தைத்திரீயோபநிஷத்

ஒரு காலத்தில், பிரம்மத்தை இல்லாததாக அறிந்தவன், அவனும் இல்லாதவராகவே ஆகிறான் என்று உபநிஷத்துகள் அறிவிக்கின்றன. பிரம்மம் உண்டு என்று அறிந்தவரை, மக்கள் உண்மையிலேயே உண்டு என்று அறிவார்கள். இந்த உடல்-ஆத்மா எப்போதும் போலவே இருக்கிறது. இப்போது ஒரு விசாரணை எழுகிறது—இந்த உலகத்திலிருந்து பிரிந்து சென்றபின், அறியாதவன் அந்த உலகை அடைகிறானா, அல்லது அறிவுடையவன் அந்த உலகை அடைகிறானா? பிரம்மம், “நான் பலராய் ஆக வேண்டும், பிறக்க வேண்டும்” என்று விரும்பினான். அவன் தவம் செய்தான். தவம் செய்து முடித்த பின், இந்த உலகில் உள்ள எல்லாவற்றையும் அவன் உருவாக்கினான். உருவாக்கி முடித்த பின், அவற்றில் எல்லாவற்றிலும் அவன் நுழைந்தான். நுழைந்த பின், அவன் வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும், வரையறுக்கப்பட்டதும், வரையறுக்கப்படாததும், ஆதாரமுள்ளதும், ஆதாரமற்றதும், அறிவும், அறியாமையும், சத்தியமும், பொய்யும் ஆகிய அனைத்துமாக ஆனான். இந்த உலகில் உள்ள அனைத்தும் சத்தியமாக ஆனது; எது இருக்கிறதோ, அதையே சத்தியம் என்று அழைக்கிறார்கள். பிறப்பின் ஆரம்பத்தில், இந்த உலகில் எதுவும் இல்லை—அது அசத்தியாக இருந்தது. அச்சத்தியில் இருந்து சத்தி பிறந்தது. அச்சத்தி தன்னைத் தானாக உருவாக்கிக்கொண்டது; அதனால் அதை நன்கு உருவாக்கப்பட்டது (ஸுக்ருதம்) என்று அழைக்கிறார்கள். உண்மையில், நன்கு உருவாக்கப்பட்டது என்பதே சாரம். அந்த சாரத்தை அடைந்தவனே ஆனந்தமடைகிறான். இந்த அகாசத்தில் ஆனந்தம் இல்லையென்றால், யார் சுவாசிப்பார், யார் வாழ்வார்? இதுவே ஆனந்தம் அளிக்கிறது. இந்தக் காண முடியாத, உடலற்ற, வரையறுக்கப்படாத, ஆதாரமற்ற பிரம்மத்தில் ஒருவர் உறுதியுடன் நிலைபெற்றால், அவருக்கு எந்த பயமும் இல்லை. ஆனால், அதில் சிறிய வேறுபாடாகக் கூட ஒருவர் கருதினால், அங்கே பயம் தோன்றுகிறது. இரட்டைப் பொருளை உணர்பவருக்கு பயமே. பரமாத்மாவின் அச்சத்தால், காற்று வீசுகிறது; சூரியன் உதிக்கிறது; அக்கினி, இந்திரன், மற்றும் மரணம்—இவை அனைத்தும் தங்களது பாதையை ஓடுகின்றன. இப்போது ஆனந்தத்தின் விசாரணை வருகிறது. ஒரு இளைஞன், படித்தவன், வலிமைமிக்கவன், உலகில் உள்ள எல்லா செல்வங்களையும் கொண்டவன்—அவனுடைய ஆனந்தமே மனித ஆனந்தத்தின் அளவு. அந்த ஆனந்தத்தின் நூற்றிரட்டாக மனித கந்தர்வர்களின் ஆனந்தம். அதுபோலவே, படித்தும், ஆசை இல்லாதவருக்கும். அதில் நூற்றிரட்டாக தெய்வ கந்தர்வர்களின் ஆனந்தம், அதுபோலவே படித்தும் ஆசை இல்லாதவருக்கும். அதில் நூற்றிரட்டாக பித்ருகளின் ஆனந்தம், அதுபோலவே படித்தும் ஆசை இல்லாதவருக்கும். அதில் நூற்றிரட்டாக