજ સાથે જ્વાળાઓ બધું ભસ્મ કરી રહી હતી. આકાશમાં અસંખ્ય રથના ચક્ર અને સૂર્યો જોવા મળતા હતા, અને આખી ધરતી બળતી કાંડીના શિખરો સાથે ઢંકાઈ ગઈ હતી. બળતી લાકડીઓની ધડાકા વીણા જેવી અવાજ કરતી હતી, અને બળતા હાથીઓ સહિત બધા પ્રાણીઓના ચીંથાં ઉઠી રહ્યા હતા. રાજા, રાણી અને વડીલોના ખોરાક, જે ચટાઈ પર મૂકાયેલાં હતા, બળીને નાશ પામ્યા, અને વિશાળ જ્વાળાઓ ઉત્સુકતાથી બધું ભસ્મ કરવા આગળ વધી. ઘરોમાં કડક ધડાકા અને ગર્જના ગૂંજતી હતી, અને જ્વાળાઓ, બળતણથી મુક્ત, અનંત પ્રાણીઓના ખોરાક ભક્ષવાની ઇચ્છા રાખતી હતી. ત્યાર પછી, રાજા વિદુરથાએ પોતાના સૈનિકોની અવાજ સાંભળી, જે બળતાં બળતાં દોડતા અને વિનાશ જોઈને ચીંથાં પાડતા હતા. "અહો! પાગલ પવન, ઊપર ઊભો રહી, બળતી કાંડી છાંયે છે—છાંયે છે—ઘરોની છત અને વૃક્ષો પરથી, અને તલવારની અથડામણ સાથે ધગતી છે." "અહો! તલવારના કિનારા, બરફ જેવી ઠંડક, હાથીના શરીરમાં ઘૂસી ગયા છે, જેમ જ્ઞાનના વાક્યો મહાન લોકોના મનમાં ઘૂસી જાય છે." "અહો, પિતા! મૃત્યુના કારણો, યુવાનીની કાંદીમાં, હીરોની અગ્નિથી બળતી સુકાં પાંદાં જેવી બળે છે." "લાંબી, વળાંકવાળી, ઉપર વહેતી ધૂમ્રપાંજાની નદી વહે છે; હું આકાશની ગંગા જોઈ રહ્યો છું, ધૂમ્રપાંજાથી ભરેલી, આગળ વધતી." "ધૂમ્રપાંજાની નદી, બળતી લાકડીઓ સાથે, દેવતાઓને અંધ કરી રહી છે; જુઓ, જ્વાળાની ચીંટીઓ અને બબલાઓ તેમાં દેખાય છે." "માતા, પિતા, ભાઈ, જમાઈ, પુત્ર અને પુત્રી—all—all—all—આ ઘર બળીને ભસ્મ થઈ ગયા છે; હવે, અગ્નિ બાકી રહેલા બધાને ભક્ષવા માંગે છે." "અહો! અહો! અહો! જલદી જાઓ, મહોદય, આ કાંડીના ઘરમાંથી; એ ધરાશાય થવા જઈ રહ્યું છે, જેમ મેરુ પર્વતનું શિખર પડી જાય." "અહો! તીરસ, પથ્થરો, ભાલા, જાવલિન અને તલવાર—આ બધા શસ્ત્રો ધગતી, ધૂમ્રપાંજાથી ભરેલા વાદળોમાં પ્રવેશી જાય છે, જેમ પતંગિયા અગ્નિમાં ઉડી જાય." "બધી પવન આકાશમાં ધગતી અગ્નિમાં પ્રવેશી જાય છે, જેમ મહાસાગરના તરંગો જ્વાળામુખી અગ્નિમાં પ્રવેશે." "મહા વાદળો જ્વાળાના ટોચે ધૂમ્રપાંજાંથી થઈ જાય છે, અને તળાવો સુકાઈ જાય છે, જેમ કામથી દગ्ध થયેલા લોકોના હૃદય." "વૃક્ષોની પંક્તિઓ, બળીને ગુસ્સે થઈ, હાથીઓ દ્વારા તોડી પાડવામાં આવી, અને deren શાખાઓ કડક અવાજ સાથે તૂટી પડી, જેમ ખોરાક ખાઈ ચૂકેલા લોકો." "ઘરની વૃક્ષો, જે ક્યારેક ફૂલો અને ફળોથી સુગંધિત હતાં, હવે બળીને બધું ગુમાવી, સુનાવટ થઈ ગયા છે, જેમ ઘરવાળાં બધું ગુમાવી, નિરાશ થઈ જાય છે." આ રીતે, શહેરના વિનાશ અને દુઃખ, અગ્નિ, યુદ્ધ અને પવન—all—all—all—મહાકાળના અંતે, રાજા વિદુરથાના જીવનમાં, ભયાનક, પ્રકંપિત, અને દુઃખદ દૃશ્યરૂપે પ્રગટ થયા.