தைத்திரீயோபநிஷத்

மஹ இதி ப்ரஹ்ம । ப்ரஹ்மணா வாவ ஸர்வே வேதா மஹீயந்தே । பூரிதி வை ப்ராணஃ । புவ இத்யபாநஃ । ஸுவரிதி வ்யாநஃ । மஹ இத்யந்நம் । அந்நேந வாவ ஸர்வே ப்ராணா மஹீயந்தே । தா வா ஏதாஶ்சதஸ்ரஶ்சதுர்தா । சதஸ்ரஶ்சதஸ்ரோ வ்யாஹ்ரு'தயஃ । தா யோ வேத । ஸ வேத ப்ரஹ்ம । ஸர்வேऽஸ்மை தேவா பலிமாவஹந்தி

'மஹ' என்பது பரம்பொருள்; பரம்பொருளால் எல்லா வேதங்களும் பெரிதாகின்றன. 'பூ' என்பது உயிர்; 'புவ' என்பது கீழே செல்லும் உயிர்; 'ஸ்வ' என்பது பரவிய உயிர்; 'மஹ' என்பது உணவு; உணவால் எல்லா உயிர்களும் பெரிதாகின்றன. இவை நான்கு நான்காகப் பிரிக்கப்படுகின்றன; நான்கு நான்கு உச்சரிப்புகள். இவற்றை அறிந்தவன் பரம்பொருளை அறிகிறான்; எல்லா தெய்வங்களும் அவனுக்கு அர்ப்பணிக்கின்றன.

'ஸ்வ' சூரியனில், 'மஹ' பரம்பொருளில். அவன் சுயாதிக்கம் பெறுகிறான்; மனதை ஆளும் சக்தி, பேச்சை ஆளும் சக்தி, பார்வையை ஆளும் சக்தி, கேட்கும் சக்தி, அறிவை ஆளும் சக்தி பெறுகிறான். அவன் இப்படிப்பட்டவனாகிறான். பரம்பொருளுக்கு ஆகாயம் உடல், சத்தியம் அதன் இயல்பு, உயிரில் ஆனந்தம், மனதில் மகிழ்ச்சி, அமைதி, நிறைவு, மரணமின்மை — இவ்வாறு தியானம் செய், பழம்பெருமகனே.

ப்ரு'திவ்யந்தரிக்ஷம் த்யௌர்திஶோऽவாந்தரதிஶாஃ । அக்நிர்வாயுராதித்யஶ்சந்த்ரமா நக்ஷத்ராணி । ஆப ஓஷதயோ வநஸ்பதய ஆகாஶ ஆத்மா । இத்யதிபூதம் । அதாத்யாத்மம் । ப்ராணோ வ்யாநோऽபாந உதாநஃ ஸமாநஃ । சக்ஷுஃ ஶ்ரோத்ரம் மநோ வாக் த்வக் । சர்ம மாँஸँஸ்நாவாஸ்திமஜ்ஜா । ஏதததி விதாய ரு'ஷிரவோசத் । பாங்க்தம் வா இதँ ஸர்வம் । பாங்க்தேநைவ பாங்க்தँ ஸ்ப்ரு'ணோதீதி

பூமி, இடையுலகம், வானம், திசைகள், இடைத் திசைகள்; அக்னி, வாயு, சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள்; நீர், செடிகள், மரங்கள், ஆகாயம், ஆன்மா — இவை புற உலகம். உட்புறம்: உயிர், பரவிய உயிர், கீழே செல்லும் உயிர், மேலே செல்லும் உயிர், சமமான உயிர்; கண், காது, மனம், வாக்கு, தோல்; சதை, தசை, நரம்பு, எலும்பு, மஜ்ஜை. இவை அனைத்தையும் அமைத்துவிட்டு முனிவர் கூறினார்: 'இவை எல்லாம் ஐந்தாகும்; ஐந்தால் ஐந்து நிரம்புகின்றன.'

ஓமிதி ப்ரஹ்ம । ஓமிதீதँஸர்வம் । ஓமித்யேததநுக்ரு'திர்ஹஸ்ம வா அப்யோ ஶ்ராவயேத்யாஶ்ராவயந்தி । ஓமிதி ஸாமாநி காயந்தி । ஓँஶோமிதி ஶஸ்த்ராணி ஶँஸந்தி । ஓமித்யத்வர்யுஃ ப்ரதிகரம் ப்ரதிக்ரு'ணாதி । ஓமிதி ப்ரஹ்மா ப்ரஸௌதி । ஓமித்யக்நிஹோத்ரமநுஜாநாதி । ஓமிதி ப்ராஹ்மணஃ ப்ரவக்ஷ்யந்நாஹ ப்ரஹ்மோபாப்நவாநீதி ப்ரஹ்மைவோபாப்நோதி