தெய்வமாக பிறந்தவர்களின் ஆனந்தம். அதில் நூற்றிரட்டாக புண்ணியத்தால் தெய்வமாக ஆனவர்களின் ஆனந்தம். அதில் நூற்றிரட்டாக தேவர்களின் ஆனந்தம். அதில் நூற்றிரட்டாக இந்திரனின் ஆனந்தம். அதில் நூற்றிரட்டாக ப்ரஹஸ்பதியின் ஆனந்தம். அதில் நூற்றிரட்டாக ப்ரஜாபதியின் ஆனந்தம். அதில் நூற்றிரட்டாக பிரம்மனின் ஆனந்தம். இந்த ஆனந்த நிலையை, படித்தும் ஆசை இல்லாதவரும் பெறுகிறான். உடலில் உள்ளவன், சூரியனில் உள்ளவனும் ஒருவரே. இதை யார் உணர்கிறாரோ, அவர்கள் இந்த உலகத்திலிருந்து பிரிந்தபின், அன்னமய ஆத்மாவை, பிராணமய ஆத்மாவை, மனோமய ஆத்மாவை, விஜ்ஞானமய ஆத்மாவை, ஆனந்தமய ஆத்மாவை அடைகிறார்கள். பிரம்ம ஆனந்தத்தை அறிவோர்கள் எதையும் பயப்படுவதில்லை. அவர்களுக்கு, “நல்லதை ஏன் செய்யவில்லை? தீயதை ஏன் செய்தேன்?” என்ற வருத்தமும் இல்லை. இப்படிச் செல்வங்களை அறிவோர்கள் தம்மால் தாமே நிரப்பிக்கொள்கிறார்கள்; இரண்டும் அவருக்குள் நிறைந்திருக்கும். இப்போது, ப்ருகு என்பவன், தனது தந்தையான வருணனை அணுகி, “அய்யா, எனக்கு பிரம்மத்தை போதியுங்கள்” என்று கேட்டான். வருணன் அவனுக்குச் சொன்னான்: “அன்னம் (உண்), பிராணன், பார்வை, காது, மனம், வாக்கு—இவை பிரம்மத்தின் அடையாளங்கள். எதிலிருந்து இந்த உயிர்கள் பிறக்கின்றன, எதனால் வாழ்கின்றன, எதில் கலந்து விடுகின்றன—அதைத் தேடு; அதுவே பிரம்மம்.” ப்ருகு தவம் செய்தான். அவன் உணர்ந்தான்: “அன்னமே பிரம்மம்.” உண்மையில், அன்னத்திலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; அன்னத்தால் வாழ்கின்றன; இறக்கும் போது அன்னத்தில் கலந்து விடுகின்றன. இதை அறிந்த பின், ப்ருகு மீண்டும் தந்தையை அணுகி, “அய்யா, எனக்கு பிரம்மத்தை போதியுங்கள்” என்றான். “தவம் செய்து பிரம்மத்தை அறி; தவமே பிரம்மம்” என்று வருணன் சொன்னான். ப்ருகு மீண்டும் தவம் செய்தான். பிறகு, அவன் உணர்ந்தான்: “பிராணனே பிரம்மம்.” பிராணனிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; பிராணனால் வாழ்கின்றன; பிராணனில் கலந்து விடுகின்றன. இதை அறிந்த பின், மீண்டும் தந்தையைச் சென்றடைந்தான். “தவம் செய்து பிரம்மத்தை அறி; தவமே பிரம்மம்” என்று வருணன் கூறினான். ப்ருகு மீண்டும் தவம் செய்தான். பிறகு அவன் உணர்ந்தான்: “மனமே பிரம்மம்.” மனத்திலிருந்தே உயிர்கள் பிறக்கின்றன; மனத்தால் வாழ்கின்றன; மனத்தில் கலந்து விடுகின்றன. இதை அறிந்து மீண்டும் தந்தையை அணுகினான். அதே பதில்: “தவம் செய்து பிரம்மத்தை அறி.” ப்ருகு தவம் செய்தான். பிறகு, அவன் அறிவை பிரம்மமாக உணர்ந்தான்—அறிவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; அறிவால் வாழ்கின்றன; அறிவில் கலந்து