કોઈ સ્થળે શહેરોના પ્રવેશદ્વાર બંધ છે, તો ક્યાંક વિશાળ શહેરો ઘેરાયેલા છે; અન્યત્ર Maya દ્વારા સર્જાયેલી શહેરો છે, અને કેટલાક સ્થળોએ એવા ગામો છે જે હજુ ઉગવા બાકી છે. ક્યાંક ચાંદની ફરતી હોય એવા સરોવર છે, તો ક્યાંક પાણી શાંત છે; કેટલાક સ્થળોએ સિદ્ધોનો સમૂહ ભેગો થયો છે, અને અન્યત્ર ચાંદ માત્ર ઉગ્યો છે. ક્યાંક સૂર્યોદયની કાંતિ છે, તો ક્યાંક રાત્રિનું અંધારું છે; ક્યાંક આકાશ સાન્ધ્યના રંગે રંગાયેલું છે, અને ક્યાંક ધૂંધથી ધૂંધળું છે. કોઈ સ્થળે આકાશ દૈવી મહલોથી સફેદ છે, તો ક્યાંક વાદળ વરસાદ વરસાવે છે; ક્યાંક આકાશ જમીન જેવું દેખાય છે, અને તે વિશ્વોની આરામસ્થળ તરીકે સેવા આપે છે. ક્યાંક દેવો અને દૈત્યો ઝડપથી ઉપર-નીચે જાય છે, તો ક્યાંક તેઓ ચારે દિશામાં મુસાફરી કરે છે—પૂર્વ, પશ્ચિમ, ઉત્તર, દક્ષિણ. કેટલાય સ્થળે ધૂમ્રપટથી ઢંકાયેલા છે, જ્યાં સો યોજન પણ પાર કરવું મુશ્કેલ છે; તો ક્યાંક આકાશ અવિનાશી, ઘન અંધકારથી ભરેલું છે. ક્યાંક અવિનાશી, વિશાળ તેજ છે—સૂર્ય કે અગ્નિ જેવું; તો ક્યાંક હિમાલયની ગહન ઠંડક છે, ચંદ્ર અને અન્ય દીપ્તિઓના નિવાસમાં. ક્યાંક ઇચ્છાપૂર્ણ વૃક્ષોના વિશાળ જંગલ ઊંચા શહેરોમાં નૃત્ય કરે છે; તો ક્યાંક દૈત્યોના પરાજયથી દૈવી શહેરો આકાશમાંથી પડતા હોય છે. ક્યાંક દૈવી વાહનોએ અવતરણ કરતાં આગની રેખાઓ દૃશ્યમાન થાય છે; તો ક્યાંક આકાશમાં સો જેટલા ધૂમકેટુઓ અથડાતા, ઉથલપાથલ કરે છે. ક્યાંક શુભ ગ્રહો આકાશને પકડી રાખે છે, તો ક્યાંક અંધારું છવાયેલું છે; અને ક્યાંક દિવસેની તેજસ્વિતા ઝળહળી ઊઠે છે. ક્યાંક ગર્જનારા વાદળો ઉગ્ર અવાજ કરે છે; તો ક્યાંક શાંત વાદળો તરે છે; અને કેટલાક સ્થળે પવન સફેદ વાદળના ટુકડા ફૂલોની ઝુંપડી જેવા ઉડાવે છે. કેટલાય સ્થળે આકાશ સંપૂર્ણ ખાલી અને નિર્મળ છે, તરત જ શાંત—જાણકારના હૃદય જેવું. ક્યાંક ટહુકા અને દેડકા ગરગરાટ કરે છે, અને આકાશવાસીઓનું ક્ષેત્ર તારાઓથી શોભાયમાન છે. અન્યત્ર, મોરોના સુવર્ણમુકુટવાળા અને વિવિધ પક્ષીઓથી ભરેલું છે, જે વિધ્યાધરાઓમાં દેવીઓના વાહન અને આરામસ્થળ બને છે. ક્યાંક વાદળોમાં મોરોના સમૂહ નૃત્ય કરે છે; તો ક્યાંક જમીન આગના ટહુકા વડે અંધારી meadow જેવી દેખાય છે. ક્યાંક વાદળો યમરાજના મહિમા સાથે તેમની ભેંસ માટે વાહન બને છે; તો ક્યાંક કાળા વાદળો ઘોડાઓ દ્વારા ઘાસ સમજીને ખાઈ લેવામાં આવે છે. ક્યાંક દેવોના શહેરોથી ભરેલું છે, તો ક્યાંક દૈત્યોના શહેરોથી; કેટલાય શહેરો એકબીજાને અપ્રાપ્ય છે, અને કેટલાય તંગ गलીઓથી ભરેલા છે. ક્યાંક ભૈરવના ભયંકર નૃત્યથી પર્વત જેવો પરિવારોનો સમૂહ તેજસ્વી બને છે; તો ક્યાંક ગંધર્વ શહેરોમાં દૈવી સ્ત્રીઓના સમૂહથી ભીડભાર છે. ક્યાંક સમુદ્ર હજારો વૃક્ષો પર્વતના કાંપવાથી પડતાં સૂકાઈ ગયો છે; તો ક્યાંક Maya દ્વારા સર્જાયેલી આકાશી કમલોથી પાણી ઠંડુ થયું છે. ક્યાંક પર્વતો પાંખો સાથે નૃત્ય કરે છે, વિનાયક સાથે; તો ક્યાંક પવનના ગર્જનાથી પર્વતો ઉછળી જાય છે. ક્યાંક પવન ચાંદનીની ઝરમરથી