தைத்திரீயோபநிஷத்

ஒரு காலத்தில், உபநிஷத்துக் குருக்கள் மாணவர்களிடம் உணவின் மகத்துவத்தை விளக்கத் தொடங்கினார்கள். ‘‘உணவை இகழக் கூடாது’’—இதுவே ஒரு பெரிய விரதம் என்று அவர்கள் அறிவித்தார்கள். உண்மையில், உயிரே உணவாகும்; உடலே அதைப் பயின்று மகிழ்பவனாகும். உயிரில் உடல் நிலைத்து, உடலில் உயிரும் நிலைக்கிறது. இதுவே உணவு உணவில் நிலைபெறுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. உணவு உணவில் நிலைபெறுவதை யார் உணர்கிறாரோ, அவர் உறுதியாக நிற்கிறார்; அவருக்கு உணவும், அதை அனுபவிப்பதும் கிடைக்கும்; அவர் சந்ததியிலும், மாடுகளிலும், பிரம்மத்தின் ஒளியிலும், புகழிலும் பெருமை அடைவார். பின்னர், ‘‘உணவை நிராகரிக்கக் கூடாது’’ எனும் விரதத்தை அவர்கள் எடுத்துரைத்தார்கள். உண்மையில், நீரே உணவாகும்; ஒளியே அதைப் அனுபவிப்பவனாகும். நீரில் ஒளி நிலைத்து, ஒளியில் நீரும் நிலைக்கிறது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைபெறுகிறது. இதை அறிந்தவரும், அதேபோல், உணவு, சந்ததி, மாடுகள், பிரம்ம ஒளி, புகழ் ஆகியவற்றில் பெருமை பெறுகிறார். அடுத்து, ‘‘பெருகும் அளவு உணவை உற்பத்தி செய்ய வேண்டும்’’ என்ற விரதம் கூறப்பட்டது. பூமியே உணவாகும்; ஆகாயமே அதை அனுபவிப்பவனாகும். பூமியில் ஆகாயம் நிலைத்து, ஆகாயத்தில் பூமியும் நிலைக்கிறது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைபெறுகிறது. இதை அறிந்தவரும், முன்னோர் போலவே, எல்லா வளங்களிலும், அறிவிலும், புகழிலும் பெருமை அடைகிறார். பின்னர், ‘‘தஞ்சம் நாடி வரும் ஒருவரையும் நிராகரிக்கக் கூடாது’’ என்ற விரதம் அறிவிக்கப்பட்டது. எனவே, யாரிடமிருந்தும் எவ்வாறு பெற்றாலும், அதிக உணவைச் சேர்க்க வேண்டும்; உணவு அவரிடமிருந்து நாடப்படுகிறது. இது வாயிலாகப் பெறப்படும் உணவு; அது நடுவிலிருந்தும், முடிவிலும் நாடப்படுகிறது. பூமி மற்றும் ஆகாயம் பற்றிய தியானம் செய்வோரும், தஞ்சம் நாடி வரும் ஒருவரையும் நிராகரிக்கக் கூடாது. தஞ்சம் தரும்போது, உணவும் தரப்பட வேண்டும். அதனால், எந்த வழியிலும், அதிக உணவைச் சேர்க்க வேண்டும். அறிவுள்ளோர், அவர்களிடம் விருந்தாளி வந்தால், ‘‘உணவு அவனுக்குத் தயார்’’ என்று கூறுவர்; ‘‘இல்லை’’ என்று சொல்ல மாட்டார்கள். உணவைத் தருவதில் உள்ள மகத்துவம் என்னவென்றால், எப்போது உணவைத் தருகிறோமோ, அதே நேரத்தில் அது திரும்பக் கிடைக்கும். இளம் பருவத்தில் சிறந்த முறையில், மரியாதையுடன் விருந்தாளிக்கு உணவு வழங்கினால், அதே வகையில் உணவு திரும்பக் கிடைக்கும். நடுத்தர வயதில், நடுத்தர முறையில், முதுமையில் குறைவான முறையிலும்—even so—உணவு திரும்பக் கிடைக்கும். இவ்வாறு அறிந்தவர், மனிதனுக்குள்ள பண்புகள்: ‘‘பாதுகாப்பு’’ என்பது வாக்கில்; ‘‘பெறுதல் மற்றும் பாதுகாப்பு’’ என்பது உள்நீச்சல், புறநீச்சலில்; ‘‘செயல்’’ கைங்களில்; ‘‘நடமாடு’’ கால்களில்; ‘‘விடுதலை’’ பாகப்பகுதியில். தெய்வீக பண்புகள்: ‘‘திருப்தி’’ மழையில்; ‘‘பலம’’ மின்னலில். இவற்றை அறிந்தவர், உணவின் மகத்துவத்தையும், தருவதில் கிடைக்கும் பலனையும் பெற்றுக்கொள்கிறார். தியானம் செய்வதற்கான விதி: ‘‘பாதுகாப்பு’’ என்பது வாக்கில்—பிரம்மத்தை அதில் தியானிக்க வேண்டும். ‘‘பெறுதல்’’ என்பது இன்னும் பெறப்படாததைப் பெறுதல்; இரண்டும் உயிர்ப்பில், பிரம்மத்தை அதில் தியானிக்க வேண்டும். ‘‘செயல்’’ கைங்களில், ‘‘நடமாடு’’ கால்களில், ‘‘விடுதலை’’ பாகப்பகுதியில்—இவை அனைத்திலும் பிரம்மத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். தெய்வீக பண்புகளில், ‘‘திருப்தி’’ மழையில், ‘‘பலம்’’ மின்னலில், ‘‘புகழ்’’ மாடுகளில், ‘‘ஒளி’’ நட்சத்திரங்களில், ‘‘புதல்வர், அமரத்துவம், ஆனந்தம்’’ பிறப்புறுப்பில், ‘‘அனைத்தும்’’ ஆகாயத்தில்—இவை அனைத்திலும் பிரம்மத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அதையே ஆதாரம் எனத் தியானிப்பவனுக்கு, ஆதாரம் கிடைக்கும்; அதையே பெருமை எனத் தியானிப்பவனுக்கு பெருமை கிடைக்கும்; மனம் எனத் தியானிப்பவனுக்கு மனம் கிடைக்கும். அதேபோல், பிரம்மத்தை மாடுகளில் புகழாக, நட்சத்திரங்களில் ஒளியாக, பிறப்புறுப்பில் சந்ததி, அமரத்துவம், ஆனந்தம் ஆகியவையாக, ஆகாயத்தில் அனைத்தும் எனத் தியானிக்க வேண்டும். ஆகாயமே பிரம்மம்; அதில் எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆதாரம் எனத் தியானிப்பவனுக்கு அதுவே கிடைக்கும்; பெருமை எனத் தியானிப்பவனுக்கு பெருமை கிடைக்கும்; மனம் எனத் தியானிப்பவனுக்கு சிந்தனை, தியான சக்தி கிடைக்கும்; பக்தி எனத் தியானிப்பவனுக்கு ஆசைகள் தலை குனியும்; பிரம்மம் எனத் தியானிப்பவனுக்கு பிரம்மம் கிடைக்கும்; பிரம்மத்தின் அழிவைத் தியானிப்பவனுக்கு எதிரிகள் அழிகின்றனர். உடலுக்குள்ளும், சூரியனுக்குள்ளும் இருப்பவர் ஒரே ஆத்மா.