યુદ્ધના મેદાનમાં, છત્ર, પંખા અને ધ્વજ સંપૂર્ણપણે તૂટી-ફૂટી ગયા હતા, અને આકાશમાં તેઓ હિમકણોની જેમ વિખેરાઈ ગયા હતા. અસંખ્ય તીરોની વચ્ચે આકાશમાં ઉડતી ભાલાઓની વરસાદ cropના સૌંદર્યને ટેટલાં ઝુંમરાની જેમ વિનાશ લાવી રહી હતી. યુદ્ધવીરોના લંબાયેલા હાથમાં તલવાર અને કવચના અથડામણથી જન્મેલી કઠોર ધ્વનિ, એ તો મૃત્યુની જ ભયાનક દહાડ હતી. તીરોની ઝપટ જેવી પવનથી, તૂટી ગયેલા દાંતમાંથી રક્તની ધારાઓ વહેતી હતી; લોકો માટે આ વિનાશના સમયમાં, તૂટી પડેલા હાથીઓ પર્વત જેવા પડી રહ્યા હતા. રથ, ઘોડા અને યોદ્ધાઓ—તેમના સ્વામીઓ સાથે—મોટા લાલ રક્તના સરોવરમાં ડૂબી ગયા હતા, અને ‘અરે! નષ્ટ! વિનાશ!’ એમ રડતાં અવાજો ઉઠી રહ્યા હતા, કારણ કે રથ-નગર પતન પામી રહી હતી. કાળરાત્રી યુદ્ધભૂમિમાં ઉન્માદપૂર્વક નૃત્ય કરી રહી હતી; તલવાર અને કવચના અથડામણથી ઉદભવતી કરકશ ધ્વનિ વીણા જેવા સંગીતમાં ફેરવાઈ ગઈ હતી. દિશાઓ પવનથી લાલ થઈ ગઈ હતી, જેમાં મનુષ્યો, હાથી, ઘોડા અને મૃતદેહોના રક્તકણો છંટાઈ ગયા હતા. આકાશ, જે તલવારના કટારા જેવું દેખાતું, તેમાં કાળી (Kali)ના વાળ, તીરોના કળાંથી બનેલી વણમાળાથી સજ્જ, વીજળીની જેમ ઝળહળતા હતા. લશ્કર અને ધરતી તાજા રક્તથી રંગાઈ ગઈ હતી, અને શસ્ત્રોથી ભરાઈ, સમગ્ર જગત અગ્નિના તોફાન જેવું ઝળહળતું હતું. ભુસુંદ અને અન્ય યુદ્ધવીરોના તીરો, ભાલાં, ગદા, તલવાર અને જાવલિન એકબીજાને કાપી-ફોડી, ફક્ત ટુકડા બની ગયા હતા. માત્ર સ્થિરતા અને ધૈર્યને શસ્ત્રરૂપે ધારણ કરી, અન્યના કાર્યોની જાણે અણજાણ, યુદ્ધ ઉદ્વેગ અને ક્રોધ શોધવાની જ્ઞાનીતા સાથે, સૂતા જેવું ઊભું રહ્યું. શસ્ત્રોની સતત ધમધમાટ અને ઘમઘમાટ વચ્ચે, યુદ્ધની ભયાનક આત્મા, વિનાશના તોફાન સાથે ઉદભવતી, જાણે ગીત ગાઈ રહી હતી. યુદ્ધના સમુદ્રમાં, તૂટી ગયેલા શસ્ત્રોના ધૂળથી, રેતના સમુદ્ર જેવું દેખાતું, જેમાં તૂટી ગયેલા છત્રો તરંગ બની ગયા હતા. આ યુદ્ધપર્વત, ભયાનક અને ઝડપી, શાસકોના લોકમાં તૂટી ગયેલા ઢોલના ગુંજ સાથે, જાણે કાલના અંતે આકાશમાં ઉન્માદપૂર્વક નૃત્ય કરી રહ્યો હતો. અરે! દુ:ખ! ઉંચા અને ભયાનક ધનુષ્યમાંથી વીજળી જેવી ઝળહળતી જ્વલંત તીરો, શિખરો પર પતંગો જેવી ધમધમાટ સાથે પડતી, ભયાનક ધ્વનિ પેદા કરતી હતી. દહનકર તીરો, અંગો તોડી, હજુ તેમના ક્રોધી હુમલાને રોકતા નથી, તો ચાલો, મિત્ર, અહીંથી વહેલી જતી જઈએ—ચાલો, કારણ કે ચોથો દિવસ પસાર થઈ ગયો છે. પછી, ઘોડાઓની તરંગો આગળ વધતી, યુદ્ધના સમુદ્રને ઉન્માદી નૃત્ય કરતાં પાગલ માનવ જેવું બનાવી દીધું. તીરોના ધારદાર પાંખો ઢાલ અને ઢોલ પર આરામ કરતા, અને ઘોડા તથા હાથીના લશ્કરની તરંગોથી ખાડા churn થતા, બધું ગૂંઝતું હતું. એ યુદ્ધવીર, વિવિધ શસ્ત્રો અને સેનાપતિઓથી ઘેરાયેલો, ઉન્માદી હાથીઓ અને ચાલતી-અચલ સેનાઓથી ઘેરાયેલો હતો. મુડા અને ધૂળ-વાદળમાં ઘેરાયેલું, તલવારના ઝળહળતા કટારા વચ્ચે, તેનું