ஓம் என்பதே பரம்பொருள். ஓம் என்பதே அனைத்தும். ஓமுடன், 'கேட்பிக்கவும்' என்று பாடுகிறார்கள். ஓமுடன், ஸாம பாடல்கள் பாடப்படுகின்றன. ஓமுடன், யாகத்தில் வசனங்கள் கூறப்படுகின்றன. ஓமுடன், யாகக்காரர் ஒப்புக்கொள்கிறார். ஓமுடன், பிராமணன் அனுமதி தருகிறார். ஓமுடன், அக்னிஹோத்ரம் செய்யப்படுகிறது. ஓமுடன், பிராமணன் போதனை செய்ய முன்பாக, 'நான் பரம்பொருளைச் சொல்வேன்' என்கிறார். இதனால், அவர் பரம்பொருளை அடைகிறார்.

ரு'தம் ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । ஸத்யம் ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । தபஶ்ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । தமஶ்ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । ஶமஶ்ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । அக்நயஶ்ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । அக்நிஹோத்ரம் ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । அதிதயஶ்ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । மாநுஷம் ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । ப்ரஜா ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । ப்ரஜநஶ்ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । ப்ரஜாதிஶ்ச ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ச । ஸத்யமிதி ஸத்யவசா ராதீதரஃ । தப இதி தபோநித்யஃ பௌருஶிஷ்டிஃ । ஸ்வாத்யாயப்ரவசநே ஏவேதி நாகோ மௌத்கல்யஃ । தத்தி தபஸ்தத்தி தபஃ

நேர்மை மற்றும் வேதபடிப்பும், உண்மை மற்றும் வேதபடிப்பும், தவம் மற்றும் வேதபடிப்பும், மனக்காப்பும் மற்றும் வேதபடிப்பும், அமைதியும் மற்றும் வேதபடிப்பும், வேள்விக்கற்களும் மற்றும் வேதபடிப்பும், அக்கினிஹோத்ரமும் மற்றும் வேதபடிப்பும், விருந்தோம்பலும் மற்றும் வேதபடிப்பும், மனித சேவையும் மற்றும் வேதபடிப்பும், சந்ததியும் மற்றும் வேதபடிப்பும், பிள்ளைப் பெருக்கமும் மற்றும் வேதபடிப்பும், வழிவந்த சந்ததியும் மற்றும் வேதபடிப்பும். "உண்மைதான் முக்கியம்" என்று சத்யவாசன் ராதீதரர் கூறினார். "தவம்தான் முக்கியம்" என்று தவநித்யர் பௌருஷிஷ்டி கூறினார். "வேதபடிப்பும் போதனையும் தான் முக்கியம்" என்று நாகன் மௌத்கல்யர் கூறினார். இதுவே தவம், இதுவே தவம்.

வேதத்தை ஓதிக் கொண்டபின் ஆசான் மாணவனை அறிவுறுத்துகிறார்: உண்மை பேசு; தர்மம் நடத்து; வேதபடிப்பையும் போதனையையும் விடாதே; ஆசானுக்குப் பிடித்த பொருளை வழங்கி, சந்ததியைத் துண்டிக்காதே; உண்மையை விடாதே; தர்மத்தை விடாதே; நன்மையை விடாதே; செழிப்பை விடாதே; வேதபடிப்பையும் போதனையையும் விடாதே; தேவரும் பித்ருக்களுக்கும் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை விடாதே.

யே யத்ர ப்ராஹ்மணாஃ ஸம்மர்ஶிநஃ । யுக்தா ஆயுக்தாஃ । அலூக்ஷா தர்மகாமாஃ ஸ்யுஃ । யதா தே தத்ர வர்தேரந் । ததா வர்தேதாஃ । அதாப்யாக்யாதேஷு । யே தத்ர ப்ராஹ்மணாஃ ஸம்மர்ஶிநஃ । யுக்தா ஆயுக்தாஃ । அலூக்ஷா தர்மகாயாஃ ஸ்யுஃ । யதா தே தேஷு வர்தேரந் । ததா தேஷு வர்தேதாஃ । ஏஷ ஆதேஶஃ । ஏஷ உபதேஶஃ । ஏஷா வேதோபநிஷத் । ஏததநுஶாஸநம் । ஏவமுபாஸிதவ்யம் । ஏவமு சைததுபாஸ்யம்

எங்கு பிராமணர்கள் ஆலோசனை நடத்துகிறார்களோ, அவர்கள் திறமையுள்ளவர்களாக இருந்தாலும் இல்லையெனினும், சுயநலமில்லாமல் தர்மத்தை விரும்புபவர்களாக இருந்தால், அவர்கள் எப்படி நடப்பார்களோ, நீயும் அப்படியே நட. ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்ட விஷயங்களிலும், அங்கு பிராமணர்கள் ஆலோசனை நடத்தினால், அவர்கள் எப்படி நடப்பார்களோ, நீயும் அப்படியே நட. இதுவே கட்டளை; இதுவே உபதேசம்; இதுவே வேதத்தின் ரகசியம்; இதுவே போதனை; இப்படியே வழிபட வேண்டும்; இப்படியே பின்பற்ற வேண்டும்.

