શાસ્ત્રના વચન અનુસાર, સરસ્વતી અને આદિત્ય જેમ આરંભથી અંત સુધી વિજય પ્રાપ્ત કરી, તેમ જ વિદ્વાન પંડિતો જેમ ચર્ચામાં ક્યારેય પરાજિત કે વ્યથિત થયા નથી, એ રીતે જ યુદ્ધના வீரોએ પણ પોતાનું ગૌરવ જાળવ્યું. યુદ્ધના દ્વાર તૂટેલા અવશેષો અને નાના ગાંઠો વડે બંધાયા હતા, અને પરમ તેજ, જાણે બિન ઇંધણના બુઝાયેલા અગ્નિ સમાન, ત્યાં ઝલક્યું. આ મહાસંગ્રામની મહિમા વર્ણવવી કેટલી અઘરી છે! જીભના જથ્થામાં ગાઢ લાળથી ખલબલાટ થાય છે; અહીંયાં તો વાસુકી પણ યુદ્ધના ગૌરવને વર્ણવી શકે તેમ નથી. એ રીતે, અત્યંત ઘમાસાન યુદ્ધમાં, ભયંકર યોદ્ધાઓ અને અશાંતિથી ભરેલા, આરંભથી અંત સુધી અવિરત, ઉગ્ર અને ઉગ્ર અવાજ સાથે સંઘર્ષ ચાલ્યો. પથ્થરોની વરસાતમાં, ઉઠતા અને પડતા યોદ્ધાઓ વચ્ચે, મિસાઇલથી ખલબલાતા નદીઓમાં, અને ઊંચા અવાજથી વિખેરાયેલી કમળોની પંક્તિઓમાં, યુદ્ધ ચાલતું રહ્યું. એકબીજાને, આકાશમાં, ફળ, ટોચ અને અગ્નિની ચિંગારી સાથે, તીરની નદીઓમાં દૂર સુધી આવતા અને પડતા યુદ્ધના દ્રશ્યો દેખાયા. કટેલા મસ્તક, પગ અને કમળના ચક્રોથી ઘૂમતા તરંગો સાથે, સમુદ્ર હથિયારોની ધારાઓ અને મંદાકિની નદીઓના જૂથોથી ભરાઈ ગયો. યુદ્ધના દ્વાર પાસે, પાવડાયેલી હથિયારોની ઘન ઘેર વાદળો, પવનથી ખલબલાતા, નિપુણ યોદ્ધાઓના શરીરોને હંમેશા પીડા આપતી, વાનર અને કચ્છપોને દુઃખી કરતી. વીર પુરુષ, જેની ભવ્યતા હવે માત્ર ભાગ્યે જ દેખાય છે, શસ્ત્રના ઘા થી થાકેલા, હવે ઓછા તેજવાળાં બની ગયા. ઘોડા થાકી ગયાં, મુખ્ય હથિયારો તૂટી ગયાં, અને તેજ ઝાંખું પડ્યું; સેનાઓ અને સૂર્ય બંનેની ભવ્યતા ઘટી ગઈ. પછી, સેનાના નેતાઓએ પોતાના મંત્રીઓ સાથે વિચાર કરીને, એકબીજાને દૂતો મોકલ્યા: "આ યુદ્ધ હવે સમાપ્ત થવું જોઈએ." થાકેલા યોદ્ધાઓ, શસ્ત્ર અને તીર ધીમે ધીમે ચલાવતા, એ સમયે બધાએ યુદ્ધ બંધ કરવાનો નિર્ણય કર્યો. પછી, સેનાની ધાર પર, ઊંચા ધ્વજ અને મહાન રથની નીચે, એક અડગ યોદ્ધા, જાણે એકલાં અને અચળ, ઊભા રહ્યા. તેમણે એક કપડાં લહેરાવવાનું શરૂ કર્યું, જે ચારેય દિશામાં દેખાતું, જાણે આકાશમાં લાંબી ચાંદની, સંકેત આપતાં: "યુદ્ધ બંધ કરો." ત્યાં, ઢોલ-નગારા શાંત થઈ ગયા, deren અવાજ ચારે બાજુ ઓગળી ગયો, જાણે કમળના તળાવમાં મહાપ્રલય પછી વળવાં અટકી જાય. તીર અને હથિયારોની ધારાઓ, જે આકાશમાં વ્યાપી હતી, હવે શરદની નદીઓની જેમ સૂકી ગઈ. યોદ્ધાઓના હાથની ચળપળ ધીમે ધીમે ઘટી, જાણે ભૂકંપના અંતે વૃક્ષોની કંપન, કે પવન અટક્યા પછી સમુદ્રની તરંગો. બંને સેનાઓ યુદ્ધભૂમિમાંથી પાછી ખેંચાઈ, જાણે મહાપ્રલયના એકમાત્ર સમુદ્રમાંથી ચારે બાજુ પાણી ઓગળી જાય. સેના, મંદાર પર્વતથી ઉઠાવેલા ક્ષીર-સાગરની ખલબલાટ જેવી, હવે શાંતિમાં ધીમે ધીમે સ્થિર થઈ ગઈ. થોડા સમયમાં, યુદ્ધભૂમિ પૂર્ણપણે ખાલી અને ભયાનક બની, જાણે