આ સંહારક યુદ્ધના મેદાનમાં, આકાશ પોતે એક વિશાળ, શૂન્ય નદીની જેમ વહેતું હતું—જેના પ્રવાહમાં તીક્ષ્ણ બાણો પાણી બનીને ગતિમાન હતા અને એ પ્રવાહ ચક્રની જેમ ફરતો હતો. એમાં ઉંચા પર્વતો પણ નાનકડા શ્રેણી સમાન લાગતા હતા. ગ્રહોનાં માર્ગોમાં, પરાક્રમી રાજાઓના કપાયેલા મસ્તક, શસ્ત્રોના અગ્ર ભાગોથી ભેદાયેલા અને શોભિત થઈ, ઘૂમતાં ફરતાં હતાં. આકાશમાં ધ્વજ અને કમળના ડાંગરો અલંકારરૂપે ઝળહળતા હતા, અને બાણો તેમાં ઘૂસી ગયા હતા. પવનના તરંગથી આકાશ જાણે કમળોથી ભરાયેલા તળાવ જેવું દેખાતું હતું. મૃત હાથીઓના ઢગલામાં, ભયભીત સ્ત્રીઓ પર્વતો વચ્ચે ગુમ થયેલી ચીંટી જેવી કે પુરૂષોની ભુજાઓમાં સમાઈ ગયેલી સ્ત્રીઓ જેવી ગાયબ થઈ ગઈ હતી. પવન રમૂજથી વિદ્યાધર સ્ત્રીઓના વાળ લહેરાવતો હતો, અને એ સ્ત્રીઓ અભૂતપૂર્વ સૌંદર્યથી શોભાયમાન મળીના આનંદને જાહેર કરતી હતી. જ્યારે છત્રો ફેંકાઈ અને ફાટી ગયા, ત્યારે આકાશમાં ચાંદની જ તેમનું સફેદ છત્ર બની ગઈ, ચંદ્રની કીર્તિમય કળાથી રચાયેલું. મૃત્યુની ક્ષીણતા પછી, યોદ્ધા તરત જ પોતાના કલ્પનાથી રચાયેલ અમર દેહ પામે છે—જેમ કોઈ સ્વપ્નમાં શહેરમાં પ્રવેશ કરે એમ. આકાશમાં ભાલા, ભિંડાં, બાણો અને ચક્રોની ઝડપથી વરસાદ વરસે છે, અને એ બધા આકાશ-સમુદ્રમાં માછલીઓ, મગર અને શાર્કના જૂથો જેવા અડીખમ ઉભા છે. આકાશ તૂટી ગયેલા છત્રો અને પંખાંઓથી ભરાઈ ગયું છે, જાણે પૂર્ણ ચાંદનીના સમૂહો એકત્ર થયા હોય. છત્રો, પંખાં અને ધ્વજ હવા સાથે ઊડી રહ્યા છે, અને તેમની ચમક પાંખવાળા હંસોના તરંગ જેવી છે. એ બધાં તૂટી ગયેલા છત્રો, પંખાં અને ધ્વજ આકાશમાં વરખા પડેલા ઉલકાપિંડની જેમ વિખેરાઈ ગયા છે. અનંત બાણો દ્વારા આકાશમાં ઉડાડવામાં આવતાં ભાલાના વરસાદને જુઓ, જે પાકનાં વૈભવને ટોળા ટોળા ટીડાં ધ્વંસ કરે એમ વિનાશ લાવે છે. અહીં મૃત્યુનું ભયાનક ગર્જન, યોદ્ધાઓના બાંયે તડકાતા કવચ અને તલવારના ઘંઘાટથી જન્મે છે. વાતાવરણમાં તીક્ષ્ણ બાણોની ઝપટથી લોહીની ધારા તૂટી ગયેલા દાંતમાંથી વહે છે; લોકો માટે આ વિનાશક સમયે, ભરડાયેલા હાથીઓ પર્વતો જેવી પડી રહ્યા છે. રથ, ઘોડા, યોદ્ધા અને તેમના સ્વામીલોક—all લાલ લોહીના વિશાળ સરોવરમાં ડૂબી ગયા છે, અને રથ-શહેરના પતન સાથે “હાય! નષ્ટ! વિનાશ!”ના ક્રંદન ઉઠે છે. જ્યારે કાળરાત્રી યુદ્ધભૂમિ પર ઉગ્ર નૃત્ય કરે છે, ત્યારે તલવાર અને કવચના અથડામણનો કઠોર અવાજ વીણાના સંગીત જેવો વાગે છે. દિશાઓ લોહીની છાંટથી લાલ થઈ ગઈ છે, જે પુરૂષ, હાથી, ઘોડા અને મૃતદેહોના ઢગલામાંથી છાંટાઈ છે. આકાશ, જાણે તલવારની ધારોથી ભરેલું સમુદ્ર હોય, તેમાં કાળી દેવી કાળીનાં વાળમાં તીક્ષ્ણ બાણનાં કળાં હારરૂપે શોભે છે, વીજળી જેવી ઝળહળતી. લોહીથી લથપથ ધરા અને સેના, શસ્ત્રોથી છલણી, સમગ્ર જગતને જાણે અગ્નિ-લોક જેવી તેજસ્વી બનાવી દે છે. ભસુંડાદિ યોદ્ધાઓના બાણ, ભાલા, તલવાર અને ગદાના વરસાદ પરસ્પર અથડાઈને ટૂકડા થઈ ગયા છે. સ્થિર ચિત્તના એકમાત્ર શસ્ત્રથી, બીજાની ક્રિયા અજ્ઞાત