యశో జనేఽసాని స్వాహా । శ్రేయాన్ వస్యసోఽసాని స్వాహా । తం త్వా భగ ప్రవిశాని స్వాహా । స మా భగ ప్రవిశ స్వాహా । తస్మిన్ సహస్రశాఖే । నిభగాహం త్వయి మృజే స్వాహా । యథాఽఽపః ప్రవతాయన్తి యథా మాసా అహర్జరమ్ । ఏవం మాం బ్రహ్మచారిణః ధాతరాయన్తు సర్వతః స్వాహా । ప్రతివేశోఽసి ప్ర మా భాహి ప్ర మా పద్యస్వ
జనంలో నాకు కీర్తి కలగాలి. స్వాహా! ధనికులకంటే నేను శ్రేష్ఠుడిని కావాలి. స్వాహా! భగవా! నేను నిన్ను చేరాలి. స్వాహా! భగవా! నువ్వు నన్ను చేరాలి. స్వాహా! వేల కొమ్మలతో నీవులో నేను పవిత్రుడిని కావాలి. స్వాహా! నీళ్లలా ఎలా ప్రవహిస్తాయో, మాసాలు సంవత్సరాలవైపుకు ఎలా పోతాయో, అలాగే అన్ని వైపుల నుంచి బ్రహ్మచారులు నన్ను చేరాలి. స్వాహా! నువ్వు పొరుగువాడివి; నన్ను హాని చేయవద్దు, నన్ను వదిలిపెట్టవద్దు.
సువరితి వా ఏతాస్తిస్రో వ్యాహృతయః । తాసాముహ స్మైతాం చతుర్థీం మాహాచమస్యః ప్రవేదయతే । మహ ఇతి । తద్ బ్రహ్మ । స ఆత్మా । అఙ్గాన్యన్యా దేవతాః । భూరితి వా అయం లోకః । భువ ఇత్యన్తరిక్షమ్ । సువరిత్యసౌ లోకః
భూ, భువ, స్వ — ఇవి మూడు వ్యాహృతులు. మహాచమస్యుడు నాలుగవదాన్ని వివరించాడు — మహః అని. అది బ్రహ్మ, అదే ఆత్మ. మిగతా దేవతలు దాని అవయవాలు. భూ అంటే ఈ లోకం, భువ అంటే మధ్యలోకం, స్వ అంటే పరలోకం.
మహ ఇత్యాదిత్యః । ఆదిత్యేన వావ సర్వే లోకా మహీయన్తే । భూరితి వా అగ్నిః । భువ ఇతి వాయుః । సువరిత్యాదిత్యః । మహ ఇతి చన్ద్రమాః । చన్ద్రమసా వావ సర్వాణి జ్యోతీఁషి మహీయన్తే । భూరితి వా ఋచః । భువ ఇతి సామాని । సువరితి యజూఁషి
మహః అంటే సూర్యుడు. సూర్యుని వల్ల అన్ని లోకాలు మహత్తుగా ఉంటాయి. భూ అంటే అగ్ని, భువ అంటే వాయువు, స్వ అంటే సూర్యుడు, మహః అంటే చంద్రుడు. చంద్రుని వల్ల అన్ని జ్యోతులు మహత్తుగా ఉంటాయి. భూ అంటే ఋగ్వేదం, భువ అంటే సామవేదం, స్వ అంటే యజుర్వేదం.
మహ ఇతి బ్రహ్మ । బ్రహ్మణా వావ సర్వే వేదా మహీయన్తే । భూరితి వై ప్రాణః । భువ ఇత్యపానః । సువరితి వ్యానః । మహ ఇత్యన్నమ్ । అన్నేన వావ సర్వే ప్రాణా మహీయన్తే । తా వా ఏతాశ్చతస్రశ్చతుర్ధా । చతస్రశ్చతస్రో వ్యాహృతయః । తా యో వేద । స వేద బ్రహ్మ । సర్వేఽస్మై దేవా బలిమావహన్తి
స య ఏషోఽన్తరహృదయ ఆకాశః । తస్మిన్నయం పురుషో మనోమయః । అమృతో హిరణ్మయః । అన్తరేణ తాలుకే । య ఏష స్తన ఇవావలమ్బతే | సేన్ద్రయోనిః । యత్రాసౌ కేశాన్తో వివర్తతే । వ్యపోహ్య శీర్షకపాలే | భూరిత్యగ్నౌ ప్రతితిష్ఠతి । భువ ఇతి వాయౌ
ఈ హృదయంలో ఉన్న ఆకాశంలో, మనస్సుతో కూడిన, అమృతమైన, బంగారు వర్ణమైన పురుషుడు నివసిస్తున్నాడు. నోటిలో మధ్యలో, తాలువులో, సెన్సుల మూలంలో, జుట్టు విడిపడే చోట, కపాలాన్ని దాటి — భూ అగ్నిలో నిలుస్తుంది, భువ వాయువులో నిలుస్తుంది.
సువరిత్యాదిత్యే । మహ ఇతి బ్రహ్మణి । ఆప్నోతి స్వారాజ్యమ్ । ఆప్నోతి మనసస్పతిమ్ । వాక్పతిశ్చక్షుష్పతిః । శ్రోత్రపతిర్విజ్ఞానపతిః । ఏతత్తతో భవతి । ఆకాశశరీరం బ్రహ్మ । సత్యాత్మ ప్రాణారామం మన ఆనన్దమ్ । శాన్తిసమృద్ధమమృతమ్ । ఇతి ప్రాచీనయోగ్యోపాస్స్వ
స్వ సూర్యునిలో, మహః బ్రహ్మలో నిలుస్తుంది. అతడు రాజ్యాధికారం పొందుతాడు. మనస్సుపై, మాటపై, చూపుపై, వినికిడిపై, జ్ఞానంపై అధికారం పొందుతాడు. ఇలానే అవుతాడు. బ్రహ్మకు ఆకాశం శరీరం, సత్యమే స్వరూపం, ప్రాణంలో ఆనందం, మనస్సే ఆనందం, శాంతి, సంపూర్ణత, అమృతత్వం. ఇదే విధంగా ధ్యానం చేయాలి, ఓ పురాతనుడా.
