યુદ્ધના નાયકોએ પોતાના મંત્રીઓ સાથે ચર્ચા કરી, પછી બંને પક્ષના સેનાપતિઓએ એકબીજાને સંદેશ મોકલાવ્યો: "આ યુદ્ધ હવે પૂરું થવું જોઈએ." અત્યંત થાક અને શારીરિક દુર્બળતાને કારણે, બંને પક્ષોના યોદ્ધાઓએ પોતાના બાણો અને શસ્ત્રો ઢીલાથી ચલાવ્યા અને સહમતિથી એ ક્ષણે યુદ્ધ બંધ કરવાનો નિર્ણય કર્યો. ત્યારે, સેના-પાંખના કિનારે, ઊંચા ધ્વજ અને વિશાળ રથોની નીચે, એક અડગ યોદ્ધા ઊભો રહ્યો—એવો જાણે એકલો અને અવિચલિત. તેણે ચાંદની જેવી લાંબી કાપડની પટ્ટી હવામાં ફરકાવી, જે સર્વ દિશામાં સ્પષ્ટ દેખાતી હતી—એ સંકેત આપતો: "યુદ્ધ હવે થંભે." ડોલતા ઢોલના અવાજો ધીરે ધીરે શાંત થયા, તેમના પ્રતિધ્વનિ સર્વ દિશામાં મટીને ગયા—જાણે મહાપ્રલય પછી કમળના તળાવમાં ચક્રવાતો અટકી ગયા હોય. આકાશમાં વ્યાપેલા બાણો અને શસ્ત્રોની ધારા શરદની નદીઓની જેમ સુકાઈ ગઈ. યોદ્ધાઓના હાથનો હલનચલન ધીરે ધીરે અટકી ગયો—જાણે ભૂકંપ પછી વૃક્ષોની કંપન શાંત થાય, કે પવન બંધ થાય પછી દરિયાની લહેરો થમાઈ જાય. બંને સેનાઓ યુદ્ધભૂમિમાંથી પછડાટ ખાતા પાછા ખેંચાઈ—જાણે મહાપ્રલયના એક સમુદ્રમાંથી પાણી સર્વ દિશામાં પાછું વહી જાય. સેના, મંદર પર્વતથી ઉથલાવેલા ક્ષીરસાગર જેવી ઉથલપાથલથી ભરેલી, હવે શાંતિની શીતળતા અનુભવી ધીરે ધીરે શાંત થઈ ગઈ. થોડી જ વારમાં યુદ્ધભૂમિ સંપૂર્ણ રુદ્ર અને ભયાનક બની ગઈ—જાણે મૃત્યુના પાટલની ખાલી પેટ, કે અગસ્ત્યે પીધેલા સમુદ્રની જેમ સુનિશ્ચલ. ત્યાં મૃતદેહોના ઢગલા ભરાઈ ગયા, લોહીની વિશાળ નદી વહેતી હતી—જાણે ભૂતપ્રેતોથી ભરેલા જંગલમાં પક્ષીઓ અને શિયાળાઓના રડવાના અવાજ ગુંજતા હોય. લોહીની પહોળી નદી તરંગો સાથે ગર્જના કરતી, ઘાયલોના કરુણ રડકા, બચાવની અપીલો અને બચાવકાર્યોના હલચલથી ભરાઈ ગઈ. મૃત અને અર્ધમૃત દેહોમાંથી લોહી વહેતી, એ દૃશ્ય ભયાનક હતું—જીવિત લોકોની પીઠ પર પડેલા મૃતદેહોના ધબકારા ભય પેદા કરતા. આકાશમાં વિખેરાયેલા વાદળના ટુકડા હાથીઓ અને મૃતદેહોના ઢગલાઓ પર આરામ કરતા, અને તૂટી ગયેલા રથોની છાંયાવાળા છત્રોનો જંગલ બની ગયો હતો. લોહીની વિશાળ નદીમાં રથો અને હાથીઓ વહેતા, બાણ, ભાલા, ગદા અને તલવારોથી ભરપૂર. ભૂમિ પર પડેલા કવચ, છત્રોના છેડા, ઢાલો, અને ધ્વજ, યકપુછળા ચામર અને કપડાની પટ્ટીઓથી મૃતદેહો ઢંકાઈ ગયેલા. પવન તૂટેલા તુણા અને ધનુષ્યમાં ગુંજતો, અને મૃત્યુ પામેલા યોદ્ધાઓના સ્વામીઓ બાણોના ઢગલાં અને ઢાલોના ગુચ્છ પર સુતા. મુકુટ, હાર, વળય, તેજસ્વી ચક્ર, ધનુષ્ય-બાણ અને આંતરડાની લાંબી ગાંઠો—જે શિયાળાઓ, વાઘ અને પક્ષીઓ ખેંચી રહ્યા હતા—યુદ્ધભૂમિ પર વિખેરાઈ ગયેલા. બચેલા થોડા લોકોના દાંત ઘસી રહ્યા, અને જીવતા માણસો લોહીના કાદવમાં અડફેટખાતા સંઘર્ષ કરતા. સિક્કા અને શંખના ઢગલાં, કટાયેલા મસ્તકમાંથી બહાર