તેઓ ધ્યાનસ્થાને ગયા અને અડગ ઊભા રહ્યા, જાણે જડિત રત્નમય સ્તંભમાંથી ખોદવામાં આવેલા મૂર્તિઓ હોય અથવા સુશોભિત ભીંત પર ચિતરાયેલા હોય તેમ. બધાએ પોતાની ચિંતા અને સંયમ છોડી દીધા, કારણ કે શાંતિના કમળની કળીઓ સાંજના અંતે જેમ ખુલીને સુગંધ છોડે છે તેમ, તેમનો અંતઃકરણ પણ શાંત અને નિર્વિકાર બની ગયો. હવે તેઓ સંપૂર્ણ શાંત અને પવિત્ર બની ગયા—કોઈ હલચલ વગર, જાણે શરદના પર્વત જેવો, જે પવનથી અસ્પર્શિત હોય અને વરસાદ પછી ફક્ત વાદળોથી શોભાયમાન હોય. અદ્વૈત સમાધિમાં લીન થઈને, તેઓએ જાણે આકાશમાં પોતાનું જ્ઞાન પણ ત્યજી દીધું, જેમ વસંતઋતુમાં કામનાવૃક્ષ પોતાનું રસ છોડી દે છે. જ્યારે ‘હું જગત છું’ એવો ભ્રમ આરંભે જ ઊભો થતો નથી અને બંનેએ પોતાનું સ્વરૂપ શૂન્યરૂપે ઓળખી લીધું છે, ત્યારે તેમની માટે આ દૃષ્ટિનું ભૂતકાળનું છાયારૂપ સંપૂર્ણપણે વિલીન થઈ જાય છે; અમારા માટે તો એ જાણે શશકશૃંગ (શશકના શિંગ) જેવું અસત્ય છે, હે નિર્દોષે! જેનું આરંભે અસ્તિત્વ નહોતું, એ વર્તમાનમાં પણ નથી; જે દેખાય છે તે પણ અસલમાં અપ્રગટ છે—એથી જગત મૃગતૃષ્ણાના જળ જેવું છે. હવે તેમનું સ્વરૂપ માત્ર શાંતિમય રહ્યું; એ બે સ્ત્રીઓ જાણે ચંદ્ર, સૂર્ય અને ગ્રહાદિની ગણનાથી પણ પર, આકાશ જેવું, બધું છોડીને મુક્ત થઈ ગઈ. જ્ઞાનના શરીરથી જ વિદ્યા-દેવી પાર પહોંચી ગઈ; માનવીય સ્ત્રી પોતાનાં શરીરથી, જ્ઞાન અને અજ્ઞાન અનુસાર, ઝડપથી આગળ વધી. ઘરના અંદર, એક હાથ જેટલી જગ્યા ઉપર ચડીને, તેઓ જાણે ચેતન્ય-આકાશના સ્વરૂપ બની ગયા—આકાશમાં ગતિ કરતા સ્વરૂપે. પછી, હે રમણીય ને રમણિયતાની આનંદમય સ્વામી, મોહક નેત્રોથી, મનની જાગૃતિથી, જાણે દૂર આકાશ સુધી પહોંચી ગઈ હોય તેમ લાગ્યું. ત્યાં ઊભી રહીને, એકાગ્ર ચિંતનથી, તમે જાણે અનંત આકાશમાં ઉડીને કરોડો યોજન દૂર સુધી આગળ વધી ગઈ. પદાર્થોને અવલોકન કરવાની સહજ પ્રકૃતિથી, આકાશ-દેહમાં હોવા છતાં, બંનેએ પરસ્પરના રૂપને જોઈને, પ્રેમથી જોડાઈ, એકબીજાની સહચરી બની ગઈ. અંતે, દૂરથી વધુ દૂર કૂદી, જેમ કોઈ ધીમે ધીમે ઊંચે ચડે તેમ, હાથમાં હાથ આપી, બંને આગળ વધતી રહી અને આકાશનું દર્શન કર્યું. એ આકાશ જાણે એક વિશાળ મહાસાગર જેવું લાગ્યું—ગહન, અંદરે પવિત્ર, સૌમ્ય અને સુમેળી પવનના સ્પર્શથી આનંદમય. શૂન્યતાના જળમાં તણાઈ, એ અત્યંત આનંદદાયી, શાંત, સંપૂર્ણ પવિત્ર અને ઊંડું હતું, જાણે કોઈ મહાન પુરુષનું હૃદય. જ્યાં પર્વતોની ચોટીઓ પર શુદ્ધ જળ આરામ કરતું, અને પૂર્ણચંદ્ર જેવી પ્રકાશમયતા ધરાવતી જગ્યા હતી, ત્યાં બંનેએ પૂર્ણ આશા સાથે આરામ કર્યો. સિદ્ધો અને ગાંધર્વોની માળાની સુગંધથી સુમેળી સહેલ પવનમાં, જે ચંદ્રમંડળમાંથી નીકળતી હતી, તેઓ આનંદ માણતા. ભારે તાપ પછી, વાદળોની છાયામાં, લાલ કમળોથી ભરેલા અને ધીમી વહેતી જળવાળા સરોવરમાં સ્નાન કર્યું. પૃથ્વીના ઉદ્યાનો, પર્વતોની ચોટીઓ અને અસંખ્ય કમળના દંડકાઓ વચ્ચે, બંને દરેક દિશામાં ભમ્યા, જાણે તળાવમાં મધમાખીઓ ફરતી હોય. મન નદીઓ પર સ્થિર કરીને, ધોધોના