ભીંજાયેલો, ઠંડો અને આનંદદાયક છે; તો ક્યાંક પાણી, વૃક્ષો, પર્વતો અગ્નિથી દગ્ધ થાય છે. ક્યાંક સંપૂર્ણ શાંતિ છે, પવનનો લેશમાત્ર પણ નથી; તો ક્યાંક સૂર્યોદય પર્વત જેટલી જ્વાળાઓથી દેખાય છે. ક્યાંક ઘન વાદળોની ગર્જનાથી વર્ષા મોસમ મસ્ત થઈ જાય છે; તો ક્યાંક દેવ-દૈત્યોના યુદ્ધથી માર્ગ અપ્રાપ્ય બને છે. ક્યાંક આકાશી સરોવરનાં હંસો મધુર બોલાવથી બોલાવવામાં આવે છે; તો ક્યાંક પવન દૈવી નદી મન્દાકિનીના કિનારે કમળોને લૂંટે છે. જીવાતો અને ગંગા જેવી નદીઓના કારણે અંદર ખાડાઓ છે, જ્યાં માછલી, શાર્ક અને મગર ઉછળતા હોય છે. કેટલાય સ્થળે પાતાળની ગહનતા, પૃથ્વીનો સૂર્યથી પડછાયાં, કે કાગડાની અંધારી ખાડા જેવી છે; અને કેટલાક સ્થળે ચંદ્ર અને સૂર્યના ગોળો ગળી લેવાય છે. ક્યાંક દૈવી પુષ્પોના જંગલ છે, સ્વર્ગના પવનથી હલાતા, જ્યાં દૈવી સ્ત્રીઓ ફૂલો અને હિમવર્ષાની ઝપટથી ચકિત થાય છે. અંજીર વૃક્ષોની ખાડીઓમાંથી પસાર થઈ, મચ્છર અને જીવાતોથી ભરેલી, અને ત્રણ લોકના જીવોથી ભરેલી, તે ઉત્કૃષ્ટ સ્ત્રી એ બધું પાર કરી, આકાશ છોડીને, ફરી પૃથ્વી પર ઉતરવા તૈયાર થઈ. જ્યારે એ બે સ્ત્રીઓ આકાશમાંથી પર્વત ગામ તરફ ઉતરતી, તેમનું જ્ઞાન અને મન સ્થિર રાખી, પૃથ્વીનું દૃશ્ય નિહાળ્યું. તેમણે એક પુરુષના હૃદયનું કમળ જોયું—વિશ્વંડ જેવી વિશાળતા, આઠ પાંખો દિશાઓ તરફ, પર્વત જેવા રેશમ, અને પોતાની આનંદથી શોભાયમાન. ત્યાં નદીઓ જેવા રેશમ, ડાંઠ અને શબદ-તલ; રાત્રે મધમાખીઓ ફરતી, અને જીવાતોની જેમ જીવસૃષ્ટિથી ભરેલું. અંદરના રેશમના સમૂહ, દેવો દ્વારા કરેલી છિદ્રોથી ઢંકાયેલું, પાણીની ધારાઓ દ્વારા વહેતું, અને દિવસેની તેજસ્વિતા સાથે ઝળહળતું. રેસમના રસથી ભીંજાયેલું, આકાશમાં હંસો ફરતા, રાત્રિના સંકોચન માટે પાત્ર, કમળના રેશમ પાતાળમાં ડૂબેલા, સર્પોના રાજા તરીકે. ક્યારેક તેની વિશાલતા oceann ને કંપાવે છે, દિશાઓ હલાવી દે છે; નીચે, તે અનંત દૈત્યો અને તિતાનો માટે કાંટો બને છે, જે સર્પોમાં વસે છે. તેનું હૃદય, મહાન બીજ, દૈત્યોના ઘાવની નાજુક વેલથી ઘેરાયેલું છે, જે બીજનું સ્ત્રોત છે, મિલનથી આનંદ મેળવે છે, અને પર્વત-રાજ પૃથ્વી પર વ્યાપી જાય છે. ત્યાં, વિશાળ પ્રદેશ "જંબુદ્વીપ" તરીકે પ્રસિદ્ધ છે, તેનું કેન્દ્રિય પાંદડું, નદીઓ રેશમ તરીકે, અને શહેરો-ગામો રેસમ તરીકે. સાત સુંદર બીજથી શોભાયમાન, ઊંચા કુટુંબ-પર્વતો; તેની મધ્યમાં મહાન બીજ, towering મેરુ પર્વત, આકાશને સ્પર્શે છે. તે સરોવર, બરફના ટીપાં, જંગલ અને જંગલી પ્રાણીઓના સમૂહથી ભરેલું છે; તેના પોતાના કિરણવૃતમાં વાદળ જેવા લોકો વસે છે. એ જમીન, સો યોજનથી માપેલી, ચાર દિશાઓમાં, સમુદ્ર, મધમાખીઓ અને વિશ્રાંતિમાં પથરાયેલી છે. દિશાઓના આઠ પાંખ પર આરામ કરતી, કમળ અને મધમાખીઓના ગુંજથી, તે તેના નવ ભાઈ-રાજાઓ દ્વારા નવ ભાગમાં વિભાજિત છે. આ રીતે, આકાશ, પૃથ્વી અને હૃદયના કમળમાં રહેલી વિવિધતા, દૈવી, દૈત્ય, પ્રાકૃતિક અને આધ્યાત્મિક અનુભવોની અનંત લયમાં, એ સ્ત્રીઓએ સર્વજ્ઞ દૃષ્ટિથી નિહાળી.