હવે, હે રમણીય રમણિયતા, રમણપ્રિય, મનોહર નેત્રોથી યુક્ત, માનસિક જાગૃતિના સ્વભાવથી, તું જાણે આકાશ સુધી પહોંચી ગઈ—as if it were far away. પછી, તું ત્યાં ઊભી રહી, એકાગ્ર ચિંતનથી, અને આકાશના વિશાળ વ્યાપમાં ઝંપલાવી, જે અનંત અંતર સુધી, લાખો યોજન સુધી વિસ્તરેલું હતું, વધુ ને વધુ દૂર જતી રહી. આ રીતે, વસ્તુઓને જોવાની સ્વાભાવિક ક્ષમતા દ્વારા—even in their sky-formed bodies—એ બંને પરસ્પર એકબીજાના રૂપ જોઈને, પ્રેમથી જોડાયેલા, પરસ્પર અત્યંત સુહૃદ બની ગયા. દૂરસ્થ સ્થાનેથી વધુ દૂર, એકે એકે ઊંચા સ્થાને, હાથમાં હાથ મળાવી, બંને આગળ વધતા ગયા અને આકાશને નિહાળતા ગયા. એ આકાશ જાણે એક વિશાળ, ઊંડો સમુદ્ર હતો, અંદરથી શુદ્ધ, શાંત અને સુમધુર પવનના સ્પર્શથી આનંદદાયક લાગતો. ખાલીપાના જળમાં ડૂબેલા, એ અત્યંત આનંદદાયક, શાંત, સંપૂર્ણપણે શુદ્ધ અને ઊંડા, મહાન પુરુષની જેમ સ્પષ્ટ હતા. શુદ્ધ જળ પર્વતોની ચોટીઓ પર સ્થિત હતું, પૂર્ણિમા જેવું પ્રકાશ ધરાવતાં સ્થાનોએ, બંનેને આશા પૂર્ણ થતાં આરામ મળ્યો. સુમધુર પવનમાં, સિદ્ધો અને ગંધર્વોના હારની સુગંધથી ભરપૂર, ચંદ્રમંડળમાંથી નીકળતાં, બંને આનંદ માણતા. તેઓએ તીવ્ર ઉષ્ણતાના અંતે, લાલ કમળોથી ભરેલા, ધીમી ધીમી વહેતા જળવાળું સરોવર, જાણે વાદળની ઓટ હેઠળ, તેમાં સ્નાન કર્યું. ધરતીના ઉપવન, પર્વતશૃંગો અને અસંખ્ય કમળકાંઠે, બંને દરેક દિશામાં ભમ્યા, જાણે તળાવમાં ભમતાં મધમાખીઓ. મનવૃત્તિ ધારાઓ પર સ્થિર રાખી, તેમણે ઝરણાંની છાંયડી અને પવનથી હલનચલન કરતાં વાદળના ગુંબજોમાં આનંદ માણ્યો. પછી, એ પ્રેમાળ દંપતી, પોતાની જ શક્તિથી આરામ પામી, વિશાળ, શાંત, ખાલી અને અનંત આકાશને નિહાળ્યું. તેઓએ એકબીજાના previously unseen, ઊંડા અંતરાલ જોયાં, જે સો સો જગતોથી પણ ખાલી ના થતા, પૂર્ણ છતાં અખાલી. ઉપર ઉપર, સ્તર પર સ્તર, જુદા જુદા રૂપોથી ઢંકાયેલા—તત્વો, વાદળો અને દૈવી મહેલોના અજાણ પડછાયાં. આકાશ સર્વત્ર મેરુ અને અન્ય પર્વતોની ચોટીઓથી ભરેલું હતું, કમળમણિની તેજસ્વિતા સાથે, જાણે વિશ્વાગ્નિના આંતર ભાગ જેવું ઉજ્જવળ. મુક્તામણિના શિખરોની રોશનીથી હિમાલયની ઢાળ સુંદર દેખાતી; સુવર્ણ પર્વતપીઠો ઝગમગતાં, સુવર્ણભૂમિને પ્રકાશિત કરતાં. મહાન પન્નાના તેજથી, ઘાસના મેદાનોની હરિયાળી; જોનારના દૃષ્ટિમાં થતી અંધકારતા, જે સત્યના અભાવથી જન્મે છે. પારિજાત લતાના ગુચ્છો અને દૈવી મહેલોથી શોભાયમાન, વેદુર્યમણિના સપાટી પર જાણે જાગૃતિના પુષ્પો ખીલી ઉઠ્યાં. મનના ઝડપી ગતિ અને મહાન સિદ્ધોના શક્તિથી પાર થતું, દૈવી સ્ત્રીઓના સંગીત અને ગીતોથી ગુંજતું, આકાશમાં વિમાનમહેલો ગૂંજી ઉઠતા. ત્રણેય લોકમાં ફરતા જીવસમૂહો અતિ દુર્લભે જ એ વિસ્તૃત ક્ષેત્ર પાર કરતાં, દેવ અને દાનવોના સમૂહોથી ભરેલું, જે એકબીજાને અદૃશ્ય રહેતાં. એના કિનારે કુંભાંડ, રાક્ષસ અને ગુહ્યકોના