યુદ્ધભૂમિ પર વિવિધ ભયાનક વ્યૂહો રચાયા હતા, જેમાં યોદ્ધાઓના ગર્જનાથી અને તેમની ભારે ગદાઓના ઘમઘમાટથી મહેલો ગુંજાઈ ઉઠ્યા. સૂર્ય કાળાં શસ્ત્રોના જાળથી આવરી ગયો હતો અને તીરોના અવાજો એવા ગાજી રહ્યા હતા, જેમ કે પવન સીમળના વૃક્ષોને હલાવી નાખે છે. એ યુદ્ધભૂમિ જાણે અનંત યુગોથી સહન કરી રહી હોય, પ્રલયના અંતની જેમ એકજ મહાસાગર બની ઉઠી હતી, જેમાં વિનાશના પવનોએ ઉથલપાથલ મચાવી હતી. તે અંધકારને જાણે પાતાળના ગુફાઓમાંથી ઊભું કરી દીધું હોય, લોકલોકાંતરની સીમાની જેમ ઉગ્ર, ભયાનક નૃત્ય કરતાં પાગલોની જેમ ધ્રૂજતું હતું, અને જાણે મહાન નરકો ધરતીમાંથી ફાટીને બહાર આવી ગયા હોય. શૂળ, ગદા, તલવાર અને કુહાડા જેવી શસ્ત્રોની ગર્જના સાથે આખું જગત જાણે એક જ અઘાધ સાગર બની જવાનું હોય, જેમાં ઉશ્કેરાયેલા પાણીની લહેરો ફાટી નીકળી હતી. એ સમયે, એક ભક્ત પુછે છે: “પ્રભુ, કૃપા કરીને આ યુદ્ધ વિશે સંક્ષિપ્તમાં કહો, કેમ કે આપના વચન શ્રોતાના કાનને આનંદ આપે છે.” તે સમયે, આકાશમાં બે દેવીઓ, યુદ્ધ જોવાની ઈચ્છાથી, સુંદર અને સુસજ્જ વિમાને સ્થિરતાથી બેસી રહી. એ તરફ, રમણિય પ્રભુના વિરોધી યુદ્ધની ભયાનક પીડા સહન કરી શક્યા નહીં અને થાકી ગયા. પ્રલયના સાગરમાંથી ઉઠેલી લહેર જેવી, એક ભયાનક યોદ્ધાએ પોતાના વિરોધી પર ગદા ફેંકી, જેમ પર્વતની ટોચ પરથી પથ્થર નીચે ફેંકાય. ત્યારબાદ, બંને સેના વચ્ચે પ્રલયના સાગર જેવી તીવ્ર અથડામણ શરૂ થઈ, જેમાં શસ્ત્રો અથડાતાં અગ્નિ જેવી ચમક અને ચિત્કાર ફાટી નીકળી. આકાશમાં વહેતા ધારોના અંતે લીટીઓ દેખાઈ, અને ઝણઝણાટના અવાજો યુદ્ધભૂમિમાં ગુંજતા. વીરતાપૂર્ણ નાદ અને ગર્જના સાથે, તીરોના વરસાદે જાણે મેઘોથી છટકાતા સૂર્યપ્રકાશની છત્રી બનાવી દીધી. યુદ્ધભૂમિ તલવારના ઘમઘમાટ અને ઢાલના અથડામણથી ધધકતી હતી, અને શસ્ત્રોના ટુકડાઓ આકાશમાં વિખેરાઈ ગયા. આકાશમાં વીર યોદ્ધાઓના હાથે હલનચલન થતું, અને દૈવી કન્યાઓ ધનુષ્યના ટાણાં અને રથના ચક્રોના ઘમઘમાટથી ભયભીત થઈ ઝડપથી ભાગી ગઈ. યુદ્ધના ઘોષ અને વીરગર્જના મધમાખીઓના ઝૂંડ જેવી ગુંજારી ઊભી કરતી, જાણે એકતાના બળથી કોઈ પરમ સમાધિમાં સ્થિર થઈ ગયું હોય. વીર યોદ્ધાઓના મસ્તક તીરોની ઝપાટથી કપાઈ જતા, શરીરોના અથડામણથી કવચો ઘમઘમાટ કરતા. શસ્ત્રોના ઘર્ષણ અને 'હું' ના ઘોષ સાથે, વહેતા ધારોની ભયાનક લહેરો સર્વ દિશામાં ફાટી નીકળી. શસ્ત્રોના અથડામણ, મુઠ્ઠીઓમાં ચકાસાતા અવાજ અને ફાટતાં-ફૂટતાં ઘમઘમાટ સર્વત્ર સંભળાતા. તલવારના ઘર્ષણ અને ધધકતા શસ્ત્રોના ગર્જનાથી યુદ્ધભૂમિ ગુંજતી; તીરો અને ઘાયલોના ચિત્કારથી આખું મેદાન ધમધમતું. “ધગ ધગ ધગ”—આવો અવાજ, ગળાના ઘા પરથી લોહી