કહાણી શરૂ થાય છે એક અનોખા દૃશ્યથી, જ્યાં ક્યારેક પવન શીતળ અને આનંદદાયક હતો, ચાંદનીના ઝરણાથી ભીંજાયેલો, તો ક્યાંક પાણી, વૃક્ષો અને પર્વતો અગ્નિના જ્વાળાથી દહેલાતા હતા. કેટલીક જગ્યાએ સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ હતી, જ્યાં પવનનો લેશમાત્ર અહેસાસ નહોતો, અને બીજી તરફ, સૂર્યોદય પર્વત જેવું ઉંચું જ્વાળારૂપ બનીને દેખાતો હતો. કેટલાક વિસ્તારોમાં, ઘનઘોર મેઘોની ગર્જના ચોમાસાને મસ્ત કરી રહી હતી, તો ક્યાંક દેવતાઓ અને દાનવોની યુદ્ધમય ગતિએ માર્ગ અપરિચિત અને અવિગણ્ય બની ગયો હતો. આકાશી સરોવરનાં હંસો મધુર બોલાવથી બોલાવવામાં આવતાં, અને મન્દાકિની નદીના કિનારે પવન કમળોને ઉડાડી રહ્યો હતો. એમાં embodied beings અને ગંગા જેવી નદીઓની હાજરીથી, અંદર ખાડાઓ હતા, જેમાં માછલી, શાર્ક અને મગર ઉછળતા હતા. ક્યાંક તો જમીન સૂર્યથી પડતી છાયાથી, crowની અંધારી ખાડાની જેમ, અથવા પાતાળની ઊંડાઈ જેવી લાગતી; અને કેટલાય વિસ્તારમાં ચાંદ અને સૂર્યના ગોળા ગળી ગયેલા હતા. બીજી તરફ, સ્વર્ગીય પવનથી હલાતી ફૂલોની જાદુઈ વનરાજીઓમાં, દેવકન્યાઓ પર ફૂલો અને હિમવર્ષાની વૃષ્ટિ પડતાં, તેઓ ચકિત થઈ જતી. એ lady, અંજીરના વૃક્ષોની ખાડીઓમાંથી પસાર થઈ, જ્યાં મચ્છર અને જીવજંતુઓ ભરેલા હતા, અને ત્રણ લોકના જીવોની ભીડ હતી—એ બધું પાર કરીને, આકાશ છોડીને, પૃથ્વી પર ઉતરવા તૈયાર થઈ. આ lady અને બીજી સ્ત્રી, આકાશમાંથી પર્વત ગામ તરફ ઉતરતી, જ્ઞાન અને મનમાં સ્થિર, પૃથ્વીને નિહાળી રહી હતી. તેમણે એક પુરુષના હૃદયના કમળને જોયું—વિશ્વાંડની જેમ વિશાળ, આઠ પાંખડીઓ દિશાઓમાં, પર્વત જેવી તારાઓથી ભરેલું, અને blissથી સુંદર. તેમાં નદીઓ જેવી તારાઓ, ડાંઠ અને ઓસના ટીપાં હતાં; રાતે મધમાખીઓ ફરતી, અને જીવજંતુઓની ભીડ, મચ્છર જેવું, જગ્યા ભરેલી હતી. આંતરિક તારાઓના સમૂહથી ઘેરાયેલું, દેવતાઓએ કરેલા છિદ્રોથી આવરાયેલું, પાણીની ધારાઓથી વહેતું, અને દિવસના પ્રકાશથી ચમકતું હતું. તેમાં રસથી ભીંજાયેલું, આકાશમાં હંસો ફરતા, રાતના સંકોચન માટે પાત્ર, કમળની તારાઓથી, સાપોના ભગવાન માટીમાં ડૂબેલા. ક્યારેક એ વિશાળતા સમુદ્રને કંપાવી દેતી, દિશાઓને હલાવી દેતી; નીચે, એ અનંત દાનવો અને તિતાનો માટે કાંટો બની રહેતી. હૃદયમાં મહાન બીજ, દાનવ-ઝંખના જેવી નરમ વેલથી ઘેરાયેલું, બીજનું સ્ત્રોત, મિલનથી આનંદીત, પર્વત-પૃથ્વી સુધી વ્યાપેલું. ત્યાં જ, વિશાળ Jambudvīpa પ્રખ્યાત, કેન્દ્રિય પાંખડીઓ, નદીઓ તારાઓ, શહેરો અને ગામો કમળના તારાં. સાત