એક વિશાળ જગતનું વર્ણન થાય છે, જ્યાં ભૂમિ લાખ યોજન જેટલી પહોળી ફેલાયેલી છે, જેમાં ધૂળના અસંખ્ય કણો ભરીને, અનેક પ્રદેશોના ગોઠવણીથી તે સ્થિર બની છે અને શીતળ શબનમથી ભીંજાયેલી છે. આ ભૂમિની બહાર, તેના દ્વિગુણ કદનું ખારું સમુદ્ર એક વળાંક ધરાવતી ભુજાની જેમ તેને ઘેરીને વહે છે. તેના બહાર, ફરી દ્વિગુણ કદનું શાકદ્વીપનું કંગણાકાર દ્વીપ છે, જે જગતના લતાવલ્લી જેવું વિસ્તરેલું છે. પછી ફરી દ્વિગુણ કદનું, શીતળ અને તાજા દૂધથી ભરેલું દૂધનું સમુદ્ર તેને ઘેરી રાખે છે. આ પછી, દ્વિગુણ કદનું કુશદ્વીપ આવે છે, જે અનેક જાતિના લોકોથી શોભાયમાન છે. તેના બહાર, દહીંથી ભરેલું સમુદ્ર છે, જે હંમેશા દેવતાઓનાં સમૂહને પોષે છે. પછી, ક્રૌંચદ્વીપના સમાન કદનું ખાટખડ નામનું વર્તુળ તેને ઘેરીને નવી રાજધાની જેવું દેખાય છે. ત્યારપછી, ઘીથી ભરાયેલ સમુદ્ર અને પછી અમર દેવતાઓથી ભરપૂર શાલ્મલિદ્વીપ આવે છે. આ પછી, ફૂલો જેટલું ધોળું અને શેષના શરીરથી શોભાયમાન દેવસમુદ્રનું વર્તુળ છે, જે હરી સ્વરૂપ ધારણ કર્યાનું ભાસે છે. પછી, ગોમેદક દ્વીપ અને શુદ્ધ હિમાલય જેવી ખાંડથી બનેલા વર્તુળ આવે છે. પછી પુષ્કરદ્વીપ, તેના દ્વિગુણ કદનું, અને પછી મીઠા જળથી ભરેલું સમુદ્ર છે. આ સાત સમુદ્રવૃત્તોમાંથી, દક્ષિણપશ્ચિમ દિશામાં, તે અગ્નિથી ઉગ્ર થયેલા જ્વાળા જેવા તપ્ત જળકણોથી ચિહ્નિત છે, જેમ કે પાણીમાં દહનશીલ લાકડું. ત્યારબાદ, દસ કરોડ જેટલી વિશાળ ભૂમિ, તપેલા સોનાની જેમ તેજમય, વળાંક ધરાવતી અને દેવતાઓના ભોગ માટે યોગ્ય છે. સાત સમુદ્ર દ્વીપો અને સુવર્ણ ભૂમિઓના પ્રમાણ પ્રમાણે, એના નીચે દસગણી વિશાળતા પાતાળ સુધી વિસ્તરે છે. તેમાં ઊંડા ધરાતળે ગોઠવાયેલું, ગૂફાઓના સમૂહ જેવું, ભયાનક સ્વરૂપ ધરાવતું પાતાળ તરફ વળતું માર્ગ છે. આ બધાથી દસગણી ઊંચાઈએ, ચારેય દિશાઓ સાથે આકાશ છે, જેમાં ગૂફાઓના સમૂહ ભયાનક છે. તે વાદળી કમળોની માળાથી શોભાયમાન છે, જેમાં અર્ધમુર્ઝાયેલી પાંખડીઓ છે, અને વિવિધ રત્નશિખરો, કુમુદ, કમળ અને જલકુમુદોથી અલંકૃત છે. આ બધું લોકાલોક પર્વતના વિશાળ શ્રેણીથી ઘેરાયેલું છે, જેના ઊંચા શિખરો ત્રણેય લોકના ભાગ્યની વાળ જેવી છે. આ બધાથી પરે, દસગણી વિશાળતા ધરાવતું 'અજ્ઞાત પ્રાણીઓના વિહાર' નામનું વન છે, જે સર્વનું રક્ષણ કરે છે. ફરી, દસગણી વિશાળતા ધરાવતું, શुद्ध જળ જેવું આકાશમાં વ્યાપતું છે. પછી, દસગણી વિશાળતા ધરાવતું, જ્વલંત અગ્નિથી ઘેરાયેલું છે, જે મેરુ અને અન્ય પર્વતોને પણ ઓગાળી શકે છે. આ પછી, દસગણી વિશાળતા ધરાવતું, અચળ મેરુ અને અન્ય પર્વતોને પણ ઘાસ અથવા ધૂળ જેવી સરળતાથી હલાવી