అహం వృక్షస్య రేరివా కీర్తిః పృష్ఠం గిరేరివ । ఊర్ధ్వపవిత్రో వాజినీవస్వమృతమస్మి । ద్రవిణఁసవర్చసమ్ । సుమేధా అమృతోక్షితః । ఇతి త్రిశఙ్కోర్వేదానువచనమ్
నేనే ఈ లోకవృక్షాన్ని కదిలించేవాడిని; నా కీర్తి పర్వత శిఖరంలా ఎత్తుగా వెలుగుతుంది. నేను పవిత్రుడను, పైకి ఎదిగినవాడిని; ధనవంతుడిని, శక్తివంతుడిని, అమృతుడిని. నాకు తేజస్సు ఉంది, మంచి బుద్ధి ఉంది, అమృతంలో తడిసినవాడిని. ఇదే త్రిశంకువు వేదానువచనం.
మాతృదేవో భవ । పితృదేవో భవ । ఆచార్యదేవో భవ । అతిథిదేవో భవ । యాన్యనవద్యాని కర్మాణి తాని సేవితవ్యాని । నో ఇతరాణి । యాన్యస్మాకꣳ సుచరితాని తాని త్వయోపాస్యాని । నో ఇతరాణి
నీ తల్లిని దేవతలా గౌరవించు. నీ తండ్రిని దేవతలా గౌరవించు. నీ గురువును దేవతలా గౌరవించు. నీ అతిథిని దేవతలా గౌరవించు. నిందించదగినవి కాని పనులను మాత్రమే చేయాలి; ఇతర పనులను చేయకూడదు. మనం మంచిగా చేసిన పనులను నువ్వు అనుసరించాలి; ఇతర పనులను కాదు.
యే కే చాస్మచ్ఛ్రేయాఁసో బ్రాహ్మణాః తేషాం త్వయాఽఽసనేన ప్రశ్వసితవ్యమ్ । శ్రద్ధయా దేయమ్ । అశ్రద్ధయాఽదేయమ్ । శ్రియా దేయమ్ । హ్రియా దేయమ్ । భియా దేయమ్ । సంవిదా దేయమ్ । అథ యది తే కర్మవిచికిత్సా వా వృత్తవిచికిత్సా వా స్యాత్
మనకంటే గొప్ప బ్రాహ్మణులకు నీవు ఆసనం ఇచ్చి గౌరవించాలి. విశ్వాసంతో దానం చేయాలి. విశ్వాసం లేకుండా దానం చేయకూడదు. ఆనందంగా దానం చేయాలి. లజ్జతో దానం చేయాలి. భయంతో దానం చేయాలి. జ్ఞానంతో దానం చేయాలి. ఏదైనా పని లేదా ప్రవర్తనపై సందేహం కలిగితే—
యే యత్ర బ్రాహ్మణాః సంమర్శినః । యుక్తా ఆయుక్తాః । అలూక్షా ధర్మకామాః స్యుః । యథా తే తత్ర వర్తేరన్ । తథా వర్తేథాః । అథాభ్యాఖ్యాతేషు । యే తత్ర బ్రాహ్మణాః సంమర్శినః । యుక్తా ఆయుక్తాః । అలూక్షా ధర్మకాయాః స్యుః । యథా తే తేషు వర్తేరన్ । తథా తేషు వర్తేథాః । ఏష ఆదేశః । ఏష ఉపదేశః । ఏషా వేదోపనిషత్ । ఏతదనుశాసనమ్ । ఏవముపాసితవ్యమ్ । ఏవము చైతదుపాస్యమ్
యతో వాచో నివర్తన్తే అప్రాప్య మనసా సహ । ఆనన్దం బ్రహ్మణో విద్వాన్ । న బిభేత కుతశ్చనేతి । ఏతఁ హ వావ న తపతి । కిమహఁ సాధు నాకరవమ్ । కిమహం పాపమకరవమితి । స య ఏవం విద్వానేతే ఆత్మానఁ స్పృణుతే । ఉభే హ్యేవైష ఏతే ఆత్మానఁ స్పృణుతే । య ఏవం వేద । ఇత్యుపనిషత్
అది మాటలు, మనసు చేరని ఆనందం. బ్రహ్మానందాన్ని తెలిసినవాడు ఎలాంటి భయాన్నీ అనుభవించడు. అతనికి "నేను మంచి పని చేయలేదేమో" లేదా "పాపం చేశానేమో" అనే బాధ ఉండదు. ఎవడు ఇలా తెలుసుకుంటాడో, వాడు ఈ ఆత్మలతో నిండిపోతాడు; నిజంగా, ఈ రెండు ఆత్మలతో నిండిపోతాడు. ఎవడు ఇలా తెలుసుకుంటాడో—ఇదే ఉపనిషత్తు ఉపదేశం.
భృగుర్వై వారుణిః । వరుణం పితరముపససార । అధీహి భగవో బ్రహ్మేతి । తస్మా ఏతత్ప్రోవాచ । అన్నం ప్రాణం చక్షుః శ్రోత్రం మనో వాచమితి । తఁ హోవాచ । యతో వా ఇమాని భూతాని జాయన్తే । యేన జాతాని జీవన్తి । యత్ప్రయన్త్యభిసంవిశన్తి । తద్విజిజ్ఞాసస్వ । తద్ బ్రహ్మేతి । స తపోఽతప్యత । స తపస్తప్త్వా
అన్నం బ్రహ్మేతి వ్యజానాత్ । అన్నాద్ధ్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జాయన్తే । అన్నేన జాతాని జీవన్తి । అన్నం ప్రయన్త్యభిసంవిశన్తీతి । తద్విజ్ఞాయ । పునరేవ వరుణం పితరముపససార । అధీహి భగవో బ్రహ్మేతి । తఁ హోవాచ । తపసా బ్రహ్మ విజిజ్ఞాసస్వ । తపో బ్రహ్మేతి స తపోఽతప్యత । స తపస్తప్త్వా
మహః అంటే బ్రహ్మ. బ్రహ్మ వల్ల అన్ని వేదాలు మహత్తుగా ఉంటాయి. భూ అంటే ప్రాణం, భువ అంటే అపానం, స్వ అంటే వ్యానం, మహః అంటే అన్నం. అన్నం వల్ల అన్ని ప్రాణులు మహత్తుగా ఉంటాయి. ఇవి నాలుగు నాలుగు విధాలుగా ఉన్నాయి. నాలుగు నాలుగు వ్యాహృతులు. వాటిని ఎవరు తెలుసుకుంటారో వారు బ్రహ్మను తెలుసుకుంటారు. అన్ని దేవతలు వారికి బలిని సమర్పిస్తాయి.