સુંદર બીજોથી શોભિત, કુટુંબ-પર્વતો, આકાશને કેન્દ્રિય મહાન બીજથી, Meru પર્વતથી, હૃદયમાં, સ્પાન કરે છે. એ સરોવરો, બરફના ટીપાં, જંગલો અને વન્ય જીવોથી ભરેલું; પોતાના પ્રકાશના વર્તુળમાં, વાદળ જેવી લોક-ભીડ વસે છે. એ ભૂમિ, સૈંકડો yojana સુધી માપેલી, ચાર દિશાઓમાં, સમુદ્રો અને મધમાખીઓથી ઘેરાયેલી. દિશાઓની આઠ પાંખડીઓ પર, કમળ અને મધમાખીઓના ગુંજન સાથે, નવ ભાઈ-રાજાઓ દ્વારા નવ ભાગમાં વિભાજિત. લાખ yojana સુધી વીસ્તૃત, ધૂળથી ભરેલી, અનેક પ્રદેશની વ્યવસ્થાથી સ્થિર, ઓસથી ભીંજાયેલી. એથી બહાર, બે ગણી મોટી, ખારાં સમુદ્રના વર્તુળથી ઘેરાયેલી, હાથની વળાંક જેવી. પછી, ફરી બે ગણી મોટી, શાકદ્વીપના પાણીથી ભરેલી, વિશ્વની વેલ જેવી ફેલાયેલી. ત્યારબાદ, ફરી બે ગણી મોટી, તાજા દૂધના સમુદ્રથી ઘેરાયેલી. પછી, બે ગણી મોટી, અનેક લોકોથી શોભિત, કુશદ્વીપના વર્તુળથી ઘેરાયેલી. પછી, બે ગણી મોટી, દહીંના સમુદ્રથી ઘેરાયેલી, જે દેવताओंને પોષે છે. પછી, Krauncha-dvīpaના વર્તુળથી ઘેરાયેલી, રાજવાડી શહેર જેવી. પછી, ઘી-સમુદ્રના વર્તુળથી, અને પછી, Shalmalidvīpaના, અમર લોકોથી ભરેલી. પછી, દેવ-મહાસમુદ્રના પાંખડીઓ, ફૂલો જેવી સફેદ, અને શેષના શરીરથી, Hariના સ્વરૂપમાં દેખાય છે. પછી, Gomedaka દ્વીપના વર્તુળથી, અને ખાંડના વર્તુળથી, હિમાલયની ઢાળ જેવી શુદ્ધ. પછી, Puṣkara દ્વીપના, બે ગણી મોટી, અને છેલ્લે, મીઠા પાણીના સમુદ્રના, એટલી જ મોટી. સાત સમુદ્ર-વર્તુળોમાં, દક્ષિણ-પશ્ચિમ દિશામાં, પાણીમાં સળગતા અગ્નિના ટીપાંથી ચિહ્નિત, પાણીમાં ઇંધણ જેવી. પછી, દસ કરોડ જેટલી વિશાળ, ગરમ સોનાની તેજથી ચમકતી, વળાંક અને શોભાથી, દેવતાઓ માટે આનંદદાયક. એ પ્રમાણે, સાત સમુદ્ર-દ્વીપ અને સોનાની ભૂમિ પ્રમાણે, પછી, દસ ગણી મોટી નીચે, પાતાળ સુધી ફેલાયેલી. ગહન, ઊંચી, ગુફાઓ જેવી, પાતાળ તરફ જતા માર્ગમાં, ભયજનક સ્વરૂપ ધરાવતી. એમાંથી, દસ ગણી ઊંચી, આકાશ, ચાર દિશાઓ સાથે, ગુફાઓના સમૂહથી ભયજનક. નીલકમળની હાર, અર્ધ-મુરઝાયેલી, અંધકાર સ્વરૂપ, વિવિધ રત્ન-શિખરો, શાલૂ, કમળ અને જલકમળથી શોભિત. વિશાળ Lokāloka પર્વતથી ઘેરાયેલી, જે ત્રણ લોકના ભાગ્યની વાળ જેવી. એ બધાથી પણ દસ ગણી વિશાળ, 'અજ્ઞાત જીવોની ભમણ' નામે જંગલ, બધાને રક્ષે છે. એ બધાથી પણ દસ ગણી વિશાળ, શુદ્ધ પાણીની જેમ, સર્વ દિશામાં, આકાશમાં વ્યાપે છે. આ રીતે, આ lady અને બીજી સ્ત્રી, દ્રશ્યાવલોકન કરતા, આ વિશ્વની અદભુત રચના, તેની ગહનતા, વિશાળતા અને દિવ્યતા અનુભવી, પૃથ્વી તરફ ઉતરતી હતી.