માથું જાણે ઘાસના ગોથાં જેવા, સૈન્યના સો રથના ચક્રની ઘૂંટણમાં ઘૂમતું હતું. એ મોટાં મગરના સમુદ્રમાં, તૂટી ગયેલા યુદ્ધવીરો વચ્ચે, મહાકુંડ અને ગુંજતી ગુફાઓના ધમધમાટ સાથે, નાવમાંની જેમ હતો. mustardના દાણા જેવો, તે આગળ વધતી માછલીના સમુદ્ર, તીરોના ઝુંમર અને શસ્ત્રોની તરંગથી ફાટી પડેલી ધ્વજવાળી લાઈનોમાં વિખેરાઈ ગયો હતો. શસ્ત્રોના ઘા જેવા ઘા પડેલી ઘૂંટણમાં ઘેરાયેલો, એ ઘનઘોર તરંગમાં, મહા-timi માછલીની જેમ, ગૂંજી રહેલો હતો. કાળાં લોખંડના કવચમાં ભયાનક, તેની સેનાનું દળ ભયાનક પાણીમાં ચાલતું, whirlpoolની લાઈનમાં અને ભયાનક પર્વતોમાં ફસાઈ ગયું હતું. તીરોની ઝપટથી બનેલી ધૂળ-વાદળના અંધકારમાં ઘેરાયેલો, ઊંડા અને ગૂંજી રહેલા અવાજથી બધું ડૂબી ગયું હતું. પડતી અને ઊભી રહેલી માથાની ટુકડીઓથી ઉદ્વેગિત, તેની સેનાઓ vortexના આંતરિક ચક્રમાં ઘૂમતી હતી. એ તોફાની તરંગની જેમ ઊભો થયો, દુ:ખના ધનુષ્ય અને આપત્તિના કાનકાંથી શોભિત, પાતાળથી ઊભી મહા તરંગની જેમ, તેની સેનાએ નિર્ભયતા સાથે ઉછાળો લીધો. અનંત આવાગમનના ધ્વજ અને છત્રોથી ફાંફાં, રક્તની નદીના પ્રવાહ સાથે, રથ અને વૃક્ષો પણ એ પ્રવાહમાં વહેતા ગયા. મહા રક્તના બબૂલો સાથે શોભિત, એ હાથી જેવા રૂપમાં, તેની સેનાનું પ્રવાહ ઘોડા અને હાથીના પાણીથી churn થયું. એ યુદ્ધ, મનુષ્યો માટે આશ્ચર્યજનક, જાણે આકાશમાં ગામ, અને પૃથ્વી-વિનાશના ભૂકંપથી હલતાં પર્વતો જેવું અસ્થિર થઈ ગયું. ઘોડા અને પક્ષીઓ તરતા, હાથીઓ કાંઠે પડતા, ડરાયેલા હરણોની ટોળીઓ દોડતી, અને વાયુમાં ઉન્માદી ગુંજ હતી. તીરો અને ભાલાની પંક્તિઓથી, યુદ્ધભૂમિ અસ્થિર બની, ઘોડાની ધમધમાટ અને તીરોના ભારથી કાંપતી હતી. શૂરવીરોના રણકાર, હાથીઓના દહાડ જેવી, ઢોલની ગુફાઓ ગૂંજી, સેનાની વાદળ ફેલાઈ, અને યુદ્ધવીરોના નેતાઓ ગૂંજી રહ્યા હતા. સેનાની ધૂળ-વાદળ ફેલાઈ, યુદ્ધવીરોના શિખરો પડ્યા, રથના દેહો ઊડી ગયા, અને તલવારના ચક્ર નીચે આવી ગયા. એ cloth અને પુષ્પમાલા, ધ્વજ અને છત્રથી વાદળ જેવા શોભિત, લાલ નદીઓના પ્રવાહ સાથે, ઢાલો વિખેરતા, ઊભો થયો. એ મહા યુદ્ધના અંત જેવી, જગતને ગળી જતી, પડેલી ધ્વજ, છત્ર, બેનર, રથ અને પદાતી બધે વિખેરાઈ ગયા. શુદ્ધ અને તેજસ્વી શસ્ત્રો, અનેક સૂર્યની જેમ ઝળહળતા, સર્વ લોકો માટે જીવના દુ:ખથી ત્રાસ આપતા હતા. ધનુષ્યના whirlpool અને કમળ-આકારના તીરો સતત વહેતા, તલવાર અને પથ્થર વીજળીની જેમ આકાશમાં ઝળહળતા. યુદ્ધવીરોના પર્વતો રક્તના સમુદ્રમાં પડી ગયા, યંત્ર અને પથ્થરો આકાશમાં તારાઓની જેમ વિખેરાઈ ગયા. તીરોના વાદળ પંખડીઓની whirlpool જેવી, આકાશને ભર્યું; સેનાઓ શસ્ત્રોથી અગ્નિ જેવી બળી, અને લોક વચ્ચે ખાલી જગ્યાઓ રહી ગઈ. આ રીતે, યુદ્ધના મેદાનમાં, વિનાશ અને ભયાનકતા, રક્ત અને શસ્ત્રોની ઝપટ, અને સંઘર્ષના તોફાન વચ્ચે, સમગ્ર જગત કાળના અંતની જેમ હલચલથી ભરાઈ ગયું.