આશ્રય અને પવનથી હલનચલન થતા વાદળોના ગુંબજોમાં આનંદ માણ્યો. પછી, એ પ્રેમાળ દંપતી, પોતાની શક્તિથી થાકીને, વિશાળ, શાંત, શૂન્ય અને અવિરત આકાશને જોયું. તેમણે એકબીજાના હૃદયના એવા ઊંડા ખૂણાં જોયા, જે અગ્રિમે કદી જોવામાં નહોતાં આવ્યા—અને એ ખૂણાં સૈંકડો લોકોથી પણ ખાલી થયા નહોતાં. ઉપર ઉપર, સ્તરે સ્તરે, જુદા જુદા રૂપોથી ઢાંકાયેલાં, તત્વો, વાદળો અને દેવપુરીઓના અજાણ પડદાઓથી આવરાયેલાં. ચારે બાજુ, આકાશ મેરુ અને અન્ય પર્વતોની ચોટીઓથી ભરેલું હતું, જે કમળમણિના તેજથી ઝગમગતું હતું, જાણે વિશ્વજ્વાળાનું આંતરિક ભાગ હોય. મોતીમય શિખરોના તેજથી હિમાલયની ઢાળો સુંદર હતી; સુવર્ણ પર્વતમાળાઓ ઝગમગતી હતી અને સોનાની ધરતીને પ્રકાશિત કરતી હતી. મહાન પન્નાના તેજથી, ઘાસવાળા મેદાનોની લીલોતરી સુંદર હતી; જોનારની દૃષ્ટિથી ઊપજતી અંધકાર, સત્યના અભાવથી જન્મતી હતી. પારિજાત લતાના ગુચ્છો અને દેવપુરીઓથી સજ્જ, વેદુર્યમય સપાટી જાણે જ્ઞાનપુષ્પોથી ખીલી હોય તેમ દેખાતી હતી. મનની ઝડપી ગતિ અને મહાસિદ્ધોના શક્તિથી વિહરતા, અને દેવકન્યાઓએ વિમાનોમાં ગાતા સંગીત અને ગીતોથી ભરપૂર. એ વિશાળ આકાશ ત્રણેય લોકમાં વિહરતા જીવસમૂહો માટે દુર્લભ માર્ગ હતું; દેવો અને દૈત્યોના કુળોથી ભરેલું, દરેક એકબીજાને ન દેખાતા ગતિશીલ. તેની સીમાએ કુંભાંડા, રાક્ષસ અને ગુહ્યકના વર્તુળો વસે છે; આકાશમાં વિહરતા પક્ષીઓ ઝડપી પવનથી વહે છે. આકાશમાં વિમાનોની ગતિના અવાજ અને મુઠ્ઠીથી પકડાઈ એવો ગર્જન, અને ગ્રહ-તારાઓની ગતિથી એનું યંત્ર ચાલતું હતું. એ જગ્યા, અલ્પ સિદ્ધિવાળાઓએ છોડી દીધી હતી, અને સૂર્યકિરણોથી દાઝી ગઈ હતી; નિર્દોષ વિમાનો સૂર્યના ઘોડાના મુખમાંથી નીકળતા પવનથી દાઝી ગયા હતા. લોકપાલો અને અપ્સરાઓના ગોઠની અવરજવરથી એ ચંચળ હતી, અને દેવીઓના ગર્ભગૃહમાંથી ઉઠતા ધૂપના વાદળોથી ઢંકાઈ ગઈ હતી. દેવીઓના આભૂષણો, પક્ષીઓ દ્વારા પકડી લેવામાં આવેલા, એ જગ્યા પોતાનો તેજ ગુમાવી ચૂકી હતી; જ્યાં સિદ્ધિઓની સામાન્ય શક્તિઓ ભળતી, પણ તેમ છતાં એ જગ્યા શક્તિહીન બની ગઈ હતી. મહાસિદ્ધિ ધરાવતાં સમૂહોની અથડામણ અને વિખેરાવથી, હિમાલય, મેરુ અને મન્દર પર્વતોની રેશમ જેવી ઢાળ પાસેના ઘન વાદળો વિખેરાઈ ગયા હતા. તે આસપાસ ચંચળ કાગડા, ઘુવડ અને ગીધના ઝુંડથી ઘેરાયેલું હતું, જે તરંગો જેવા નૃત્ય કરતા, અને સાથે સાથે સ્ત્રીભૂતોના જૂથો પણ હતા. યોગિનીઓના જૂથો—કુતરા, કાગડા, ઊંટ અને ગધેડાં જેવા ચહેરાવાળી—ઉન્મત્ત નૃત્ય કરતી, હજારો યોજનમાં ઉડતી, નિરર્થક આવનજાવન કરતી. એ વાદળોનું મહેલ હતું, જ્યાં લોકપાલો માટે ધૂપનું ધુમાડું ઉઠતું હતું, અને જ્યાં સિદ્ધિધારી દંપતિઓ અને ગાંધર્વોએ ઉત્સવ આરંભ્યો હતો. એ માર્ગ ખદિર વૃક્ષોથી ઘેરાયેલો હતો, જે દેવગીત સાંભળીને ઉન્મત્ત થયેલા, અને જ્યાં અનંત પક્ષીઓ પોતાના ઘરમાં વસતા, એવી ચિહ્નિત ભૂમિ હતી. આ રીતે, એ બંને સ્ત્રીઓએ આકાશના અજોડ, અલૌકિક અને અનંત પ્રદેશોમાં એકબીજાની સંગાથે, જ્ઞાન અને પ્રેમથી વિહર્યા.