పృథివ్యన్తరిక్షం ద్యౌర్దిశోఽవాన్తరదిశాః । అగ్నిర్వాయురాదిత్యశ్చన్ద్రమా నక్షత్రాణి । ఆప ఓషధయో వనస్పతయ ఆకాశ ఆత్మా । ఇత్యధిభూతమ్ । అథాధ్యాత్మమ్ । ప్రాణో వ్యానోఽపాన ఉదానః సమానః । చక్షుః శ్రోత్రం మనో వాక్ త్వక్ । చర్మ మాఁసఁస్నావాస్థిమజ్జా । ఏతదధి విధాయ ఋషిరవోచత్ । పాఙ్క్తం వా ఇదఁ సర్వమ్ । పాఙ్క్తేనైవ పాఙ్క్తఁ స్పృణోతీతి
భూమి, మధ్యలోకం, ఆకాశం, దిక్కులు, ఉపదిక్కులు; అగ్ని, వాయువు, సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాలు; నీళ్లు, మొక్కలు, వృక్షాలు, ఆకాశం, ఆత్మ — ఇవే బాహ్యప్రపంచం. ఇప్పుడు అంతర్గతంగా: ప్రాణం, వ్యానం, అపానం, ఉదాన, సమాన; కంటి, చెవి, మనస్సు, మాట, చర్మం; మాంసం, పేశీలు, నరాలు, ఎముకలు, మజ్జ. వీటిని ఏర్పాటు చేసి ఋషి ఇలా అన్నాడు: "ఇది అంతా అయిదు భాగాలుగా ఉంది; అయిదుతో అయిదు నిండిపోతుంది."
ఓమితి బ్రహ్మ । ఓమితీదఁసర్వమ్ । ఓమిత్యేతదనుకృతిర్హస్మ వా అప్యో శ్రావయేత్యాశ్రావయన్తి । ఓమితి సామాని గాయన్తి । ఓఁశోమితి శస్త్రాణి శఁసన్తి । ఓమిత్యధ్వర్యుః ప్రతిగరం ప్రతిగృణాతి । ఓమితి బ్రహ్మా ప్రసౌతి । ఓమిత్యగ్నిహోత్రమనుజానాతి । ఓమితి బ్రాహ్మణః ప్రవక్ష్యన్నాహ బ్రహ్మోపాప్నవానీతి బ్రహ్మైవోపాప్నోతి
ఓం అనేది బ్రహ్మ. ఓం అనేది ఇది అంతా. ఓంతోనే "మాకు శ్రావణం చేయించు" అని పఠిస్తారు. ఓంతోనే సామగానం చేస్తారు. ఓంతోనే శాస్త్రాలు పలుకుతారు. ఓంతోనే అధ్వర్యువు ప్రతిగ్రహాన్ని స్వీకరిస్తాడు. ఓంతోనే బ్రహ్మా అనుమతిస్తాడు. ఓంతోనే అగ్నిహోత్రాన్ని అనుమతిస్తారు. ఓంతోనే బ్రాహ్మణుడు ఉపదేశించబోతూ "నాకు బ్రహ్మను పలికినాను" అంటాడు. అప్పుడు అతడు బ్రహ్మను పొందుతాడు.
ఋతం చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । సత్యం చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । తపశ్చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । దమశ్చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । శమశ్చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । అగ్నయశ్చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । అగ్నిహోత్రం చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । అతిథయశ్చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । మానుషం చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । ప్రజా చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । ప్రజనశ్చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । ప్రజాతిశ్చ స్వాధ్యాయప్రవచనే చ । సత్యమితి సత్యవచా రాథీతరః । తప ఇతి తపోనిత్యః పౌరుశిష్టిః । స్వాధ్యాయప్రవచనే ఏవేతి నాకో మౌద్గల్యః । తద్ధి తపస్తద్ధి తపః
సత్యం, స్వాధ్యాయం, బోధన; నిజాయితీ, స్వాధ్యాయం, బోధన; తపస్సు, స్వాధ్యాయం, బోధన; ఇంద్రియ నియమం, స్వాధ్యాయం, బోధన; మనశ్శాంతి, స్వాధ్యాయం, బోధన; అగ్ని ఆరాధన, స్వాధ్యాయం, బోధన; అగ్నిహోత్రం, స్వాధ్యాయం, బోధన; అతిథి సేవ, స్వాధ్యాయం, బోధన; మానవ సేవ, స్వాధ్యాయం, బోధన; సంతానం, స్వాధ్యాయం, బోధన; సంతానోత్పత్తి, స్వాధ్యాయం, బోధన; వంశ పరంపర, స్వాధ్యాయం, బోధన. "సత్యమే" అని సత్యవాచ రాథీతరుడు అన్నారు. "తపస్సే" అని తపోనిత్య పౌరుషిష్ఠుడు చెప్పారు. "స్వాధ్యాయం, బోధన మాత్రమే ముఖ్యం" అని నాక మౌద్గల్యుడు చెప్పారు. ఇదే తపస్సు, ఇదే తపస్సు.