ஶம் நோ மித்ரஃ ஶம் வருணஃ । ஶம் நோ பவத்வர்யமா । ஶம் ந இந்த்ரோ ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ । ஶம் நோ விஷ்ணுருருக்ரமஃ । நமோ ப்ரஹ்மணே । நமஸ்தே வாயோ । த்வமேவ ப்ரத்யக்ஷம் ப்ரஹ்மாஸி । த்வாமேவ ப்ரத்யக்ஷம் ப்ரஹ்மாவாதிஷம் । ரு'தமவாதிஷம் । ஸத்யமவாதிஷம் । தந்மாமாவீத் । தத்வக்தாரமாவீத் । ஆவீந்மாம் । ஆவீத்வக்தாரம் । ௐ ஶாந்திஃ ஶாந்திஃ ஶாந்திஃ

மித்ரன் நமக்கு நல்லதை அருளட்டும்; வருணன் நமக்கு நல்லதை அருளட்டும்; அயர்மான் நமக்கு நல்லதை அருளட்டும்; இந்திரனும் ப்ருஹஸ்பதியும் நமக்கு நல்லதை அருளட்டும்; பரந்தடையும் விஷ்ணு நமக்கு நல்லதை அருளட்டும். பரப்பிரம்மனுக்கு வணக்கம்; வாயுவுக்கு வணக்கம்; நீயே கண்கூடாக தெரியும் பரப்பிரம்மம்; நானும் அதையே பரப்பிரம்மம் என்று அறிவித்தேன்; நான் நீதியையே சொன்னேன்; உண்மையையே சொன்னேன்; அது என்னைக் காத்திடட்டும்; அது ஆசானையும் காத்திடட்டும்; என்னையும் காத்திடட்டும்; ஆசானையும் காத்திடட்டும். ஓம் சாந்தி சாந்தி சாந்தி.

ௐ ப்ரஹ்மவிதாப்நோதி பரம் । ததேஷாऽப்யுக்தா । ஸத்யம் ஜ்ஞாநமநந்தம் ப்ரஹ்ம । யோ வேத நிஹிதம் குஹாயாம் பரமே வ்யோமந் । ஸோऽஶ்நுதே ஸர்வாந் காமாந் ஸஹ ப்ரஹ்மணா விபஶ்சிதேதி ॥ தஸ்மாத்வா ஏதஸ்மாதாத்மந ஆகாஶஃ ஸம்பூதஃ । ஆகாஶாத்வாயுஃ । வாயோரக்நிஃ । அக்நேராபஃ । அத்ப்யஃ ப்ரு'திவீ । ப்ரு'திவ்யா ஓஷதயஃ । ஓஷதீப்யோऽந்நம் । அந்நாத்புருஷஃ । ஸ வா ஏஷ புருஷோऽந்நரஸமயஃ । தஸ்யேதமேவ ஶிரஃ । அயம் தக்ஷிணஃ பக்ஷஃ । அயமுத்தரஃ பக்ஷஃ । அயமாத்மா । இதம் புச்சம் ப்ரதிஷ்டா । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

ஓம். பரப்பிரம்மத்தை அறிந்தவன் பரமத்தை அடைகிறான். இது பற்றி கூறப்படுகிறது: பரப்பிரம்மம் என்பது உண்மை, அறிவு, முடிவில்லாதது. அந்த பரப்பிரம்மம், உள்ளார்ந்த அந்தரத்தில் மறைந்திருப்பதை அறிந்தவன், அறிவு நிறைந்த பரப்பிரம்மத்துடன் எல்லா ஆசைகளையும் அனுபவிக்கிறான். அந்த ஆத்மாவிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது; ஆகாயத்திலிருந்து வாயு; வாயுவிலிருந்து அக்கினி; அக்கினியிலிருந்து நீர்; நீரிலிருந்து பூமி; பூமியிலிருந்து செடிகள்; செடிகளிலிருந்து உணவு; உணவிலிருந்து மனிதன். இந்த மனிதன் உணவின் சாரத்தால் ஆனவன். அவனுக்கு இது தலை; இது வலது பக்கம்; இது இடது பக்கம்; இது உடல்; இது வால், அடித்தளம். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

