தைத்திரீயோபநிஷத்

அஸத்வா இதமக்ர ஆஸீத் । ததோ வை ஸதஜாயத । ததாத்மாநँ ஸ்வயமகுருத । தஸ்மாத்தத்ஸுக்ரு'தமுச்யத இதி । யத்வை தத் ஸுக்ரு'தம் । ரஸோ வை ஸஃ । ரஸँ ஹ்யேவாயம் லப்த்வாऽऽநந்தீ பவதி । கோ ஹ்யேவாந்யாத்கஃ ப்ராண்யாத் । யதேஷ ஆகாஶ ஆநந்தோ ந ஸ்யாத் । ஏஷ ஹ்யேவாநந்தயாதி । யதா ஹ்யேவைஷ ஏதஸ்மிந்நத்ரு'ஶ்யேऽநாத்ம்யேऽநிருக்தேऽநிலயநேऽபயம் ப்ரதிஷ்டாம் விந்ததே । அத ஸோऽபயம் கதோ பவதி । யதா ஹ்யேவைஷ ஏதஸ்மிந்நுதரமந்தரம் குருதே । அத தஸ்ய பயம் பவதி । தத்த்வேவ பயம் விதுஷோऽமந்வாநஸ்ய । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

முதலில் இது இல்லைதான் இருந்தது; அதிலிருந்து இருப்பு பிறந்தது. அது தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொண்டது; அதனால் அதை நன்றாக செய்தது என்று அழைக்கப்படுகிறது. அந்த நன்றாக செய்ததே சாரம். அந்த சாரத்தை அடைந்தவனே ஆனந்தமடைகிறான். இந்த ஆகாயம் ஆனந்தம் இல்லையென்றால் யார் உயிர் வாழ முடியும்? இதுவே ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. இந்தக் காண்பதற்கும், உடலற்றதற்கும், வரையறையில்லாததற்கும், அடிப்படையில்லாததற்கும் உறுதியை அடைந்தவனுக்கு அச்சம் இல்லை. ஆனால் இதில் சிறிதும் வேறுபாடு கண்டால், அச்சம் உண்டாகும். இருமை காண்பவருக்கு அச்சம் உண்டு. இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

பவதே । பீஷோதேதி ஸூர்யஃ । பீஷாऽஸ்மாதக்நிஶ்சேந்த்ரஶ்ச । ம்ரு'த்யுர்தாவதி பஞ்சம இதி । ஸைஷாऽऽநந்தஸ்ய மீமாँஸா பவதி । யுவா ஸ்யாத்ஸாதுயுவாऽத்யாயகஃ । ஆஶிஷ்டோ த்ரடிஷ்டோ பலிஷ்டஃ । தஸ்யேயம் ப்ரு'திவீ ஸர்வா வித்தஸ்ய பூர்ணா ஸ்யாத் । ஸ ஏகோ மாநுஷ ஆநந்தஃ । தே யே ஶதம் மாநுஷா ஆநந்தாஃ । ஸ ஏகோ மநுஷ்யகந்தர்வாணாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் மநுஷ்யகந்தர்வாணாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகோ தேவகந்தர்வாணாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் தேவகந்தர்வாணாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகஃ பித்ரு'ணாம் சிரலோகலோகாநாமாநந்தஃ । ஸ ஏக ஆஜாநஜாநாம் தேவாநாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதமாஜாநஜாநாம் தேவாநாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகஃ கர்மதேவாநாம் தேவாநாமாநந்தஃ । யே கர்மணா தேவாநபி யந்தி । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் கர்மதேவாநாம் தேவாநாமாநந்தாஃ । ஸ ஏகோ தேவாநாமாநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் தேவாநாமாநந்தாஃ । ஸ ஏக இந்த்ரஸ்யாऽऽநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதமிந்த்ரஸ்யாऽऽநந்தாஃ । ஸ ஏகோ ப்ரு'ஹஸ்பதேராநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் ப்ரு'ஹஸ்பதேராநந்தாஃ । ஸ ஏகஃ ப்ரஜாபதேராநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । தே யே ஶதம் ப்ரஜாபதேராநந்தாஃ । ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆநந்தஃ । ஶ்ரோத்ரியஸ்ய சாகாமஹதஸ்ய । ஸ யஶ்சாயம் புருஷே । யஶ்சாஸாவாதித்யே । ஸ ஏகஃ । ஸ ய ஏவம்வித் । அஸ்மால்லோகாத்ப்ரேத்ய । ஏதமந்நமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதம் ப்ராணமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதம் மநோமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதம் விஜ்ஞாநமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ஏதமாநந்தமயமாத்மாநமுபஸங்க்ராமதி । ததப்யேஷ ஶ்லோகோ பவதி