રહી, યુદ્ધ જાણે સૂતું હોય તેમ ઊભું હતું—પણ અંદરથી ક્રોધ અને ઉગ્રતા શોધતી જ્ઞાનથી ભરેલું હતું. શસ્ત્રોની અથડામણ અને ઘંઘાટના સતત કલરવમાં, યુદ્ધની ભયાનક આત્મા જાણે વિનાશના રણકાર સાથે ગીત ગાય છે. યુદ્ધના મહાસાગરમાં તૂટી ગયેલા શસ્ત્રોની ધૂળથી જાણે રેતીનું સમુદ્ર બની ગયું છે, જેમાં તૂટી ગયેલા છત્રો તરંગરૂપે ફેલાઈ ગયા છે. આ યુદ્ધનું પર્વત ઉગ્ર અને ઝડપી પંખીઓ જેવું હતું; રાજાઓના લોકમાં તૂટી ગયેલા ઢોલના ઘંઘાટ સાથે જાણે અંતકાળે આકાશમાં ઉગ્ર તાંડવ કરી રહ્યું હોય. હાય! blazing બાણો વીજળી જેવી ચમકે છે, ભયાનક ધનુષ્યમાંથી તણાઈ, પર્વતોના શિખરોને વાગે છે અને ભયાનક ગર્જના પ્રસરે છે. આ અગ્નિ સમાન બાણો, અંગો તોડી નાખે છે, અને તેમનો ક્રોધી વરસાદ શાંત થાય એ પહેલાં, ચાલો મિત્રો, અહીંથી જલદી ચાલીએ—કારણ કે, આ પહેલેથી જ ચોથો દિવસ પસાર થઈ રહ્યો છે. પછી, ઘોડાની તરંગો ઊઠીને તૈયાર થઈ, યુદ્ધનો મહાસાગર જાણે પાગલ માનવની જેમ ઉગ્ર નૃત્ય કરવા લાગ્યો. તીક્ષ્ણ બાણોના પાંખ ઢાલ અને ઢોલ પર આરામ કરે છે, અને ઘોડા-હાથીના તરંગોથી ખાડીઓ churn થાય છે—યુદ્ધભૂમિ ઘમાસાન બની ગઈ. તે વિવિધ શસ્ત્રો અને નાયકો વડે સંચાલિત સેના, ઉગ્ર હાથીઓના ટોળા અને સ્થિર-અસ્થિર દળોથી ઘેરાયેલો હતો. તેનું મસ્તક જાણે ઘાસના ગોઠડા જેવી, સો ચક્રોની ઘૂમમાં ફસાઈ, ધૂળ અને વાદળથી ઘેરાયેલું અને તલવારની ઝળહળથી પ્રકાશિત હતું. તે વિશાળ મગરોના સમૂહ વચ્ચે વહેતી નાવ જેવી, તૂટી અને તોડતી વીરોથી ઘેરાયેલ, મહા ઘુમ્મસ અને ગૂંજી રહેલા ગુફાઓની ગર્જના સાથે ગૂંજી રહ્યો હતો. તે માછલીઓના ટોળા, બાણોના મેઘ અને શસ્ત્રોની તરંગોથી ફાટેલા ધ્વજના વર્તુળોમાં રાયડા જેવો વિખેરાઈ ગયો હતો. તે શસ્ત્રના ઘાવ જેવી ઘેરી ઘૂમમાં ઘેરાયેલો, મહા તિમિ માછલીની જેમ ઘમાસાન પ્રવાહોમાં તરતો હતો. કાળાં લોખંડથી શોભાયમાન, એના દળો ભયાનક પાણીમાં આગળ વધતા, ઘૂમના વર્તુળ અને ભયાનક પર્વતો વચ્ચે ફસાયા હતા. તે તીક્ષ્ણ બાણોના ધૂંધથી બનેલા અંધકારના વાદળમાં ઘેરાયેલો, અને ઊંડા, ગૂંજી રહેલા અવાજથી ભરાયેલો હતો. પડતાં-ઉઠતાં મસ્તકના ટૂકડાંઓથી ઉથલપાથલ, અને એના યોદ્ધાઓ ઘૂમના વર્તુળમાં ઘૂમતાં હતાં. તે ઉગ્ર તરંગ જેવો ઊભો થયો, દુઃખના ધનુષ્ય અને આપત્તિના કાનના કુંડળથી શોભાયમાન, પાતાળમાંથી ઉગ્ર તરંગ જેવો ઉછળ્યો, અને એના દળો નિર્ભયતાથી ફેલાઈ ગયા. એના ધ્વજ અને છત્રો સતત આવ-જાવ કરતા ફીણ જેવું લાગતા, લોહીની નદીના પૂર સાથે, રથ અને વૃક્ષો પ્રવાહમાં વહેતા હતાં. તે મહા લોહીના ફીણથી શોભિત, હાથી સમાન રૂપ ધરાવતો, અને એના દળોની ધારા ઘોડા-હાથીના પાણીથી churn થતી હતી. એ યુદ્ધ, માનવને આશ્ચર્યજનક લાગતું, જાણે આકાશમાં વસેલું ગામ હોય, અને પ્રલયના ભૂકંપથી પર્વત જેમ અસ્થિર થઈ ગયું હતું. આ રીતે, યુદ્ધનું આ ભયાનક દૃશ્ય, શસ્ત્રોની ઝડપ, લોહી, ધૂળ અને ભયના માહોલમાં, અસંખ્ય યોદ્ધાઓના પરાક્રમ અને વિપત્તિના વચ્ચે, સંહારક પ્રલયની જેમ વિકસી રહ્યું હતું.