அந்நாத்வை ப்ரஜாஃ ப்ரஜாயந்தே । யாஃ காஶ்ச ப்ரு'திவீँ ஶ்ரிதாஃ । அதோ அந்நேநைவ ஜீவந்தி । அதைநதபி யந்த்யந்ததஃ । அந்நँ ஹி பூதாநாம் ஜ்யேஷ்டம் । தஸ்மாத் ஸர்வௌஷதமுச்யதே । ஸர்வம் வை தேऽந்நமாப்நுவந்தி । யேऽந்நம் ப்ரஹ்மோபாஸதே । அந்நँ ஹி பூதாநாம் ஜ்யேஷ்டம் । தஸ்மாத் ஸர்வௌஷதமுச்யதே । அந்நாத் பூதாநி ஜாயந்தே । ஜாதாந்யந்நேந வர்தந்தே । அத்யதேऽத்தி ச பூதாநி । தஸ்மாதந்நம் ததுச்யத இதி । தஸ்மாத்வா ஏதஸ்மாதந்நரஸமயாத் । அந்யோऽந்தர ஆத்மா ப்ராணமயஃ । தேநைஷ பூர்ணஃ । ஸ வா ஏஷ புருஷவித ஏவ । தஸ்ய புருஷவிததாம்। அந்வயம் புருஷவிதஃ । தஸ்ய ப்ராண ஏவ ஶிரஃ । வ்யாநோ தக்ஷிணஃ பக்ஷஃ । அபாந உத்தரஃ பக்ஷஃ । ஆகாஶ ஆத்மா । ப்ரு'திவீ புச்சம் ப்ரதிஷ்டா । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

உணவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; பூமியில் வாழ்பவர்கள் எல்லாம் உணவால்தான் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் உணவிலேயே சேர்கின்றனர். உணவே உயிர்களுக்குள் முதன்மையானது; அதனால் எல்லா மருந்தும் என்று அழைக்கப்படுகிறது. உணவை பரப்பிரம்மமாக வழிபடுவோர் எல்லா உணவையும் பெறுவார்கள். உணவே உயிர்களுக்கு முதன்மை; அதனால் எல்லா மருந்தும் என்று அழைக்கப்படுகிறது. உணவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; பிறந்தபின் உணவால் வளர்கின்றனர்; உயிர்கள் உணவை உண்ணுகின்றன, உணவும் உயிர்களை உண்ணுகிறது; அதனால் அதற்கு 'உணவு' என்று பெயர். இந்த உணவுப்படலத்திற்குள் இன்னொரு ஆத்மா உள்ளது; அது உயிரால் ஆனது. அதனால் இது நிறைந்துள்ளது. அது மனித வடிவில் உள்ளது. அதன் அமைப்பு: உயிர் தலை, வியான் வலது பக்கம், அபானன் இடது பக்கம், ஆகாயம் உடல், பூமி வால், அடித்தளம். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

ப்ராணம் தேவா அநு ப்ராணந்தி । மநுஷ்யாஃ பஶவஶ்ச யே । ப்ராணோ ஹி பூதாநாமாயுஃ । தஸ்மாத் ஸர்வாயுஷமுச்யதே । ஸர்வமேவ த ஆயுர்யந்தி । யே ப்ராணம் ப்ரஹ்மோபாஸதே । ப்ராணோ ஹி பூதாநாமாயுஃ । தஸ்மாத் ஸர்வாயுஷமுச்யத இதி । தஸ்யைஷ ஏவ ஶாரீர ஆத்மா । யஃ பூர்வஸ்ய தஸ்மாத்வா ஏதஸ்மாத் ப்ராணமயாத் । அந்யோऽந்தர ஆத்மா மநோமயஃ । தேநைஷ பூர்ணஃ । ஸ வா ஏஷ புருஷவித ஏவ । தஸ்ய புருஷவிததாம் । அந்வயம் புருஷவிதஃ । தஸ்ய யஜுரேவ ஶிரஃ । ரு'க்தக்ஷிணஃ பக்ஷஃ । ஸாமோத்தரஃ பக்ஷஃ । ஆதேஶ ஆத்மா । அதர்வாங்கிரஸஃ புச்சம் ப்ரதிஷ்டா । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

தேவர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள் எல்லாம் உயிரால் வாழ்கின்றனர்; உயிரே உயிர்களுக்கு ஆயுள்; அதனால் எல்லா ஆயுளும் என்று அழைக்கப்படுகிறது. உயிரை பரப்பிரம்மமாக வழிபடுவோர் முழு ஆயுளையும் பெறுவார்கள். உயிரே உயிர்களுக்கு ஆயுள்; அதனால் எல்லா ஆயுளும் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதற்கும் உடல் ஆத்மா முன்புள்ளதுபோல் உள்ளது. உயிர்ப்படலத்திற்குள் இன்னொரு ஆத்மா உள்ளது; அது மனத்தால் ஆனது. அதனால் இது நிறைந்துள்ளது. அது மனித வடிவில் உள்ளது. அதன் அமைப்பு: யஜுர்வேதம் தலை, ரிக் வலது பக்கம், சாமன் இடது பக்கம், உபதேசம் உடல், அதர்வாங்கிரஸ் வால், அடித்தளம். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