వేదమనూచ్యాచార్యోఽన్తేవాసినమనుశాస్తి । సత్యం వద । ధర్మం చర । స్వాధ్యాయాన్మా ప్రమదః । ఆచార్యాయ ప్రియం ధనమాహృత్య ప్రజాతన్తుం మా వ్యవచ్ఛేత్సీః । సత్యాన్న ప్రమదితవ్యమ్। ధర్మాన్న ప్రమదితవ్యమ్ । కుశలాన్న ప్రమదితవ్యమ్ । భూత్యై న ప్రమదితవ్యమ్ । స్వాధ్యాయప్రవచనాభ్యాం న ప్రమదితవ్యమ్ । దేవపితృకార్యాభ్యాం న ప్రమదితవ్యమ్
వేదాన్ని పఠించిన తరువాత గురువు శిష్యుడిని ఇలా ఉపదేశిస్తాడు: "సత్యం చెప్పు. ధర్మాన్ని ఆచరించు. స్వాధ్యాయాన్ని, బోధనను నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు. గురువుకి ఇష్టమైన దానాన్ని సమర్పించి, వంశాన్ని నిలిపివేయవద్దు. సత్యాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు. ధర్మాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు. శ్రేయస్సును నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు. సంపదను నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు. స్వాధ్యాయాన్ని, బోధనను నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు. దేవతలు, పితృదేవతలకు సంబంధించిన కర్తవ్యాలను నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు."
ఎక్కడైతే ధర్మాన్ని కోరే, స్వార్థం లేని బ్రాహ్మణులు చర్చిస్తారో, వారు ఎలా ప్రవర్తిస్తారో, నువ్వు కూడా అలా ప్రవర్తించాలి. ఇదే విధంగా, ఇప్పటికే చెప్పిన విషయాల్లో కూడా, అలాంటి బ్రాహ్మణులు ఎలా ప్రవర్తిస్తారో, నువ్వు కూడా అలా ప్రవర్తించాలి. ఇదే ఆదేశం. ఇదే ఉపదేశం. ఇదే వేదోపనిషత్తు రహస్యము. ఇదే ఆజ్ఞ. ఇలా ఆచరించాలి. ఇదే విధంగా అనుసరించాలి.
శం నో మిత్రః శం వరుణః । శం నో భవత్వర్యమా । శం న ఇన్ద్రో బృహస్పతిః । శం నో విష్ణురురుక్రమః । నమో బ్రహ్మణే । నమస్తే వాయో । త్వమేవ ప్రత్యక్షం బ్రహ్మాసి । త్వామేవ ప్రత్యక్షం బ్రహ్మావాదిషమ్ । ఋతమవాదిషమ్ । సత్యమవాదిషమ్ । తన్మామావీత్ । తద్వక్తారమావీత్ । ఆవీన్మామ్ । ఆవీద్వక్తారమ్ । ఓం శాన్తిః శాన్తిః శాన్తిః
మిత్రుడు మనకు శుభం కలిగించాలి. వరుణుడు మనకు శుభం కలిగించాలి. అర్యమా మనకు శుభం కలిగించాలి. ఇంద్రుడు, బృహస్పతి మనకు శుభం కలిగించాలి. విష్ణువు, విశాలంగా అడుగేసేవాడు, మనకు శుభం కలిగించాలి. బ్రహ్మకు నమస్కారం. వాయువుకు నమస్కారం. నీవే ప్రత్యక్ష బ్రహ్మ. నిన్నే ప్రత్యక్ష బ్రహ్మ అని నేను ప్రకటించాను. నేను ధర్మాన్ని చెప్పాను. నేను సత్యాన్ని చెప్పాను. అది నన్ను కాపాడాలి. అది ఉపాధ్యాయునిని కాపాడాలి. నన్ను కాపాడాలి. ఉపాధ్యాయునిని కాపాడాలి. ఓం శాంతి శాంతి శాంతి.
ఓం బ్రహ్మవిదాప్నోతి పరమ్ । తదేషాఽభ్యుక్తా । సత్యం జ్ఞానమనన్తం బ్రహ్మ । యో వేద నిహితం గుహాయాం పరమే వ్యోమన్ । సోఽశ్నుతే సర్వాన్ కామాన్ సహ బ్రహ్మణా విపశ్చితేతి ॥ తస్మాద్వా ఏతస్మాదాత్మన ఆకాశః సంభూతః । ఆకాశాద్వాయుః । వాయోరగ్నిః । అగ్నేరాపః । అద్భ్యః పృథివీ । పృథివ్యా ఓషధయః । ఓషధీభ్యోఽన్నమ్ । అన్నాత్పురుషః । స వా ఏష పురుషోఽన్నరసమయః । తస్యేదమేవ శిరః । అయం దక్షిణః పక్షః । అయముత్తరః పక్షః । అయమాత్మా । ఇదం పుచ్ఛం ప్రతిష్ఠా । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
ఓం. బ్రహ్మను తెలిసినవాడు పరమాన్ని పొందుతాడు. దీనిపై ఇలా చెప్పబడింది: బ్రహ్మ సత్యం, జ్ఞానం, అనంతం. ఎవడు ఆ బ్రహ్మను, గుహలో, పరమాకాశంలో నిగూఢంగా ఉన్నదాన్ని తెలుసుకుంటాడో, వాడు జ్ఞానంతో కూడిన బ్రహ్మతో కలిసి అన్ని కోరికలను అనుభవిస్తాడు. ఈ ఆత్మ నుంచే ఆకాశం పుట్టింది; ఆకాశం నుంచి వాయువు; వాయువు నుంచి అగ్ని; అగ్ని నుంచి నీరు; నీటిలో నుంచి భూమి; భూమిలో నుంచి మొక్కలు; మొక్కల నుంచి అన్నం; అన్నం నుంచి మనిషి. ఈ మనిషి అన్నరసంతో కూడినవాడు. అతనికి ఇది తల, ఇది కుడి వైపు, ఇది ఎడమ వైపు, ఇది శరీరం, ఇది పుచ్చం, ఆధారం. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