காற்று வீசுகிறது; அவனது பயத்தால் சூரியன் உதயமாகிறான்; அவனது பயத்தால் அக்கினியும் இந்திரனும், ஐந்தாவது மரணனும் தங்கள் கடமையை செய்கிறார்கள். இது ஆனந்தத்தின் ஆராய்ச்சி. ஒரு இளம் மனிதன், அறிவும் வலிமையும் செல்வமும் கொண்டவன், அவனது ஆனந்தம் மனித ஆனந்தம். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் மனித கந்தர்வர்களுக்க theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் தெய்வ கந்தர்வர்களுக்க theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பித்ருக்களுக்கு theirs, அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பிறப்பால் பிறந்த தேவர்களுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் கர்மத்தால் தேவராகியவர்களுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் தேவர்களுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் இந்திரனுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் ப்ருஹஸ்பதிக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பிரஜாபதிக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். அதற்கு நூறு மடங்கு ஆனந்தம் பரப்பிரம்மனுக்கு theirs, அப்படியே அறிஞனும் ஆசையில்லாதவனும் பெறுவான். மனிதனுக்குள்ளும், ஆதித்யனுக்குள்ளும் இருப்பவன் ஒருவனே. இதை அறிந்தவன், இந்த உலகை விட்டு, உணவுப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; உயிர்ப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; மனப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; அறிவுப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான்; ஆனந்தப்படல ஆத்மாவை அடைகிறான். இதற்கும் ஒரு பாடல் உள்ளது.

யதோ வாசோ நிவர்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ । ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வாந் । ந பிபேத குதஶ்சநேதி । ஏதँ ஹ வாவ ந தபதி । கிமஹँ ஸாது நாகரவம் । கிமஹம் பாபமகரவமிதி । ஸ ய ஏவம் வித்வாநேதே ஆத்மாநँ ஸ்ப்ரு'ணுதே । உபே ஹ்யேவைஷ ஏதே ஆத்மாநँ ஸ்ப்ரு'ணுதே । ய ஏவம் வேத । இத்யுபநிஷத்

அதை வார்த்தைகளும் மனமும் அடைய முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன. பரப்பிரம்மத்தின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் எதற்கும் பயப்படமாட்டான். அவனுக்கு ஏதும் வருத்தமோ, "நான் நல்லதை செய்யவில்லை, நான் தவறை செய்தேன்" என்று வருத்தமோ இல்லை. இதை அறிந்தவன் இந்த ஆத்மாக்களைப் பூர்த்தி செய்கிறான்; இரண்டையும் பூர்த்தி செய்கிறான். இதை அறிந்தவன் இவ்வாறு அறிகிறான். இதுவே உபநிஷத்து.

பிருகு, வருணனின் மகன், தந்தை வருணனை அணைந்து, "அய்யா, பரப்பிரம்மத்தை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். அதற்கு வருணன் கூறினார்: "உணவு, உயிர், கண், செவி, மனம், பேச்சு" என்று. "எந்த ஒன்றிலிருந்து இந்த உயிர்கள் பிறக்கின்றன, பிறந்தபின் எதனால் வாழ்கின்றன, இறந்தபின் எதில் சேர்கின்றன, அதை அறி; அதுவே பரப்பிரம்மம்" என்றார். பிருகு தவம் செய்தான்; தவம் செய்து—

பிருகு உணவே பரப்பிரம்மம் என்று அறிந்தான். உணவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; உணவால் உயிர்கள் வாழ்கின்றன; இறுதியில் உணவிலேயே சேர்கின்றன. இதை அறிந்தவுடன், மீண்டும் தந்தை வருணனை அணைந்து, "அய்யா, பரப்பிரம்மத்தை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். "தவம் செய்து பரப்பிரம்மத்தை அறி; தவமே பரப்பிரம்மம்" என்றார். பிருகு தவம் செய்தான்; தவம் செய்து—