નીકળતી આંખો, અને લોહીની ભયાનક નદીઓમાં હાથ અને લાકડાના ટુકડા વહેતા. શોકમાં ડૂબેલા સગાંઓના રડવાના અવાજ, મૃત અને અર્ધમૃત લોકો, શસ્ત્રો, રથ, ઘોડા અને છત્રોના અવશેષો બધે વિખેરાયેલા. મસ્તકવિહિન ધડ, હાથ ઉંચા કરી ગદાની જેમ નાચતા, અને નાકમાં લોહી, મજ્જા અને ચરબીના ગાંઠો ભરાઈ ગયેલા. અર્ધ-ફૂલેલા, મરતા ઘોડા, ટૂંકી આયુષ્યવાળા મહાન પુરુષો, અને લોહીની નદીઓના તરંગોથી અથડાતા યુદ્ધના ઢોલ. મરતા ઘોડા અને હાથીઓથી ખેંચાતા, લોહીના છંટકાવથી ભીંજાતા, અને પવનમાં મૃત્યુ પામતા યોદ્ધાઓના રડવાના અવાજ અને લોહીથી ભરેલા. ટૂંકી આયુષ્યના શાપથી મોઢું લાલ થયેલા, મરતા લોકોના હિચકારા અવાજ, ચામડી ફાટેલી, ચરબીની દુર્ગંધથી ભરેલું વાતાવરણ, અને દુઃખથી લોહી વહેતું. અર્ધ-તૂટેલી નાક, હાથી અને ઘોડાના મૃતદેહો, મૃત યોદ્ધાઓના હાથમાં, અને આધાર વગર પડેલા માણસો અને પશુઓના દેહોથી ભૂમિ છવાઈ ગઈ. સગાં-મિત્રોના રડવાના અવાજ, મૃતદેહોમાંથી વહેતી લોહી, અને પતિવિહિન સ્ત્રીઓ શસ્ત્રોથી ગળા કાપીને પડેલી. મૃતદેહોના સ્થળે સગાંઓ પોતાના પ્રિયજનોને શોધતા, મૃતદેહ-વાહકો અને શિયાળાઓ દ્વારા ખેંચાતા દેહોના ભેળસેળથી ઉથલપાથલ. ચહેરા, વાળ અને માંસમાં ફસાયેલા, લોહીની મોટી નદીમાં ઊંચા, ઉછળતા તરંગોમાં ફરતા. જીવનના અંતે, પુત્રો, પ્રિયજનો, માતા, દેવતા અને સંપત્તિને યાદ કરતા, "હાય! હાય!" રડતા અને ઘા-ચોટના દુઃખની વાત કરતા. અંગો હજી શસ્ત્ર ઉઠાવવાની કોશિશ કરે, પણ અર્ધમૃત લોકોના અવાજથી ભટકેલા. વિદેશી ભૂમિએ મૃતકોના રડવાની ધ્વનિ, દેહો અને પડેલા લોકોથી ભરાઈ ગઈ. મરતા લોકો, પરસ્પર દ્વેષથી વ્યાકુળ, રથો પણ વિધિના વશ—દાંત લડાવવાની શક્તિ ખોઈ, ઘર અને પ્રિય દેવતાઓને ભૂલેલા. માર્ગમાં મરતા, શરમથી, શૂરવીરો પણ ભાગી રહ્યા—લોહીના વમળથી ડર્યા વિના, બચાવના સ્થળે પહોંચવાની આતુરતા. અનેક બાણો સંજાત સ્થળે ઘૂસીને પીડા અને રડકા પેદા કરતા, દેહો પરસ્પર બંધાયેલા, વિધિ તેમને લાશની જેમ હલાવતી. ધ્વજ, છત્રી, સુંદર ચામર અને કમળો વહેતા, દિશા લોહિયા કમળોથી લાલ થઈ. રથના ચકરા વમળની જેમ ફરતા, જાણે લોહિયાળ સમુદ્ર, ધ્વજના ફેન અને ચામરના ફુગગાંઠોથી શોભિત. તૂટી પડેલા રથો, જાણે ધરતીના કંપનથી શહેરો તૂટી ગયા હોય; જંગલમાં વૃક્ષો, આપત્તિના તોફાનથી ઉખડી ગયા હોય. આખું ક્ષેત્ર જાણે યુગાંતરે દહાયેલી દુનિયા, ઋષિઓએ પીધેલા સમુદ્ર જેવી ખાલી, અતિવૃષ્ટિથી ખંડિત, અને પ્રજાજન વિનાશ પામેલા. એ ક્ષેત્ર શિયાળાઓના ગોળ, નમાયેલા શિખરવાળા ગિધ્ધો, કાગડાઓના જૂથોથી ભરેલું, જાણે મસ્ત હાથીઓના મૃતદેહો, અને ભાલા-ગદા વિખેરાયેલા. જાણે પર્વતોની ચોટી પર પામના વૃક્ષોનો વન, નદીકાંઠે વૃક્ષો, મૃતદેહોથી ઊંચા, જાણે વન રચાયું હોય—એવું યુદ્ધભૂમિનું દૃશ્ય સર્જાયું.