అన్నాద్వై ప్రజాః ప్రజాయన్తే । యాః కాశ్చ పృథివీఁ శ్రితాః । అథో అన్నేనైవ జీవన్తి । అథైనదపి యన్త్యన్తతః । అన్నఁ హి భూతానాం జ్యేష్ఠమ్ । తస్మాత్ సర్వౌషధముచ్యతే । సర్వం వై తేఽన్నమాప్నువన్తి । యేఽన్నం బ్రహ్మోపాసతే । అన్నఁ హి భూతానాం జ్యేష్ఠమ్ । తస్మాత్ సర్వౌషధముచ్యతే । అన్నాద్ భూతాని జాయన్తే । జాతాన్యన్నేన వర్ధన్తే । అద్యతేఽత్తి చ భూతాని । తస్మాదన్నం తదుచ్యత ఇతి । తస్మాద్వా ఏతస్మాదన్నరసమయాత్ । అన్యోఽన్తర ఆత్మా ప్రాణమయః । తేనైష పూర్ణః । స వా ఏష పురుషవిధ ఏవ । తస్య పురుషవిధతామ్। అన్వయం పురుషవిధః । తస్య ప్రాణ ఏవ శిరః । వ్యానో దక్షిణః పక్షః । అపాన ఉత్తరః పక్షః । ఆకాశ ఆత్మా । పృథివీ పుచ్ఛం ప్రతిష్ఠా । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
అన్నం వల్లే భూతాలు పుడతాయి; భూమిపై ఉన్నవారు అన్నం వల్లే బ్రతుకుతారు. చివరికి అన్నంలోనే లీనమవుతారు. అన్నం భూతాల్లో పెద్దది కాబట్టి, అన్నాన్ని అన్ని ఔషధంగా అంటారు. అన్నాన్ని బ్రహ్మగా భావించి ఆరాధించే వారికి అన్నం లభిస్తుంది. అన్నం వల్లే భూతాలు పుడతాయి; పుట్టినవారు అన్నం వల్ల పెరుగుతారు. అన్నాన్ని భూతాలు తింటాయి, భూతాలను అన్నం తింటుంది; అందుకే దాన్ని అన్నం అంటారు. ఈ అన్నరసమయ ఆత్మలోపల మరో ఆత్మ ఉంది, అది ప్రాణమయం. దానివల్ల ఇది నిండి ఉంటుంది. అది కూడా మనిషి రూపంలో ఉంటుంది. దానికి ప్రాణమే తల, వ్యానము కుడి వైపు, అపానము ఎడమ వైపు, ఆకాశం శరీరం, భూమి పుచ్చం, ఆధారం. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
ప్రాణం దేవా అను ప్రాణన్తి । మనుష్యాః పశవశ్చ యే । ప్రాణో హి భూతానామాయుః । తస్మాత్ సర్వాయుషముచ్యతే । సర్వమేవ త ఆయుర్యన్తి । యే ప్రాణం బ్రహ్మోపాసతే । ప్రాణో హి భూతానామాయుః । తస్మాత్ సర్వాయుషముచ్యత ఇతి । తస్యైష ఏవ శారీర ఆత్మా । యః పూర్వస్య తస్మాద్వా ఏతస్మాత్ ప్రాణమయాత్ । అన్యోఽన్తర ఆత్మా మనోమయః । తేనైష పూర్ణః । స వా ఏష పురుషవిధ ఏవ । తస్య పురుషవిధతామ్ । అన్వయం పురుషవిధః । తస్య యజురేవ శిరః । ఋగ్దక్షిణః పక్షః । సామోత్తరః పక్షః । ఆదేశ ఆత్మా । అథర్వాఙ్గిరసః పుచ్ఛం ప్రతిష్ఠా । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
దేవతలు, మనుషులు, జంతువులు ప్రాణంతో బ్రతుకుతారు. ప్రాణమే భూతాల ఆయువు; అందుకే దాన్ని సర్వాయుషం అంటారు. ప్రాణాన్ని బ్రహ్మగా భావించి ఆరాధించే వారు సంపూర్ణ ఆయువు పొందుతారు. ప్రాణమే భూతాల ఆయువు; అందుకే దాన్ని సర్వాయుషం అంటారు. దీనికి శరీర ఆత్మ పూర్వంలాగే ఉంటుంది. ఈ ప్రాణమయ ఆత్మలోపల మరో ఆత్మ ఉంది, అది మనోమయం. దానివల్ల ఇది నిండి ఉంటుంది. అది కూడా మనిషి రూపంలో ఉంటుంది. దానికి యజుర్వేదమే తల, ఋగ్వేదం కుడి వైపు, సామవేదం ఎడమ వైపు, ఉపదేశం శరీరం, అథర్వాంగిరసు పుచ్చం, ఆధారం. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
యతో వాచో నివర్తన్తే । అప్రాప్య మనసా సహ । ఆనన్దం బ్రహ్మణో విద్వాన్ । న బిభేతి కదాచనేతి । తస్యైష ఏవ శారీర ఆత్మా । యః పూర్వస్య తస్మాద్వా ఏతస్మాన్మనోమయాత్ । అన్యోఽన్తర ఆత్మా విజ్ఞానమయః । తేనైష పూర్ణః । స వా ఏష పురుషవిధ ఏవ । తస్య పురుషవిధతామ్ । అన్వయం పురుషవిధః । తస్య శ్రద్ధైవ శిరః । ఋతం దక్షిణః పక్షః । సత్యముత్తరః పక్షః । యోగ ఆత్మా । మహః పుచ్ఛం ప్రతిష్ఠా । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
అది మాటలు, మనసు చేరని ఆనందం. బ్రహ్మానందాన్ని తెలిసినవాడు ఎప్పుడూ ఎలాంటి భయాన్నీ అనుభవించడు. దీనికి శరీర ఆత్మ పూర్వంలాగే ఉంటుంది. ఈ మనోమయ ఆత్మలోపల మరో ఆత్మ ఉంది, అది విజ్ఞానమయం. దానివల్ల ఇది నిండి ఉంటుంది. అది కూడా మనిషి రూపంలో ఉంటుంది. దానికి విశ్వాసమే తల, ఋతం కుడి వైపు, సత్యం ఎడమ వైపు, ఏకాగ్రత శరీరం, మహత్తు పుచ్చం, ఆధారం. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