ப்ராணோ ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । ப்ராணாத்த்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । ப்ராணேந ஜாதாநி ஜீவந்தி । ப்ராணம் ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । தத்விஜ்ஞாய புநரேவ வருணம் பிதரமுபஸஸார । அதீஹி பகவோ ப்ரஹ்மேதி । தँ ஹோவாச । தபஸா ப்ரஹ்ம விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ । தபோ ப்ரஹ்மேதி । ஸ தபோऽதப்யத । ஸ தபஸ்தப்த்வா

அவன் உணர்ந்தான்: "உயிர் தான் பரப்பொருள்." உயிரிலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; உயிரால் தான் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் உயிருக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதை அறிந்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வருணனைத் தந்தையை அணுகி, "அய்யா, பரப்பொருளை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். வருணன் சொன்னான்: "தவம் செய்து பரப்பொருளை அறிந்து கொள்; தவமே பரப்பொருள்." அவன் தவம் செய்தான்; தவம் செய்து முடித்தான்.

மநோ ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । மநஸோ ஹ்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । மநஸா ஜாதாநி ஜீவந்தி । மநஃ ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । தத்விஜ்ஞாய । புநரேவ வருணம் பிதரமுபஸஸார । அதீஹி பகவோ ப்ரஹ்மேதி । தँ ஹோவாச । தபஸா ப்ரஹ்ம விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ । தபோ ப்ரஹ்மேதி । ஸ தபோऽதப்யத । ஸ தபஸ்தப்த்வா

அவன் உணர்ந்தான்: "மனம் தான் பரப்பொருள்." மனத்திலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; மனத்தால் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் மனத்துக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதை அறிந்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வருணனைத் தந்தையை அணுகி, "அய்யா, பரப்பொருளை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். வருணன் சொன்னான்: "தவம் செய்து பரப்பொருளை அறிந்து கொள்; தவமே பரப்பொருள்." அவன் தவம் செய்தான்; தவம் செய்து முடித்தான்.

விஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । விஜ்ஞாநாத்த்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । விஜ்ஞாநேந ஜாதாநி ஜீவந்தி । விஜ்ஞாநம் ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । தத்விஜ்ஞாய புநரேவ வருணம் பிதரமுபஸஸார । அதீஹி பகவோ ப்ரஹ்மேதி । தँ ஹோவாச । தபஸா ப்ரஹ்ம விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ । தபோ ப்ரஹ்மேதி । ஸ தபோऽதப்யத । ஸ தபஸ்தப்த்வா

அவன் உணர்ந்தான்: "அறிவு தான் பரப்பொருள்." அறிவிலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; அறிவால் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் அறிவுக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதை அறிந்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வருணனைத் தந்தையை அணுகி, "அய்யா, பரப்பொருளை எனக்கு கற்பியுங்கள்" என்றான். வருணன் சொன்னான்: "தவம் செய்து பரப்பொருளை அறிந்து கொள்; தவமே பரப்பொருள்." அவன் தவம் செய்தான்; தவம் செய்து முடித்தான்.

ஆநந்தோ ப்ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத் । ஆநந்தாத்யேவ கல்விமாநி பூதாநி ஜாயந்தே । ஆநந்தேந ஜாதாநி ஜீவந்தி । ஆநந்தம் ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தீதி । ஸைஷா பார்கவீ வாருணீ வித்யா । பரமே வ்யோமந்ப்ரதிஷ்டிதா । ஸ ய ஏவம் வேத ப்ரதிதிஷ்டதி । அந்நவாநந்நாதோ பவதி । மஹாந்பவதி ப்ரஜயா பஶுபிர்ப்ரஹ்மவர்சஸேந மஹாந் கீர்த்யா

அவன் உணர்ந்தான்: "ஆனந்தம் தான் பரப்பொருள்." ஆனந்தத்திலிருந்து தான் இந்த உயிர்கள் எல்லாம் பிறக்கின்றன; ஆனந்தத்தால் பிறந்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; இறுதியில் ஆனந்தத்துக்குள் சென்று கலந்துவிடுகின்றனர். இதுவே பார்குவும் வருணனும் பெற்ற உயர்ந்த அறிவு; அது பரமானந்தத்தில் நிலைத்துள்ளது. இதை அறிந்தவன் உறுதியாக நிற்கிறான்; அவன் உணவிலும், உணவை உண்ணும் தன்மையிலும் வளமடைகிறான்; அவன் சந்ததியிலும், மாடுகளிலும், பரப்பொருளின் ஒளியிலும், புகழிலும் பெரிதாகிறான்.