વહેતા, કપાયેલા હાથ-મસ્તક વિખેરાતા, અને તૂટેલી તલવારના ટુકડાઓથી આકાશ ભરી જતું. તૂટેલી ઢાલમાંથી નીકળતા અગ્નિસ્ફુલિંગોથી વાળ સળગી ઉઠ્યા, અને યુદ્ધભૂમિમાં પડતાં યોદ્ધાઓની તલવારના ઘમઘમાટથી ધ્વનિ ગુંજતી. ભાલાથી ઘાયલ થયેલા હાથીઓમાંથી લોહીની લહેરો ઉઠતી, અને દાંત સાથે દાંત અથડાતાં ભયાનક અવાજ થતો. મહાન ગદાઓના ઘમઘમાટથી ભીડ ચકનાચૂર થતી, અને આકાશમાં પડેલા વીરમસ્તકો કમળોની જેમ ફેલાઈ જતાં. ધૂળના વાદળો યોદ્ધાઓ અને હાથીઓના હાથથી ઊઠતા, અને વિજયી યોદ્ધાઓ પોતાના શત્રુઓના વાળ પકડીને બદલો લેતા. ભય વધતો ગયો—નખોથી આંખ, કાન અને નાક પર ઘા પડતા; હાથીઓના ધક્કાથી રથ પલટાઈ જતા અને ધરતી ધ્રૂજી ઉઠતી. ભાલાના ઘા થી લોહીથી ભીંજાયેલા કપડાં યુદ્ધભૂમિને શોભતા, અને શસ્ત્રો ધૂળના વાદળમાં વહેતા. એક વીર, જે મહાસાગર જેવી ગર્વિત લહેરોમાં એકરૂપ થઈ ગયો, મૃત્યુના રમણિય હાસ્ય અને રમતમાં સમાઈ ગયો. તે મેઘના ગર્જનાથી પણ વધુ ધમધમતો, પર્વતો અને રાજહાથીઓ વચ્ચે ચક્ર, ભાલા અને ગદાઓ સાથે ઝૂઝતો. યોદ્ધાઓમાં તે મેણડા સમાન, તીરોની જાળ અને વૃક્ષોના ખોખલમાંથી પસાર થતો, તેનું ધ્વજ અને છત્ર વાદળના ઘમાસાણમાં ફાટી પડ્યા. મશીનો, પથ્થરો અને ચક્રોની વચ્ચે તે દોડતો, મૃત્યુથી ઘાયલ, અને ઘાયલ યોદ્ધાઓના ચિત્કાર ગુંજતા. ક્રૂર કુહાડાના ઘા થી તેનું મસ્તક ઘાયલ થયું, અને તેની વસ્ત્ર પર તૂટી ગયેલી તલવારના ઝબકા પડ્યા. ધરતી ભાલા અને તીરોના વરસાદથી ઢંકાઈ ગઈ, અને સેના વચ્ચે ભૂત-પ્રેતની ઉગ્ર ઉછાળ અને ગદાના ઝાટકાથી ઘમાસાન મચ્યું. તે આકાશમાં ઊભો રહ્યો, વીર ભાલા અને ભિંડીઓથી શોભિત દ્વાર સમાન; તેની તલવાર ભુસુંડાએ તોડી, જે આકાશમાં વર્તુળ બનાવી. તે ભાલા અને બાંસના જંગલમાં મોર સમાન, તેના યોદ્ધાઓ રાજાએ સન્માનિત કર્યા, અને તલવાર-ભાલાના વરસાદમાં આનંદિત થયા. દેવકન્યાઓ વીર યોદ્ધાઓને પકડી લેવા આતુર, હાથ ઉંચા કરીને ઉત્સાહપૂર્વક દોડતી; દિશાઓ યોદ્ધાઓના ઘોષથી ગુંજતી, અને તેમની બાંયડીઓ ધ્રૂજતી. ભયાનક યોદ્ધાઓ, ભાલાના ઘા થી દબાઈ ગયા; હાથીઓ, હવે ચાલાક નહોતા, અને ચક્ર-રથના ઘમાસાનથી તેમનાં પાંખો તૂટી પડી. ઉગ્ર કુહાડાના વરસાદથી હાથીઓ એકસાથે પડી ગયા; યોદ્ધાઓ ગદાઓ ઝુલાવતા ગર્જના કરતા, અને શત્રુઓ ભયથી ભાગી ગયા. રથો અને વૃક્ષો મશીનો અને પથ્થરોના ઘા થી તૂટી પડ્યા; છત્રીઓ, કમળ સમાન ફિક્કી, ભયાનક તલવારથી ફાટી ગઈ. ધરતી, ઘટતી સેનાથી, તીરોના ઘા થી વિખેરાઈ ગઈ; હાથીઓના પાંજરા તૂટી પડ્યા અને મસ્તકવિહિન ધડના ઢગલા થઈ ગયા. હાથીઓ અંકુશના ઘા અને વીરના ઘોષથી અટકી ગયા; અને વીર, ફાંસનો કુશળ ઉપયોગ કરતા, પોતાના સાથીઓના વિયોગમાં શોક કરતાં.