విజ్ఞానం యజ్ఞం తనుతే । కర్మాణి తనుతేఽపి చ । విజ్ఞానం దేవాః సర్వే । బ్రహ్మ జ్యేష్ఠముపాసతే । విజ్ఞానం బ్రహ్మ చేద్వేద । తస్మాచ్చేన్న ప్రమాద్యతి శరీరే పాప్మనో హిత్వా । సర్వాన్కామాన్సమశ్నుత ఇతి । తస్యైష ఏవ శారీర ఆత్మా । యః పూర్వస్య । తస్మాద్వా ఏతస్మాద్విజ్ఞానమయాత్ । అన్యోఽన్తర ఆత్మాఽఽనన్దమయః । తేనైష పూర్ణః । స వా ఏష పురుషవిధ ఏవ । తస్య పురుషవిధతామ్ । అన్వయం పురుషవిధః । తస్య ప్రియమేవ శిరః । మోదో దక్షిణః పక్షః । ప్రమోద ఉత్తరః పక్షః । ఆనన్ద ఆత్మా । బ్రహ్మ పుచ్ఛం ప్రతిష్ఠా । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
విజ్ఞానం యజ్ఞాన్ని చేస్తుంది; అది కర్మలను కూడా చేస్తుంది. అన్ని దేవతలు విజ్ఞానాన్ని బ్రహ్మగా ఆరాధిస్తారు. ఎవడు విజ్ఞానాన్ని బ్రహ్మగా తెలుసుకుంటాడో, అతను తప్పు చేయకుండా ఉంటే, శరీరాన్ని వదిలిన తర్వాత అన్ని కోరికలను పొందుతాడు. దీనికి శరీర ఆత్మ పూర్వంలాగే ఉంటుంది. ఈ విజ్ఞానమయ ఆత్మలోపల మరో ఆత్మ ఉంది, అది ఆనందమయం. దానివల్ల ఇది నిండి ఉంటుంది. అది కూడా మనిషి రూపంలో ఉంటుంది. దానికి ప్రియమే తల, మోదం కుడి వైపు, ప్రమోదం ఎడమ వైపు, ఆనందం శరీరం, బ్రహ్మ పుచ్చం, ఆధారం. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
అసన్నేవ స భవతి అసద్బ్రహ్మేతి వేద చేత్ । బ్రహ్మేతి చేద్వేద । సన్తమేనం తతో విదురితి । తస్యైష ఏవ శారీర ఆత్మా । యః పూర్వస్య అథాతోఽనుప్రశ్నాః । ఉతావిద్వానముం లోకం ప్రేత్య । కశ్చన గచ్ఛీ3 । ఆహో విద్వానముం లోకం ప్రేత్య కశ్చిత్సమశ్నుతా 3 ఉ । సోఽకామయత । బహుభ్యాం ప్రజాయేయేతి । స తపోఽతప్యత । స తపస్తప్త్వా । ఇదఁ సర్వమసృజత । యదిదం కిఞ్చ । తత్సృష్ట్వా । తదేవానుప్రావిశత్ । తదనుప్రవిశ్య । సచ్చ త్యచ్చాభవత్ । నిరుక్తం చానిరుక్తం చ । నిలయనం చానిలయనం చ । విజ్ఞానం చావిజ్ఞానం చ । సత్యం చానృతం చ । సత్యమభవత్ । యదిదం కిఞ్చ । తత్సత్యమిత్యాచక్షతే । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
బ్రహ్మను లేనిదిగా తెలుసుకుంటే, వాడు లేనివాడైపోతాడు. బ్రహ్మను ఉన్నదిగా తెలుసుకుంటే, ప్రజలు వాడిని ఉన్నవాడిగా గుర్తిస్తారు. దీనికి శరీర ఆత్మ పూర్వంలాగే ఉంటుంది. ఇప్పుడు ప్రశ్నలు: తెలియని వాడు ఈ లోకాన్ని విడిచిన తర్వాత ఇంకో లోకానికి వెళ్తాడా? తెలిసిన వాడు ఆ లోకాన్ని పొందుతాడా? అతను: "నేను అనేకమందిగా అవాలి, జన్మించాలి" అని కోరుకున్నాడు. తపస్సు చేశాడు. తపస్సు చేసి, ఇది అన్నీ సృష్టించాడు—ఏది ఉన్నదో. సృష్టించి, అందులో ప్రవేశించాడు. ప్రవేశించి, సద్, అసత్, నిర్వచనం, అనిర్వచనం, ఆధారం, అనాధారం, విజ్ఞానం, అవిజ్ఞానం, సత్యం, అసత్యం అన్నీ అయ్యాడు. సత్యమే అన్నీ అయింది; ఏది ఉన్నదో దాన్ని సత్యం అంటారు. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
అసద్వా ఇదమగ్ర ఆసీత్ । తతో వై సదజాయత । తదాత్మానఁ స్వయమకురుత । తస్మాత్తత్సుకృతముచ్యత ఇతి । యద్వై తత్ సుకృతమ్ । రసో వై సః । రసఁ హ్యేవాయం లబ్ధ్వాఽఽనన్దీ భవతి । కో హ్యేవాన్యాత్కః ప్రాణ్యాత్ । యదేష ఆకాశ ఆనన్దో న స్యాత్ । ఏష హ్యేవానన్దయాతి । యదా హ్యేవైష ఏతస్మిన్నదృశ్యేఽనాత్మ్యేఽనిరుక్తేఽనిలయనేఽభయం ప్రతిష్ఠాం విన్దతే । అథ సోఽభయం గతో భవతి । యదా హ్యేవైష ఏతస్మిన్నుదరమన్తరం కురుతే । అథ తస్య భయం భవతి । తత్త్వేవ భయం విదుషోఽమన్వానస్య । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