அந்நம் ந நிந்த்யாத் । தத்வ்ரதம் । ப்ராணோ வா அந்நம் । ஶரீரமந்நாதம் । ப்ராணே ஶரீரம் ப்ரதிஷ்டிதம் । ஶரீரே ப்ராணஃ ப்ரதிஷ்டிதஃ । ததேததந்நமந்நே ப்ரதிஷ்டிதம் । ஸ ய ஏததந்நமந்நே ப்ரதிஷ்டிதம் வேத ப்ரதிதிஷ்டதி । அந்நவாநந்நாதோ பவதி । மஹாந்பவதி ப்ரஜயா பஶுபிர்ப்ரஹ்மவர்சஸேந மஹாந் கீர்த்யா

உணவை இகழக்கூடாது — இதுவே விரதம். உண்மையில், உயிரே உணவு; உடலே உணவை உண்ணும் பொருள். உயிரில் உடல் நிலைத்துள்ளது; உடலில் உயிர் நிலைத்துள்ளது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைத்துள்ளது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைத்துள்ளது என்பதை அறிந்தவன் உறுதியாக நிற்கிறான்; அவன் உணவிலும், உணவை உண்ணும் தன்மையிலும் வளமடைகிறான்; அவன் சந்ததியிலும், மாடுகளிலும், பரப்பொருளின் ஒளியிலும், புகழிலும் பெரிதாகிறான்.

அந்நம் ந பரிசக்ஷீத । தத்வ்ரதம் । ஆபோ வா அந்நம் । ஜ்யோதிரந்நாதம் । அப்ஸு ஜ்யோதிஃ ப்ரதிஷ்டிதம் । ஜ்யோதிஷ்யாபஃ ப்ரதிஷ்டிதாஃ । ததேததந்நமந்நே ப்ரதிஷ்டிதம் । ஸ ய ஏததந்நமந்நே ப்ரதிஷ்டிதம் வேத ப்ரதிதிஷ்டதி । அந்நவாநந்நாதோ பவதி । மஹாந்பவதி ப்ரஜயா பஶுபிர்ப்ரஹ்மவர்சஸேந மஹாந் கீர்த்யா

உணவை தள்ளிக்கொடுக்கக் கூடாது — இதுவே விரதம். உண்மையில், நீரே உணவு; ஒளியே உணவை உண்ணும் பொருள். நீரில் ஒளி நிலைத்துள்ளது; ஒளியில் நீர் நிலைத்துள்ளது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைத்துள்ளது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைத்துள்ளது என்பதை அறிந்தவன் உறுதியாக நிற்கிறான்; அவன் உணவிலும், உணவை உண்ணும் தன்மையிலும் வளமடைகிறான்; அவன் சந்ததியிலும், மாடுகளிலும், பரப்பொருளின் ஒளியிலும், புகழிலும் பெரிதாகிறான்.

அந்நம் பஹு குர்வீத । தத்வ்ரதம் । ப்ரு'திவீ வா அந்நம் । ஆகாஶோऽந்நாதஃ । ப்ரு'திவ்யாமாகாஶஃ ப்ரதிஷ்டிதஃ । ஆகாஶே ப்ரு'திவீ ப்ரதிஷ்டிதா । ததேததந்நமந்நே ப்ரதிஷ்டிதம் । ஸ ய ஏததந்நமந்நே ப்ரதிஷ்டிதம் வேத ப்ரதிதிஷ்டதி । அந்நவாநந்நாதோ பவதி । மஹாந்பவதி ப்ரஜயா பஶுபிர்ப்ரஹ்மவர்சஸேந மஹாந்கீர்த்யா

உணவை அதிகம் உண்டாக்க வேண்டும் — இதுவே விரதம். உண்மையில், பூமியே உணவு; ஆகாயமே உணவை உண்ணும் பொருள். பூமியில் ஆகாயம் நிலைத்துள்ளது; ஆகாயத்தில் பூமி நிலைத்துள்ளது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைத்துள்ளது. இவ்வாறு உணவு உணவில் நிலைத்துள்ளது என்பதை அறிந்தவன் உறுதியாக நிற்கிறான்; அவன் உணவிலும், உணவை உண்ணும் தன்மையிலும் வளமடைகிறான்; அவன் சந்ததியிலும், மாடுகளிலும், பரப்பொருளின் ஒளியிலும், புகழிலும் பெரிதாகிறான்.