யதோ வாசோ நிவர்தந்தே । அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ । ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வாந் । ந பிபேதி கதாசநேதி । தஸ்யைஷ ஏவ ஶாரீர ஆத்மா । யஃ பூர்வஸ்ய தஸ்மாத்வா ஏதஸ்மாந்மநோமயாத் । அந்யோऽந்தர ஆத்மா விஜ்ஞாநமயஃ । தேநைஷ பூர்ணஃ । ஸ வா ஏஷ புருஷவித ஏவ । தஸ்ய புருஷவிததாம் । அந்வயம் புருஷவிதஃ । தஸ்ய ஶ்ரத்தைவ ஶிரஃ । ரு'தம் தக்ஷிணஃ பக்ஷஃ । ஸத்யமுத்தரஃ பக்ஷஃ । யோக ஆத்மா । மஹஃ புச்சம் ப்ரதிஷ்டா । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

அதை வார்த்தைகளும் மனமும் அடைய முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன. பரப்பிரம்மத்தின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் எப்போதும் எதற்கும் பயப்படமாட்டான். இதற்கும் உடல் ஆத்மா முன்புள்ளதுபோல் உள்ளது. மனப்படலத்திற்குள் இன்னொரு ஆத்மா உள்ளது; அது அறிவால் ஆனது. அதனால் இது நிறைந்துள்ளது. அது மனித வடிவில் உள்ளது. அதன் அமைப்பு: நம்பிக்கை தலை, ஒழுங்கு வலது பக்கம், உண்மை இடது பக்கம், ஒருமை உடல், மகத்துவம் வால், அடித்தளம். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

விஜ்ஞாநம் யஜ்ஞம் தநுதே । கர்மாணி தநுதேऽபி ச । விஜ்ஞாநம் தேவாஃ ஸர்வே । ப்ரஹ்ம ஜ்யேஷ்டமுபாஸதே । விஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்ம சேத்வேத । தஸ்மாச்சேந்ந ப்ரமாத்யதி ஶரீரே பாப்மநோ ஹித்வா । ஸர்வாந்காமாந்ஸமஶ்நுத இதி । தஸ்யைஷ ஏவ ஶாரீர ஆத்மா । யஃ பூர்வஸ்ய । தஸ்மாத்வா ஏதஸ்மாத்விஜ்ஞாநமயாத் । அந்யோऽந்தர ஆத்மாऽऽநந்தமயஃ । தேநைஷ பூர்ணஃ । ஸ வா ஏஷ புருஷவித ஏவ । தஸ்ய புருஷவிததாம் । அந்வயம் புருஷவிதஃ । தஸ்ய ப்ரியமேவ ஶிரஃ । மோதோ தக்ஷிணஃ பக்ஷஃ । ப்ரமோத உத்தரஃ பக்ஷஃ । ஆநந்த ஆத்மா । ப்ரஹ்ம புச்சம் ப்ரதிஷ்டா । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

அறிவு யாகத்தை நடத்துகிறது; அது செயல்களையும் நடத்துகிறது. எல்லா தேவரும் அறிவை உயர்ந்த பரப்பிரம்மமாக வழிபடுகிறார்கள். அறிவை பரப்பிரம்மம் என்று அறிந்தவன், தவறாமல் இருந்தால், உடலை விட்டு எல்லா ஆசைகளையும் அடைகிறான். இதற்கும் உடல் ஆத்மா முன்புள்ளதுபோல் உள்ளது. அறிவுப்படலத்திற்குள் இன்னொரு ஆத்மா உள்ளது; அது ஆனந்தத்தால் ஆனது. அதனால் இது நிறைந்துள்ளது. அது மனித வடிவில் உள்ளது. அதன் அமைப்பு: பிரியம் தலை, சந்தோஷம் வலது பக்கம், பெரும் சந்தோஷம் இடது பக்கம், ஆனந்தம் உடல், பரப்பிரம்மம் வால், அடித்தளம். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