விடுகின்றன. மீண்டும் தந்தையை அணுகினான். அதே பதில்: “தவம் செய்து பிரம்மத்தை அறி.” ப்ருகு தவம் செய்தான். இப்போது, அவன் ஆனந்தமே பிரம்மம் என்று உணர்ந்தான். ஆனந்தத்திலிருந்தே உயிர்கள் பிறக்கின்றன; ஆனந்தத்தால் வாழ்கின்றன; ஆனந்தத்தில் கலந்து விடுகின்றன. இதுவே ப்ருகு-வருணர்களின் அறிவு, உயர்ந்த பரமபதத்தில் நிலைபெற்றது. இதை அறிந்தவன், உணவில் நிறைந்தவனாக, உணவை உண்ணும் வலிமைமிக்கவனாக, பிள்ளைகளில், மாடுகளில், பிரம்மத்திலுள்ள ஒளியில், புகழில் பெரிதாக இருப்பான். “உணவை இகழக்கூடாது”—இது ஒரு விரதம். உண்மையில், பிராணனே உணவு; உடலே உணவை உண்ணும். பிராணனில் உடல் நிலைபெற்றுள்ளது; உடலில் பிராணன் நிலைபெற்றுள்ளது. உணவு உணவிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது. இதை அறிந்தவன், உணவில் நிறைவடைந்து, எல்லா வளங்களிலும் பெருமை அடைகிறான். “உணவை நிராகரிக்கக் கூடாது”—இது மற்றொரு விரதம். நீரும் உணவு; ஒளியே உணவை உண்ணும். நீரில் ஒளி நிலைபெற்றுள்ளது; ஒளியில் நீர் நிலைபெற்றுள்ளது. இதை அறிந்தவன் பெருமை பெறுவான். “பல உணவை உற்பத்தி செய்ய வேண்டும்”—இது மற்றொரு விரதம். பூமியே உணவு; ஆகாயமே உணவை உண்ணும். பூமியில் ஆகாயம் நிலைபெற்றுள்ளது; ஆகாயத்தில் பூமி நிலைபெற்றுள்ளது. இதை அறிந்தவன் பெருமை பெறுவான். “அடைவை நாடி வரும் ஒருவரையும் நிராகரிக்கக் கூடாது”—இது மற்றொரு விரதம். உணவு பெறுவதற்காக, எவ்வாறு வேண்டுமானாலும், அதிக உணவை சேகரிக்க வேண்டும். விருந்தாளி வரும்போது, “அவனுக்காக உணவு தயார்” என்று சொல்ல வேண்டும்; “இல்லை” என்று சொல்லக் கூடாது. உணவை வழங்கும் பெருமை, அளவில் அளவாகத் திரும்ப வருகிறது. இளம் வயதில் வழங்கினால், இளம் வயதில் திரும்ப வருகிறது; நடுத்தர வயதில் வழங்கினால், நடுத்தர வயதில் திரும்ப வருகிறது; முதுமையில் வழங்கினாலும், அதேபோல் திரும்ப வருகிறது. சொல்லில் பாதுகாப்பு உள்ளது; உள்நிசை, புற்நிசை ஆகிய இரண்டிலும், கை, கால், மலத்துவாரத்தில் மனித குணங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. தெய்வீக குணங்களில், மழையில் திருப்தி, மின்னலில் வலிமை, மாடுகளில் புகழ், நட்சத்திரங்களில் ஒளி, சந்ததியில், அமரத்துவம் மற்றும் ஆனந்தம், ஆகாயத்தில் எல்லாம் உள்ளது. இதை பிரம்மமாக தியானிக்க வேண்டும். தியானிப்பவர் அதுபோல் ஆகிறார். “புகழில், ஒளியில், சந்ததியில், ஆகாயத்தில்”—இவை அனைத்தும் பிரம்மமாக தியானிக்கப்பட வேண்டும். “மனதில்” தியானித்தால், மனவலிமை கிடைக்கும். “பக்தியில்” தியானித்தால், ஆசைகள் வணங்கும்.