શકે છે. ચારે બાજુ પવનથી ઘેરાયેલું છે, જે પર્વતોને ફાડી શકે અને અગ્નિને લઈ જઈ શકે છે, છતાં પોતાની શૂન્યતાથી શાંત રહે છે. પછી, દસગણી વિશાળતા ધરાવતું, ચારે બાજુ આકાશથી ઘેરાયેલું છે, જે એકરૂપ અને શૂન્ય છે. પછી, સો યોજન જેટલું ઘન અને દૃઢ વર્તુળ છે, જે બ્રહ્માંડના ટુકડાથી આવરાયેલું છે અને સુવર્ણ સૂર્યકિરણથી શોભાયમાન છે. આ રીતે, સમુદ્ર, મહાપર્વતો, દિશાના રક્ષકો, દેવનગરીઓ, આકાશ અને ભૂમિથી બનેલ જગતને જોતી એ સ્ત્રી એણે પોતાના ઘરનું મંડપ જમીન પર જોયું. પછી બંને સિદ્ધ સ્ત્રીઓએ પોતાનું ઘર જોયું, જે દુનિયાને અદૃશ્ય હતું, બ્રહ્મનનું આસીન સ્થાન હતું. એ ઘર ચિંતિત સેવકો અને રડતી સ્ત્રીઓના આંસુથી ભીંજાયેલાં ચહેરાઓથી ભરેલું હતું, તેનું મોટાભાગનું ઢાંચું ધ્વસ્ત થઇ ગયું હતું, અને તે મુર્ઝાયેલી પાંખડીઓવાળાં કમળ જેવું લાગતું હતું. એ ઘર એવું લાગતું હતું, જાણે કોઈ શહેરમાં ઉત્સવો ખતમ થઈ ગયા હોય, અગસ્ત્યના પ્રભાવથી સુકાઈ ગયેલું સમુદ્ર હોય, ઉનાળામાં બળી ગયેલું બગીચું, અથવા વીજળી પડેલી વૃક્ષ હોય. તે વાદળ જેવું હતું, જેને પવન ફાડી નાખે, તડકામાં બળી ગયેલું કમળ, ઓઈલ ઓછું હોય તેવી દીવો, અને જોનારને દુઃખ આપતું હતું. ગૃહપતિના વિયોગથી એ ઘર જાણે વૃદ્ધ વૃક્ષોનું જંગલ, જેમાં પાંદડાં સુકાઈ ગયાં હોય, મૃત્યુશૈયા પર પડેલા ચહેરાની કાંતિ ઓછી થઈ હોય, વરસાદ ઓગળી ગયેલા પ્રદેશ જેવું, ધૂળથી ઢંકાયેલું હતું. પછી, લાંબા સમય સુધી શુદ્ધ જ્ઞાનના અભ્યાસથી, એ સુંદર સ્ત્રી સાચી નિશ્ચય અને ઈચ્છાથી યુક્ત બની, દેવી જેવી તેજસ્વી થઈ. તેણે વિચાર્યું: 'હવે મારા આ સંબંધીઓ મને સામાન્ય સ્ત્રી રૂપે જોઈ શકે.' ત્યાર પછી, ઘરનાં સભ્યોએ એ બંને સ્ત્રીઓને જોઈ, જે લક્ષ્મી અને ગૌરી જેવી તેજથી ઝગમગતી હતી. માથાથી પગ સુધી, એ બંને સ્ત્રીઓ વિવિધ તાજાં અને સુંદર વણાવેલા હારોથી શોભાયમાન હતી, જાણે વસંત ઋતુની દેવીઓથી આનંદિત વન હોય. તેમણે સમગ્ર ઔષધીય વનને અમૃતથી ભર્યું, ઠંડક, આનંદ અને આરામ આપ્યું, જાણે બે ચાંદ ઉગ્યા હોય. તેમના વાળની લહેરાતી લટ અને ચંચળ આંખોના કટાક્ષથી, તેમણે જાસ્મીનના ગુલદસ્તા અને વાદળી કમળનાં પુષ્પો છાંટ્યા. તેમના શરીરનું તેજ, પીગળેલા સોનાથી ભરેલી નદીઓ જેવું વહેતું હતું, જેથી વન જાણે સોનાનું બની ગયું હોય. જન્મજાત કળા અને રમુજી સૌંદર્યથી, લક્ષ્મીનું રૂપ જાણે પોતાના સૌંદર્યના સાગરની તરંગોને પાર કરી રહ્યું હોય એવું લાગતું હતું. વેલ જેવી હલનચલન કરતી બાહુઓ અને લાલ ઝગમગતાં હાથે, જાણે ઇચ્છિત વૃક્ષોથી ભરેલું નવું સુવર્ણ વન વિખેરી રહી હોય તેમ લાગતું હતું.