ந கஞ்சந வஸதௌ ப்ரத்யாசக்ஷீத । தத்வ்ரதம் । தஸ்மாத்யயா கயா ச விதயா பஹ்வந்நம் ப்ராப்நுயாத் । அராத்யஸ்மா அந்நமித்யாசக்ஷதே । ஏதத்வை முகதோऽந்நँராத்தம் । முகதோऽஸ்மா அந்நँராத்யதே । ஏதத்வை மத்யதோऽந்நँராத்தம் । மத்யதோऽஸ்மா அந்நँராத்யதே । ஏதத்வா அந்ததோऽந்நँராத்தம் । அந்ததோऽஸ்மா அந்நँராத்யதே

யாரும் தங்க இடம் கேட்பதை மறுக்கக் கூடாது — இதுவே விரதம். ஆகவே, எவ்வாறு அதிக உணவைப் பெற முடிகிறதோ, அவ்வாறு உணவைச் சேர்த்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள். இதுவே வாயால் பெறப்படும் உணவு; வாயால் அவனிடம் உணவு தேடப்படுகிறது. இதுவே நடுவில் பெறப்படும் உணவு; நடுவிலிருந்தும் அவனிடம் உணவு தேடப்படுகிறது. இதுவே முடிவில் பெறப்படும் உணவு; முடிவிலிருந்தும் அவனிடம் உணவு தேடப்படுகிறது.

ததா ப்ரு'திவ்யாகாஶோபாஸகஸ்ய வஸதௌ வஸதிநிமித்தம் கம்சந கம்சிதபி ந ப்ரத்யாசக்ஷீத, வஸத்யர்தமாகதம் ந நிவாரயேதித்யர்தஃ। வாஸே ச தத்தே அவஶ்யம் ஹி அஶநம் தாதவ்யம்। தஸ்மாத்யயா கயா ச விதயா யேந கேந ச ப்ரகாரேண பஹ்வந்நம் ப்ராப்நுயாத் பஹ்வந்நஸம்க்ரஹம் குர்யாதித்யர்தஃ। யஸ்மாதந்நவந்தோ வித்வாம்ஸஃ அப்யாகதாய அந்நார்திநே அராதி ஸம்ஸித்தம் அஸ்மை அந்நம் இத்யாசக்ஷதே, ந நாஸ்தீதி ப்ரத்யாக்யாநம் குர்வந்தி, தஸ்மாச்ச ஹேதோஃ பஹ்வந்நம் ப்ராப்நுயாதிதி பூர்வேண ஸம்பந்தஃ। அபி ச அந்நதாநஸ்ய மாஹாத்ம்யமுச்யதே -- யதா யத்காலம் ப்ரயச்சத்யந்நம், ததா தத்காலமேவ ப்ரத்யுபநமதே। கதமிதி ததேததாஹ -- ஏதத்வை அந்நம் முகதஃ முக்யே ப்ரதமே வயஸி முக்யயா வா வ்ரு'த்த்யா பூஜாபுரஃஸரமப்யாகதாயாந்நார்திநே ராத்தம் ஸம்ஸித்தம் ப்ரயச்சதீதி வாக்யஶேஷஃ। தஸ்ய கிம் பலம் ஸ்யாதிதி, உச்யதே -- முகதஃ பூர்வே வயஸி முக்யயா வா வ்ரு'த்த்யா அஸ்மை அந்நதாய அந்நம் ராத்யதே; யதாதத்தமுபதிஷ்டத இத்யர்தஃ। ஏவம் மத்யதோ மத்யமே வயஸி மத்யமேந ச உபசாரேண; ததா அந்ததஃ அந்தே வயஸி ஜகந்யேந ச உபசாரேண பரிபவேந ததைவாஸ்மை ராத்யதே ஸம்ஸித்யத்யந்நம்।। ய ஏவம் வேத । க்ஷேம இதி வாசி । யோகக்ஷேம இதி ப்ராணாபாநயோஃ । கர்மேதி ஹஸ்தயோஃ । கதிரிதி பாதயோஃ । விமுக்திரிதி பாயௌ । இதி மாநுஷீஃ ஸமாஜ்ஞாஃ । அத தைவீஃ । த்ரு'ப்திரிதி வ்ரு'ஷ்டௌ । பலமிதி வித்யுதி