વર્તુળો વસતાં; આકાશમાં ઉડતાં જીવસમૂહો શક્તિશાળી પવનથી ઝડપથી વહેતા. વિમાનમહેલોની ચળપળ અને મુઠ્ઠીથી પકડાય એવા ગર્જનાધ્વનિથી ગુંજતું, ગ્રહો અને તારાઓની ગતિથી તેની યંત્રણા ચાલતી. અલ્પ સિદ્ધિવાળા લોકોને એ સ્થાન છોડવું પડતું, સૂર્યકિરણોથી દહાયેલું; નિર્દોષ વિમાનમહેલો સૂર્યના ઘોડાના મુખમાંથી નીકળતા પવનથી દહાય જતા. લોકપાલો અને અપ્સરાઓના સમૂહો પસાર થતાં, દૈવી સ્ત્રીઓના સુગંધિત ધૂપના વાદળોથી ઢંકાયેલું. દૈવી સ્ત્રીઓના વિભૂષણો વિખેરાઈ ગયા, પક્ષીઓએ લઈ ગયા, તેની તેજસ્વિતા ઘટી ગઈ, સિદ્ધોના સામાન્ય શક્તિઓ ભેગી થઈ પણ તેની શક્તિ ક્ષીણ થઈ ગઈ. સિદ્ધોના ટકરાવ અને વિખૂટા થવાથી, હિમાલય, મેરુ અને મન્દર પર્વતોની રેશમી ઢાળ પાસે ઘનવાદળો વિખેરાઈ ગયા. આકાશ ચંચળ કાગડા, ઘુવડ અને ગૃધ્રોના ઝુંડથી ઘેરાયેલું હતું, તેઓ તરંગોની જેમ નૃત્ય કરતા, અને સ્ત્રીપિશાચોની ટોળી સાથે સંકળાયેલા. યોગિનીઓના સમૂહો—કૂતરા, કાગડા, ઊંટ અને ગધેડા જેવી મુખવાળી—જંગલી નૃત્ય કરતાં, અનેક યોજન સુધી નિર્ધિષ્ટ દિશા વિના ફરતાં. વૃક્ષોના મહેલ જેવું વાદળોથી બનેલું, લોકપાલોને અર્પિત ધૂપના ધુમાડાથી ભરેલું, જ્યાં સિદ્ધો અને ગંધર્વોના યુગલો ઉત્સવમાં મગ્ન હતા. ખદિર વૃક્ષોથી ઘેરાયેલો માર્ગ, દૈવી ગીતો સાંભળીને મસ્ત, અને અનેક પક્ષીઓના વસવાટથી ચિહ્નિત. નદીઓના જાળ પવનના ખભા પર જડેલા, દૈવી બાળકો અદ્ભુત દૃશ્યો જોવા ઉત્સુકતાથી ભમતાં, એ અદ્ભુત સ્થાન હતું. ક્યારેક, વજ્ર, ચક્ર, ભાલા, તલવાર અને શસ્ત્ર ધારણ કરનારાઓમાં સંશય ફેલાતો; ક્યારેક, તુંબુરુ અને નારદના સંગીતથી ઘર ગુંજતા. કેટલાક સ્થળે, મેઘમાર્ગ પર વિશાળ વાદળના સમૂહો ભેગા, પ્રલયના જળ જેવું ઘનત્વ, વિવિધ આકારોથી જાણે રંગાયેલા, અને મૌન. ક્યાંક, પર્વતપંખી જેવી પાંખવાળા વાદળો, ક્યારેક સૂર્યકિરણોથી ઝગમગતાં વાદળો. ક્યારેક, શીતલ ચંદ્રપ્રકાશથી શોભાયમાન વાદળો, હળવું પ્રકાશ વરસાવતા; ક્યાંક, વાદળમંડળ શાંત, પવન વિના, જાણે ખાલીપાનું જાળ. ક્યાંક પવન ઘાસની પાંખડી પર ફરીને તેને લીલીછમ કરી દેતો; ક્યાંક, વાદળની ચમકતી સપાટી, પાંદડાના સુવર્ણ ઝૂંડથી તેજસ્વી. ક્યાંક, પવનથી ધૂળથી ભરેલું, મેરુની ખીણ જેવું; ક્યાંક, દૈવી મહેલો અને સ્વર્ગીય સ્ત્રીઓની સુંદરતા વડે આકાશ શોભાયમાન. ક્યાંક, Mothersના ઉગ્ર નૃત્યથી આકાશ ખાલી, તો ક્યાંક, મહાયોગીઓના ગર્જનાથી ગુંજતું. ક્યાંક, મૌન ધ્યાનમાં સ્થિત ઋષિઓના સમૂહો, શાંત અને નિર્વિકાર, સજ્જનોના મનને આનંદ આપતા. ક્યાંક, કિનર, ગંધર્વ અને દેવીઓના સંગીતથી ગુંજતો; તો ક્યાંક, મહાન દેવતાઓ પોતાના સ્થિર નગરોથી ઘેરાયેલા ફરતા. આ રીતે, એ બંને દૈવી દંપતી આકાશના અદ્ભુત, અજાણી, અને વૈભવી પ્રદેશોમાં આનંદપૂર્વક વિહર્યા, સર્વત્ર દૈવી શક્તિઓ, સંગીત, પ્રકાશ અને અદભુત દૃશ્યોના અનુભવથી તેમના મન અને હૃદય આનંદથી ભરી ઉઠ્યા.