ముందుగా ఇది లేనిది (అసత్) గా ఉండేది. దానినుంచి ఉన్నది (సత్) పుట్టింది. అది తనను తానే రూపం చేసుకుంది; అందుకే దాన్ని సుకృతం అంటారు. సుకృతమే రసం. రసం పొందినవాడు ఆనందంగా ఉంటాడు. ఈ ఆకాశంలో ఆనందం లేకపోతే ఎవరు ఊపిరి పీలుస్తారు? ఎవరు బ్రతుకుతారు? ఇదే ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. ఈ కనబడని, నిరాకార, నిర్వచించలేని, ఆధారం లేని దాంట్లో స్థిరతను పొందినవాడు భయరహితుడవుతాడు. కానీ ఇందులో చిన్న తేడా చేసినప్పుడు భయం కలుగుతుంది. ద్వైతాన్ని చూసేవాడికి భయం ఉంటుంది. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
పవతే । భీషోదేతి సూర్యః । భీషాఽస్మాదగ్నిశ్చేన్ద్రశ్చ । మృత్యుర్ధావతి పఞ్చమ ఇతి । సైషాఽఽనన్దస్య మీమాఁసా భవతి । యువా స్యాత్సాధుయువాఽధ్యాయకః । ఆశిష్ఠో ద్రఢిష్ఠో బలిష్ఠః । తస్యేయం పృథివీ సర్వా విత్తస్య పూర్ణా స్యాత్ । స ఏకో మానుష ఆనన్దః । తే యే శతం మానుషా ఆనన్దాః । స ఏకో మనుష్యగన్ధర్వాణామానన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతం మనుష్యగన్ధర్వాణామానన్దాః । స ఏకో దేవగన్ధర్వాణామానన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతం దేవగన్ధర్వాణామానన్దాః । స ఏకః పితృణాం చిరలోకలోకానామానన్దః । స ఏక ఆజానజానాం దేవానామానన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతమాజానజానాం దేవానామానన్దాః । స ఏకః కర్మదేవానాం దేవానామానన్దః । యే కర్మణా దేవానపి యన్తి । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతం కర్మదేవానాం దేవానామానన్దాః । స ఏకో దేవానామానన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతం దేవానామానన్దాః । స ఏక ఇన్ద్రస్యాఽఽనన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతమిన్ద్రస్యాఽఽనన్దాః । స ఏకో బృహస్పతేరానన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతం బృహస్పతేరానన్దాః । స ఏకః ప్రజాపతేరానన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । తే యే శతం ప్రజాపతేరానన్దాః । స ఏకో బ్రహ్మణ ఆనన్దః । శ్రోత్రియస్య చాకామహతస్య । స యశ్చాయం పురుషే । యశ్చాసావాదిత్యే । స ఏకః । స య ఏవంవిత్ । అస్మాల్లోకాత్ప్రేత్య । ఏతమన్నమయమాత్మానముపసఙ్క్రామతి । ఏతం ప్రాణమయమాత్మానముపసఙ్క్రామతి । ఏతం మనోమయమాత్మానముపసఙ్క్రామతి । ఏతం విజ్ఞానమయమాత్మానముపసఙ్క్రామతి । ఏతమానన్దమయమాత్మానముపసఙ్క్రామతి । తదప్యేష శ్లోకో భవతి
గాలి వీస్తుంది; ఆయన భయంతో సూర్యుడు ఉదయిస్తాడు. ఆయన భయంతో అగ్ని, ఇంద్రుడు, మరణదేవుడు కూడా తమ పనిని చేస్తారు. ఇది ఆనందానికి సంబంధించిన విచారణ. ఒక యువకుడు, విద్యావంతుడు, బలవంతుడు, ధనవంతుడు, ఈ భూమి అంతా సంపదతో నిండినవాడు—ఇది మానవ ఆనందానికి ఒక ప్రమాణం. దాని వంద రెట్లు మానవ గంధర్వుల ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు దేవగంధర్వుల ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు చిరకాల పితృలోక వాసుల ఆనందం. దాని వంద రెట్లు జన్మతో దేవతలైన వారి ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు కర్మద్వారా దేవతలైన వారి ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు దేవతల ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు ఇంద్రుని ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు బృహస్పతికి ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు ప్రజాపతికి ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. దాని వంద రెట్లు బ్రహ్మకు ఆనందం, అలాగే శ్రోత్రియుడు, కామరహితుడైనవాడికీ. మనిషిలో ఉన్నవాడు, సూర్యంలో ఉన్నవాడు—ఇద్దరూ ఒకటే. ఎవడు ఇలా తెలుసుకుంటాడో, ఈ లోకాన్ని విడిచిన తర్వాత, అన్నమయ ఆత్మను, ప్రాణమయ ఆత్మను, మనోమయ ఆత్మను, విజ్ఞానమయ ఆత్మను, ఆనందమయ ఆత్మను పొందుతాడు. దీనిపైనా ఒక శ్లోకం ఉంది.