பூமி மற்றும் ஆகாயத்தைத் தியானிக்கும் ஒருவரிடம் தங்க இடம் வேண்டி யாரும் வந்தால், அவரைத் தடுக்கக் கூடாது; தங்க இடம் கொடுத்தால், உணவையும் கொடுக்க வேண்டும். ஆகவே, எவ்வாறு அதிக உணவைப் பெற முடிகிறதோ, அவ்வாறு உணவைச் சேர்த்து வைத்திருக்க வேண்டும். உணவு உள்ள அறிவாளிகள், விருந்தாளி உணவு கேட்க வந்தால், "அவனுக்காக உணவு தயார்" என்று சொல்வார்கள்; "இல்லை" என்று மறுப்பதில்லை. ஆகவே, அதிக உணவைப் பெற வேண்டும். மேலும், உணவு தரும் மகிமை கூறப்படுகிறது: யார் எப்போது உணவு தருகிறாரோ, அதே நேரத்தில் அவருக்கு திரும்பக் கிடைக்கும். அது எப்படி? வாயால், முதன்மை வயதில், சிறந்த முறையில், மரியாதையுடன் விருந்தாளிக்கு உணவு தரப்படும்போது, அதேபோல் அவருக்கு திரும்பக் கிடைக்கும். நடுவில், நடுத்தர வயதில், நடுத்தர முறையில், அதுபோலவே முடிவில், முதுமையில், எளிய முறையிலும்—even அப்போதும்—உணவு திரும்பக் கிடைக்கும். இதை அறிந்தவன்—"பாதுகாப்பு" என்பது பேச்சில்; "பெறுதல், பாதுகாப்பு" என்பது உள்ளிழுக்கும், வெளியேற்றும் மூச்சில்; "செயல்" என்பது கைகளில்; "நடப்பு" என்பது கால்களில்; "விடுதலை" என்பது புறப்பாதையில்—இவை மனித குணங்கள். இப்போது தெய்வீகமானவை: "திருப்தி" என்பது மழையில்; "பலம்" என்பது மின்னலில்—

ய ஏவம் வேத ய ஏவமந்நஸ்ய யதோக்தம் மாஹாத்ம்யம் வேத தத்தாநஸ்ய ச பலம், தஸ்ய யதோக்தம் பலமுபநமதே। இதாநீம் ப்ராஹ்மண உபாஸநப்ரகாரஃ உச்யதே -- க்ஷேம இதி வாசி। க்ஷேமோ நாம உபாத்தபரிரக்ஷணம்। ப்ராஹ்ம வாசி க்ஷேமரூபேண ப்ரதிஷ்டிதமித்யுபாஸ்யம்। யோகக்ஷேம இதி, யோகஃ அநுபாத்தஸ்யோபாதாநம்। தௌ ஹி யோகக்ஷேமௌ ப்ராணபாநயோஃ பலவதோஃ ஸதோர்பவதஃ யத்யபி, ததாபி ந ப்ராணாபாநநிமித்தாவேவ; கிம் தர்ஹி, ப்ராஹ்மநிமித்தௌ। தஸ்மாத்ப்ராஹ்ம யோகக்ஷேமாத்மநா ப்ராணாபாநயோஃ ப்ரதிஷ்டிதமித்யுபாஸ்யம்। ஏவமுத்தரேஷ்வந்யேஷு தேந தேந ஆத்மநா ப்ராஹ்மைவோபாஸ்யம்। கர்மணோ ப்ராஹ்மநிர்வத்ர்யத்வாத் ஹஸ்தயோஃ கர்மாத்மநா ப்ராஹ்ம ப்ரதிஷ்டிதமித்யுபாஸ்யம்। கதிரிதி பாதயோஃ। விமுக்திரிதி பாயௌ। இத்யேதா மாநுஷீஃ மநுஷ்யேஷு பவா மாநுஷ்யாஃ ஸமாஜ்ஞாஃ, ஆத்யாத்மிக்யஃ ஸமாஜ்ஞா ஜ்ஞாநாநி விஜ்ஞாநாந்யுபாஸநாநீத்யர்தஃ। அத அநந்தரம் தைவீஃ தைவ்யஃ தேவேஷு பவாஃ ஸமாஜ்ஞா உச்யந்தே। த்ரு'ப்திரிதி வ்ரு'ஷ்டௌ। வ்ரு'ஷ்டேரந்நாதித்வாரேண த்ரு'ப்திஹேதுத்வாத்ப்ராஹ்மைவ த்ரு'ப்த்யாத்மநா வ்ரு'ஷ்டௌ வ்யவஸ்திதமித்யுபாஸ்யம்; ததா அந்யேஷு தேந தேநாத்மநா ப்ராஹ்மைவோபாஸ்யம்। ததா பலரூபேண வித்யுதி।। யஶ இதி பஶுஷு । ஜ்யோதிரிதி நக்ஷத்ரேஷு । ப்ரஜாதிரம்ரு'தமாநந்த இத்யுபஸ்தே । ஸர்வமித்யாகாஶே । தத்ப்ரதிஷ்டேத்யுபாஸீத । ப்ரதிஷ்டாவாந் பவதி । தந்மஹ இத்யுபாஸீத । மஹாந்பவதி । தந்மந இத்யுபாஸீத । மாநவாந்பவதி