அஸந்நேவ ஸ பவதி அஸத்ப்ரஹ்மேதி வேத சேத் । ப்ரஹ்மேதி சேத்வேத । ஸந்தமேநம் ததோ விதுரிதி । தஸ்யைஷ ஏவ ஶாரீர ஆத்மா । யஃ பூர்வஸ்ய அதாதோऽநுப்ரஶ்நாஃ । உதாவித்வாநமும் லோகம் ப்ரேத்ய । கஶ்சந கச்சீ3 । ஆஹோ வித்வாநமும் லோகம் ப்ரேத்ய கஶ்சித்ஸமஶ்நுதா 3 உ । ஸோऽகாமயத । பஹுப்யாம் ப்ரஜாயேயேதி । ஸ தபோऽதப்யத । ஸ தபஸ்தப்த்வா । இதँ ஸர்வமஸ்ரு'ஜத । யதிதம் கிஞ்ச । தத்ஸ்ரு'ஷ்ட்வா । ததேவாநுப்ராவிஶத் । ததநுப்ரவிஶ்ய । ஸச்ச த்யச்சாபவத் । நிருக்தம் சாநிருக்தம் ச । நிலயநம் சாநிலயநம் ச । விஜ்ஞாநம் சாவிஜ்ஞாநம் ச । ஸத்யம் சாந்ரு'தம் ச । ஸத்யமபவத் । யதிதம் கிஞ்ச । தத்ஸத்யமித்யாசக்ஷதே । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

பரப்பிரம்மம் இல்லை என்று அறிந்தவன், அவனும் இல்லாதவனாகி விடுகிறான்; பரப்பிரம்மம் உள்ளது என்று அறிந்தவன், அவனை அனைவரும் உள்ளவனாக அறிகிறார்கள். இதற்கும் உடல் ஆத்மா முன்புள்ளதுபோல் உள்ளது. இப்போது கேள்வி: அறியாதவன் இந்த உலகத்தை விட்டு பிற உலகத்திற்குச் செல்கிறானா? அறிந்தவன் அந்த உலகத்தை அடைகிறானா? அவன் விரும்பினான்: 'நான் பலராக வேண்டும், பிறக்க வேண்டும்' என்று. தவம் செய்தான்; தவம் செய்து, இந்த எல்லாவற்றையும் படைத்தான். படைத்தபின் அதில் நுழைந்தான். நுழைந்தபின், வெளிப்படும், மறைந்தும் ஆனான்; வரையறுக்கப்பட்டதும், வரையறுக்கப்படாததும் ஆனான்; அடிப்படையுள்ளதும், அடிப்படையில்லாததும் ஆனான்; அறிவும் அறியாமையும் ஆனான்; உண்மையும் பொய்யும் ஆனான். உண்மை எல்லாவற்றும் ஆனது; எது எதுவோ உள்ளதோ, அதையே உண்மை என்று அழைக்கிறார்கள். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

அஸத்வா இதமக்ர ஆஸீத் । ததோ வை ஸதஜாயத । ததாத்மாநँ ஸ்வயமகுருத । தஸ்மாத்தத்ஸுக்ரு'தமுச்யத இதி । யத்வை தத் ஸுக்ரு'தம் । ரஸோ வை ஸஃ । ரஸँ ஹ்யேவாயம் லப்த்வாऽऽநந்தீ பவதி । கோ ஹ்யேவாந்யாத்கஃ ப்ராண்யாத் । யதேஷ ஆகாஶ ஆநந்தோ ந ஸ்யாத் । ஏஷ ஹ்யேவாநந்தயாதி । யதா ஹ்யேவைஷ ஏதஸ்மிந்நத்ரு'ஶ்யேऽநாத்ம்யேऽநிருக்தேऽநிலயநேऽபயம் ப்ரதிஷ்டாம் விந்ததே । அத ஸோऽபயம் கதோ பவதி । யதா ஹ்யேவைஷ ஏதஸ்மிந்நுதரமந்தரம் குருதே । அத தஸ்ய பயம் பவதி । தத்த்வேவ பயம் விதுஷோऽமந்வாநஸ்ய । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

முதலில் இது இல்லைதான் இருந்தது; அதிலிருந்து இருப்பு பிறந்தது. அது தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொண்டது; அதனால் அதை நன்றாக செய்தது என்று அழைக்கப்படுகிறது. அந்த நன்றாக செய்ததே சாரம். அந்த சாரத்தை அடைந்தவனே ஆனந்தமடைகிறான். இந்த ஆகாயம் ஆனந்தம் இல்லையென்றால் யார் உயிர் வாழ முடியும்? இதுவே ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. இந்தக் காண்பதற்கும், உடலற்றதற்கும், வரையறையில்லாததற்கும், அடிப்படையில்லாததற்கும் உறுதியை அடைந்தவனுக்கு அச்சம் இல்லை. ஆனால் இதில் சிறிதும் வேறுபாடு கண்டால், அச்சம் உண்டாகும். இருமை காண்பவருக்கு அச்சம் உண்டு. இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