મૃત્યુના પોટલી જેવી, કે અગસ્ત્ય દ્વારા પીવાઈ ગયેલા સમુદ્ર જેવી. યુદ્ધભૂમિ મૃતદેહોના ઢગલા સાથે ભરાઈ ગઈ, લોહીની મહાન નદી વહેતી, પાંગળા પક્ષીઓ અને સિયાળોની ટહુકા સાથે haunted જંગલ જેવી. લોહીની પહોળી ધારા, તરંગોના ખલબલાટ સાથે, ઘાયલોના રડાણ, મદદની બૂમ, અને બચાવના પ્રયાસોથી ભરાઈ ગઈ. મૃત અને અર્ધમૃતના ઢગલાથી લોહી વહેતી, ભયાનક દૃશ્ય સર્જાયું, જ્યાં જીવિતની પીઠ પર પડેલા મૃતદેહોની ખલબલાટ ભય પેદા કરતી. વાદળના ટુકડા હાથી અને મૃતદેહના ઢગલાની ઉપર આરામ કરતાં, અને તૂટી ગયેલા રથ, તૂટેલા છત્રોની જંગલ બની ગયા. લોહીની વિશાળ નદી, રથ અને હાથીઓને વહેતી, તીર, ભાલા, ગદા, તલવારથી ભરાઈ ગઈ. ધરતી પર પડેલા કવચ, છાયાની ટોચ, ઢાલ, અને ધ્વજ, યક-પૂંછ અને કપડાંના ઢગલાની નીચે દફન થયેલા મૃતદેહ. પવન તૂટેલી તૂંટી અને તૂટી ગયેલા ધનુષ વચ્ચે ફૂંકાતો, અને મરણ પામેલા રાજાઓ તીર અને ઢાલના ઢગલાની શય્યામાં સૂઈ ગયા. મેદાનમાં મુકુટ, હાર, બાંયડા, તેજસ્વી ચક્ર, ધનુષ, તીર, અને લાંબા આંતડાંના જાડા દોરા, જે સિયાળ, વરુ અને પક્ષીઓ દ્વારા ઘસડાઈ રહેલા. મેદાનમાં બચેલા થોડા માણસોના દાંતની ઘસઘસ અને જીવિત લોકો, લોહીથી ભેજી જમીનમાં અડધા ડૂબેલા, સંઘર્ષ કરતા. સિક્કા અને શંખના ઢગલા વિખેરાયાં, અને સેંકડો કપાયેલા મસ્તકમાંથી આંખો બહાર નીકળી, ભયાનક લોહીની નદીઓ વહેતી, હાથ અને લાકડાંના જથ્થા સાથે. મૃત અને અર્ધમૃત, શસ્ત્ર, રથ, ઘોડા, છત્રોની અવશેષો, અને શોકમાં ડૂબેલા સંબંધીઓની રડાણ, યુદ્ધભૂમિમાં છવાઈ ગઈ. કપાયેલા મસ્તક વગરના ધડ, હાથના ટુકડા ક્લબની જેમ ઊંચા કરીને નાચતા, અને નાકમાં લોહી, મજ્જા અને ચરબીના ગાંઠો ભરાઈ ગયાં. અર્ધ-સૂજેલા, મરતાં ઘોડા, ટૂંકા આયુષ્યના મહાન પુરુષો, અને લોહીની નદીઓના તરંગોથી વાગતા યુદ્ધના ઢોલ. મરતાં ઘોડા અને હાથીઓ દ્વારા ઘસડાતા, લોહીની ધારથી છાંટાતા, પવનમાં મરતાં યોદ્ધાઓની બૂમ અને લોહી ભરી. ટૂંકા આયુષ્યના શાપથી મુખ લોહીથી ભેજી, હિક-હિક કરતા અવાજ, ફાટેલી ચામડી, હવામાં ચરબીની દુર્ગંધ, અને પીડાથી લોહી બહાર નીકળી. અર્ધ-તૂટેલી નાક, હાથી અને ઘોડાના શરીર મૃતદેહના હાથમાં પકડાઈ, અને જમીન પર પુરુષ અને પશુના મૃતદેહો વિખેરાયાં. સંબંધીઓ અને મિત્રોની રડાણ, મૃતદેહમાંથી લોહીનો ખલબલાટ, અને પતિના મોતથી વિધવાઓ, શસ્ત્રથી કપાયેલા ગળા સાથે પથરાયાં. સંબંધીઓ મૃતદેહના સ્થળે શરીર તપાસતા, મૃતદેહ લઈ જતાં લોકો અને સિયાળના ઘસડાવાથી ખલબલાટ. મુખ, કમળની જેમ, વાળ અને મસલ સાથે ફસાયેલા, વળવાં અને નાચતા, અને લોહીની મહાન નદી ઊંચા તરંગ સાથે વહેતી. જીવનના અંતે, પુત્ર, પ્રિયજન, માતા, દેવ, અને સંપત્તિ યાદ કરીને, "હાય! હાય!" કહી, અને ઘા દ્વારા થયેલા આંતરિક દુઃખની વાત કરતાં, યુદ્ધભૂમિમાં શોક અને ભય વ્યાપી ગયો.