இவ்வாறு உணவின் மகிமையையும், தானத்தின் பலனையும் அறிந்தவன், அதற்கான பலனை அடைவான். இப்போது, அறிவாளிக்கான தியான முறைகள் கூறப்படுகின்றன: "பாதுகாப்பு" என்பது பேச்சில்—பெற்றதை பாதுகாப்பது. பேச்சில் பரப்பொருளை பாதுகாப்பாக நினைக்க வேண்டும். "பெறுதல், பாதுகாப்பு" என்பது உள்ளிழுக்கும், வெளியேற்றும் மூச்சில்—பெறப்படாததைப் பெறுதல், பெற்றதை பாதுகாப்பது. இவை இரண்டும் மூச்சில் இருப்பினும், பரப்பொருளாகவே தியானிக்க வேண்டும். அதுபோல, பிற உறுப்புகளில் பரப்பொருளை அதன் தன்மையோடு தியானிக்க வேண்டும். "செயல்" என்பது கைகளில்; "நடப்பு" என்பது கால்களில்; "விடுதலை" என்பது புறப்பாதையில்—இவை மனித குணங்கள், உள்ளார்ந்த அறிவும் தியானங்களும். இப்போது தெய்வீக குணங்கள்: "திருப்தி" என்பது மழையில்—மழை உணவின் மூலம் திருப்தி தருவதால், பரப்பொருளை திருப்தியாக மழையில் தியானிக்க வேண்டும்; அதுபோல, மின்னலில் பலமாக. "புகழ்" என்பது மாடுகளில்; "ஒளி" என்பது நட்சத்திரங்களில்; "புதல்வர், அமரத்துவம், ஆனந்தம்" என்பது உற்பத்தி உறுப்பில்; "அனைத்தும்" என்பது ஆகாயத்தில். அதனை அடிப்படையாக தியானிக்க வேண்டும்; அடிப்படை தன்மையை தியானிப்பதால், அடிப்படையுடன் இருப்பான். "பெருமை" என்று தியானிக்க வேண்டும்; பெரிதாகுவான். "மனம்" என்று தியானிக்க வேண்டும்; மனத்துடன் இருப்பான்.

யஶோரூபேண பஶுஷு। ஜ்யோதிரூபேண நக்ஷத்ரேஷு। ப்ரஜாதிஃ அம்ரு'தம் அம்ரு'தத்வப்ராப்திஃ புத்ரேண ரு'ணவிமோக்ஷத்வாரேண ஆநந்தஃ ஸுகமித்யேதத்ஸர்வமுபஸ்தநிமித்தம் ப்ராஹ்மைவ அநேநாத்மநா உபஸ்தே ப்ரதிஷ்டிதமித்யுபாஸ்யம்। ஸர்வம் ஹி ஆகாஶே ப்ரதிஷ்டிதம்; அதோ யத்ஸர்வமாகாஶே தத்ப்ராஹ்மைவேத்யுபாஸ்யம்; தச்சாகாஶம் ப்ராஹ்மைவ। தஸ்மாத் தத் ஸர்வஸ்ய ப்ரதிஷ்டேத்யுபாஸீத। ப்ரதிஷ்டாகுணோபாஸநாத் ப்ரதிஷ்டாவாந் பவதி। ஏவம் ஸர்வேஷ்வபி। யத்யத்ராதிகதம் பலம், தத் ப்ராஹ்மைவ; ததுபாஸநாம்த்தத்வாந்பவதீதி த்ரஷ்டவ்யம்; ஶ்ருத்யந்தராச்ச -- ' தம் யதா யதோபாஸதே ததேவ பவதி ' இதி। தந்மஹ இத்யுபாஸீத। மஹஃ மஹத்த்வகுணவத் ததுபாஸீத। மஹாந்பவதி இத்யுபாஸீத। மநநம் மநஃ। மாநவாந்பவதி மநநஸமர்தோ பவதி।। தந்நம இத்யுபாஸீத । நம்யந்தேऽஸ்மை காமாஃ । தத்ப்ரஹ்மேத்யுபாஸீத । ப்ரஹ்மவாந்பவதி । தத்ப்ரஹ்மணஃ பரிமர இத்யுபாஸீத । பர்யேண ம்ரியந்தே த்விஷந்தஃ ஸபத்நாஃ । பரி யேऽப்ரியா ப்ராத்ரு'வ்யாஃ । ஸ யஶ்சாயம் புருஷே । யஶ்சாஸாவாதித்யே । ஸ ஏகஃ