பவதே । பீஷோதேதி ஸூர்யஃ । பீஷாऽஸ்மாதக்நிஶ்சேந்த்ரஶ்ச । ம்ரு'த்யுர்தாவதி பஞ்சம இதி । ஸைஷாऽऽநந்தஸ்ய மீமாँஸா பவதி । யுவா ஸ்யாத்ஸாதுயுவாऽத்யாயகஃ । ஆஶிஷ்டோ த்ரடிஷ்டோ பலிஷ்டஃ । தஸ்யேயம் ப்ரு'திவீ ஸர்வா வித்தஸ்ய பூர்ணா ஸ்யாத் । ஸ ஏகோ மாநுஷ ஆநந்தஃ । தே யே ஶதம் மாநுஷா ஆநந்தாஃ । ஸ ஏகோ மநுஷ்யகந்தர்வாணாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் மநுஷ்யகந்தர்வாணாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகோ தேவகந்தர்வாணாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் தேவகந்தர்வாணாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகஃ பித்ரு'ணாம் சிரலோகலோகாநாமாநந்தஃ । ஸ ஏக ஆஜாநஜாநாம் தேவாநாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதமாஜாநஜாநாம் தேவாநாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகஃ கர்மதேவாநாம் தேவாநாமாநந்தஃ । யே கர்மணா தேவாநபி யந்தி । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் கர்மதேவாநாம் தேவாநாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகோ தேவாநாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் தேவாநாமாநந்தாஃ । ஸ ஏக இந்த்ரஸ்யாऽऽநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதமிந்த்ரஸ்யாऽऽநந்தாஃ । ஸ ஏகோ ப்ரு'ஹஸ்பதேராநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் ப்ரு'ஹஸ்பதேராநந்தாஃ । ஸ ஏகஃ ப்ரஜாபதேராநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் ப்ரஜாபதேராநந்தாஃ । ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । ஸ யஶ்சாயம் புருஷே । யஶ்சாஸாவாதித்யே । ஸ ஏகஃ । ஸ ய ஏவம்வித் । அஸ்மால்லோகாத்ப்ரேத்ய । ஏதமந்நமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதம் ப்ராணமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதம் மநோமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதம் விஜ்ஞாநமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதமாநந்தமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

காற்று வீசுகிறது; அவனது பயத்தால் சூரியன் உதயமாகிறான்; அவனது பயத்தால் அக்கினியும் இந்திரனும், ஐந்தாவது மரணனும் தங்கள் கடமையை செய்கிறார்கள். இது ஆனந்தத்தின் ஆராய்ச்சி. ஒரு இளம் மனிதன், அறிவும் வலிமையும் செல்வமும் கொண்டவன், அவனது ஆனந்தம் மனித ஆனந்தம். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் மனித கந்தர்வர்களுக்க theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் தெய்வ கந்தர்வர்களுக்க theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பித்ருக்களுக்கு theirs, அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பிறப்பால் பிறந்த தேவர்களுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் கர்மத்தால் தேவராகியவர்களுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் தேவர்களுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் இந்திரனுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் ப்ருஹஸ்பதிக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பிரஜாபதிக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பரப்பிரம்மனுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். மனிதனுக்குள்ளும், ஆதித்யனுக்குள்ளும் இருப்பவன் ஒருவனே. இதை அறிந்தவன், இந்த உலகை விட்டு, உணவுப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; உயிர்ப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; மனப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; அறிவுப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; ஆனந்தப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

யதோ வாசோ நிவர்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ । ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வாந் । ந பிபேத குதஶ்சநேதி । ஏதँ ஹ வாவ ந தபதி । கிமஹँ ஸாது நாகரவம் । கிமஹம் பாபமகரவமிதி । ஸ ய ஏவம் வித்வாநேதே ஆத்மாநँ ஸ்ப்ரு'ணுதே । உபே ஹ்யேவைஷ ஏதே ஆத்மாநँ ஸ்ப்ரு'ணுதே । ய ஏவம் வேத । இத்யுபநிஷத்

அதை வார்த்தைகளும் மனமும் அடைய முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன. பரப்பிரம்மத்தின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் எதற்கும் பயப்படமாட்டான். அவனுக்கு ஏதும் வருத்தமோ, "நான் நல்லதை செய்யவில்லை, நான் தவறை செய்தேன்" என்று வருத்தமோ இல்லை. இதை அறிந்தவன் இந்த ஆத்மாக்களைப் பூர்த்தி செய்கிறான்; இரண்டையும் பூர்த்தி செய்கிறான். இதை அறிந்தவன் இவ்வாறு அறிகிறான். இதுவே உபநிஷத்து.