భృగువు, వరుణుని కుమారుడు, తన తండ్రి వరుణుని దగ్గరకు వెళ్లి, "భగవన్, బ్రహ్మను నేర్పండి" అని అడిగాడు. అప్పుడాయన ఇలా చెప్పాడు: "అన్నం, ప్రాణం, చూపు, వినికిడి, మనస్సు, మాట." "ఈ భూతాలు ఏదివల్ల పుడతాయో, ఏదివల్ల బ్రతుకుతాయో, ఏదిలో లీనమవుతాయో, దాన్ని తెలుసుకో. అదే బ్రహ్మ" అని చెప్పాడు. భృగువు తపస్సు చేశాడు. తపస్సు చేసి—
అన్నమే బ్రహ్మ అని భృగువు గ్రహించాడు. అన్నం వల్లే ఈ భూతాలు పుడతాయి; అన్నం వల్లే బ్రతుకుతాయి; అన్నంలోనే లీనమవుతాయి. ఇది తెలుసుకున్న తరువాత, మళ్లీ తన తండ్రి వరుణుని దగ్గరకు వెళ్లి, "భగవన్, బ్రహ్మను నేర్పండి" అని అడిగాడు. "తపస్సు ద్వారా బ్రహ్మను తెలుసుకో; తపస్సే బ్రహ్మ" అని చెప్పాడు. భృగువు తపస్సు చేశాడు. తపస్సు చేసి—
ప్రాణో బ్రహ్మేతి వ్యజానాత్ । ప్రాణాద్ధ్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జాయన్తే । ప్రాణేన జాతాని జీవన్తి । ప్రాణం ప్రయన్త్యభిసంవిశన్తీతి । తద్విజ్ఞాయ పునరేవ వరుణం పితరముపససార । అధీహి భగవో బ్రహ్మేతి । తఁ హోవాచ । తపసా బ్రహ్మ విజిజ్ఞాసస్వ । తపో బ్రహ్మేతి । స తపోఽతప్యత । స తపస్తప్త్వా
ఆయనకు అర్థమైంది — శ్వాసే పరబ్రహ్మం. ఈ లోకంలోని అన్ని జీవులు శ్వాస నుంచే పుట్టుతాయి; శ్వాస వల్లే జీవిస్తాయి; చివరికి మళ్లీ శ్వాసలోనే లీనమవుతాయి. ఇది తెలుసుకున్న తరువాత, భృగు మళ్లీ వరుణుని దగ్గరకు వెళ్లి, 'భగవంతుడా, బ్రహ్మాన్ని నాకు బోధించు' అని అడిగాడు. అప్పుడాయన, 'తపస్సుతో బ్రహ్మాన్ని తెలుసుకో. తపస్సే బ్రహ్మం' అని చెప్పాడు. అప్పుడు భృగు తపస్సు చేసాడు; తపస్సు చేసి...
మనో బ్రహ్మేతి వ్యజానాత్ । మనసో హ్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జాయన్తే । మనసా జాతాని జీవన్తి । మనః ప్రయన్త్యభిసంవిశన్తీతి । తద్విజ్ఞాయ । పునరేవ వరుణం పితరముపససార । అధీహి భగవో బ్రహ్మేతి । తఁ హోవాచ । తపసా బ్రహ్మ విజిజ్ఞాసస్వ । తపో బ్రహ్మేతి । స తపోఽతప్యత । స తపస్తప్త్వా
ఆయనకు అర్థమైంది — మనసే పరబ్రహ్మం. ఈ లోకంలోని అన్ని జీవులు మనసు నుంచే పుట్టుతాయి; మనసు వల్లే జీవిస్తాయి; చివరికి మళ్లీ మనసులోనే లీనమవుతాయి. ఇది తెలుసుకున్న తరువాత, భృగు మళ్లీ వరుణుని దగ్గరకు వెళ్లి, 'భగవంతుడా, బ్రహ్మాన్ని నాకు బోధించు' అని అడిగాడు. అప్పుడాయన, 'తపస్సుతో బ్రహ్మాన్ని తెలుసుకో. తపస్సే బ్రహ్మం' అని చెప్పాడు. అప్పుడు భృగు తపస్సు చేసాడు; తపస్సు చేసి...
విజ్ఞానం బ్రహ్మేతి వ్యజానాత్ । విజ్ఞానాద్ధ్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జాయన్తే । విజ్ఞానేన జాతాని జీవన్తి । విజ్ఞానం ప్రయన్త్యభిసంవిశన్తీతి । తద్విజ్ఞాయ పునరేవ వరుణం పితరముపససార । అధీహి భగవో బ్రహ్మేతి । తఁ హోవాచ । తపసా బ్రహ్మ విజిజ్ఞాసస్వ । తపో బ్రహ్మేతి । స తపోఽతప్యత । స తపస్తప్త్వా
ఆయనకు అర్థమైంది — జ్ఞానమే పరబ్రహ్మం. ఈ లోకంలోని అన్ని జీవులు జ్ఞానం నుంచే పుట్టుతాయి; జ్ఞానం వల్లే జీవిస్తాయి; చివరికి మళ్లీ జ్ఞానంలోనే లీనమవుతాయి. ఇది తెలుసుకున్న తరువాత, భృగు మళ్లీ వరుణుని దగ్గరకు వెళ్లి, 'భగవంతుడా, బ్రహ్మాన్ని నాకు బోధించు' అని అడిగాడు. అప్పుడాయన, 'తపస్సుతో బ్రహ్మాన్ని తెలుసుకో. తపస్సే బ్రహ్మం' అని చెప్పాడు. అప్పుడు భృగు తపస్సు చేసాడు; తపస్సు చేసి...
ఆనన్దో బ్రహ్మేతి వ్యజానాత్ । ఆనన్దాధ్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జాయన్తే । ఆనన్దేన జాతాని జీవన్తి । ఆనన్దం ప్రయన్త్యభిసంవిశన్తీతి । సైషా భార్గవీ వారుణీ విద్యా । పరమే వ్యోమన్ప్రతిష్ఠితా । స య ఏవం వేద ప్రతితిష్ఠతి । అన్నవానన్నాదో భవతి । మహాన్భవతి ప్రజయా పశుభిర్బ్రహ్మవర్చసేన మహాన్ కీర్త్యా
ఆయనకు అర్థమైంది — ఆనందమే పరబ్రహ్మం. ఈ లోకంలోని అన్ని జీవులు ఆనందం నుంచే పుట్టుతాయి; ఆనందం వల్లే జీవిస్తాయి; చివరికి మళ్లీ ఆనందంలోనే లీనమవుతాయి. ఇదే భృగు-వరుణుల విద్య, ఇది పరమాకాశంలో స్థిరంగా ఉంది. ఎవరు దీన్ని తెలుసుకుంటారో వారు స్థిరంగా నిలుస్తారు; వారికి అన్నం సమృద్ధిగా ఉంటుంది, అన్నాన్ని తినేవారవుతారు; సంతానం, పశువులు, బ్రహ్మతేజస్సు, మహత్తరమైన కీర్తి కలిగి గొప్పవారవుతారు.