பிருகு, வருணனின் மகன், தந்தை வருணனை அணைந்து, "அய்யா, பரப்பிரம்மத்தை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். அதற்கு வருணன் கூறினார்: "உணவு, உயிர், கண், செவி, மனம், பேச்சு" என்று. "எந்த ஒன்றிலிருந்து இந்த உயிர்கள் பிறக்கின்றன, பிறந்தபின் எதனால் வாழ்கின்றன, இறந்தபின் எதில் சேர்கின்றன, அதை அறி; அதுவே பரப்பிரம்மம்" என்றார். பிருகு தவம் செய்தான்; தவம் செய்து—

பிருகு உணவே பரப்பிரம்மம் என்று அறிந்தான். உணவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; உணவால் உயிர்கள் வாழ்கின்றன; இறுதியில் உணவிலேயே சேர்கின்றன. இதை அறிந்தவுடன், மீண்டும் தந்தை வருணனை அணைந்து, "அய்யா, பரப்பிரம்மத்தை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். "தவம் செய்து பரப்பிரம்மத்தை அறி; தவமே பரப்பிரம்மம்" என்றார். பிருகு தவம் செய்தான்; தவம் செய்து—

ப்ராணோ ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । ப்ராணாத்த்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । ப்ராணேந ஜாதாநி ஜீவந்தி । ப்ராணம் ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । தத்விஜ்ஞாய புநரேவ வருணம் பிதரமுபஸஸார । அதீஹி பகவோ ப்ரஹ்மேதி । தँ ஹோவாச । தபஸா ப்ரஹ்ம விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ । தபோ ப்ரஹ்மேதி । ஸ தபோऽதப்யத । ஸ தபஸ்தப்த்வா

அவன் உணர்ந்தான்: "உயிர் தான் பரப்பொருள்." உயிரிலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; உயிரால் தான் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் உயிருக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதை அறிந்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வருணனைத் தந்தையை அணுகி, "அய்யா, பரப்பொருளை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். வருணன் சொன்னான்: "தவம் செய்து பரப்பொருளை அறிந்து கொள்; தவமே பரப்பொருள்." அவன் தவம் செய்தான்; தவம் செய்து முடித்தான்.

மநோ ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । மநஸோ ஹ்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । மநஸா ஜாதாநி ஜீவந்தி । மநஃ ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । தத்விஜ்ஞாய । புநரேவ வருணம் பிதரமுபஸஸார । அதீஹி பகவோ ப்ரஹ்மேதி । தँ ஹோவாச । தபஸா ப்ரஹ்ம விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ । தபோ ப்ரஹ்மேதி । ஸ தபோऽதப்யத । ஸ தபஸ்தப்த்வா

அவன் உணர்ந்தான்: "மனம் தான் பரப்பொருள்." மனத்திலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; மனத்தால் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் மனத்துக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதை அறிந்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வருணனைத் தந்தையை அணுகி, "அய்யா, பரப்பொருளை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். வருணன் சொன்னான்: "தவம் செய்து பரப்பொருளை அறிந்து கொள்; தவமே பரப்பொருள்." அவன் தவம் செய்தான்; தவம் செய்து முடித்தான்.

விஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । விஜ்ஞாநாத்த்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । விஜ்ஞாநேந ஜாதாநி ஜீவந்தி । விஜ்ஞாநம் ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । தத்விஜ்ஞாய புநரேவ வருணம் பிதரமுபஸஸார । அதீஹி பகவோ ப்ரஹ்மேதி । தँ ஹோவாச । தபஸா ப்ரஹ்ம விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ । தபோ ப்ரஹ்மேதி । ஸ தபோऽதப்யத । ஸ தபஸ்தப்த்வா

அவன் உணர்ந்தான்: "அறிவு தான் பரப்பொருள்." அறிவிலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; அறிவால் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் அறிவுக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதை அறிந்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வருணனைத் தந்தையை அணுகி, "அய்யா, பரப்பொருளை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். வருணன் சொன்னான்: "தவம் செய்து பரப்பொருளை அறிந்து கொள்; தவமே பரப்பொருள்." அவன் தவம் செய்தான்; தவம் செய்து முடித்தான்.

ஆநந்தோ ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । ஆநந்தாத்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । ஆநந்தேந ஜாதாநி ஜீவந்தி । ஆநந்தம் ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । ஸைஷா பார்கவீ வாருணீ வித்யா । பரமே வ்யோமந்ப்ரதிஷ்டிதா । ஸ ய ஏவம் வேத ப்ரதிதிஷ்டதி । அந்நவாநந்நாதோ பவதி । மஹாந்பவதி ப்ரஜயா பஶுபிர்ப்ரஹ்மவர்சஸேந மஹாந் கீர்த்யா

அவன் உணர்ந்தான்: "ஆனந்தம் தான் பரப்பொருள்." ஆனந்தத்திலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; ஆனந்தத்தால் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் ஆனந்தத்துக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதுவே பார்குவும் வருணனும் பெற்ற உயர்ந்த அறிவு; அது பரமானந்தத்தில் நிலைத்துள்ளது. இதை அறிந்தவன் உறுதியாக நிற்கிறான்; அவன் உணவிலும், உணவை உண்ணும் தன்மையிலும் வளமடைகிறான்; அவன் சந்ததியிலும், மாடுகளிலும், பரப்பொருளின் ஒளியிலும், புகழிலும் பெரிதாகிறான்.