புகழாக மாடுகளில்; ஒளியாக நட்சத்திரங்களில்; சந்ததியாக, அமரத்துவமாக, ஆனந்தமாக உற்பத்தி உறுப்பில்—பரப்பொருளை அங்கு நிலைத்ததாக தியானிக்க வேண்டும். எல்லாம் ஆகாயத்தில் நிலைத்துள்ளது; ஆகாயத்தில் உள்ள அனைத்தும் பரப்பொருளே, அதையே தியானிக்க வேண்டும்; அந்த ஆகாயமே பரப்பொருள். ஆகவே, அனைத்திற்கும் அடிப்படையாக அதனைத் தியானிக்க வேண்டும்; அடிப்படை தன்மையை தியானிப்பதால், அடிப்படையுடன் இருப்பான். இவ்வாறு எல்லாவற்றிலும், எங்கு எந்த பலன் கிடைக்கிறதோ, அது பரப்பொருளே; அந்த தியானத்தின் மூலம் அதனுடன் இருப்பான். வேறு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: "யார் எப்படி தியானிக்கிறாரோ, அப்படியே ஆகிறார்." "பெருமை" என்று தியானிக்க வேண்டும்; பெரிதாகுவான். "மனம்" என்று தியானிக்க வேண்டும்; மனத்துடன், சிந்தனை திறனுடன் இருப்பான். "வணக்கம்" என்று தியானிக்க வேண்டும்; ஆசைகள் அவனுக்கு வணங்கும். "பரப்பொருள்" என்று தியானிக்க வேண்டும்; பரப்பொருளுடன் இருப்பான். "பரப்பொருளால் அழிவு" என்று தியானிக்க வேண்டும்; பகைவரும் எதிரிகளும் அழிவார்கள். உடலில் உள்ளவன், சூரியனில் உள்ளவனும் ஒருவனே.

தந்நம இத்யுபாஸீத நமநம் நமஃ நமநகுணவத் ததுபாஸீத। நம்யந்தே ப்ரஹ்வீபவந்தி அஸ்மை உபாஸித்ரே காமாஃ காம்யந்த இதி போக்யா விஷயா இத்யர்தஃ। தத்ப்ராஹ்மேத்யுபாஸீத। ப்ராஹ்ம பரிப்ரு'டதமமித்யுபாஸீத। ப்ராஹ்மவாந் தத்குணோ பவதி। தத்ப்ராஹ்மணஃ பரிமர இத்யுபாஸீத ப்ராஹ்மணஃ பரிமரஃ பரிம்ரியந்தேऽஸ்மிந்பஞ்ச தேவதா வித்யுத்வ்ரு'ஷ்டிஶ்சந்த்ரமா ஆதித்யோऽக்நிரித்யேதாஃ। அதஃ வாயுஃ பரிமரஃ, ஶ்ருத்யந்தரப்ரஸித்தேஃ। ஸ ஏவாயம் வாயுராகாஶேநாநந்ய இத்யாகாஶோ ப்ராஹ்மணஃ பரிமரஃ; தஸ்மாதாகாஶம் வாய்வாத்மாநம் ப்ராஹ்மணஃ பரிமர இத்யுபாஸீத। ஏநம் ஏவவிதம் ப்ரதிஸ்பர்திநோ த்விஷந்தஃ; அத்விஷந்தோऽபி ஸபத்நா யதோ பவந்தி, அதோ விஶேஷ்யந்தே த்விஷந்தஃ; ஸபத்நா இதி। ஏநம் த்விஷந்தஃ ஸபத்நாஃ தே பரிம்ரியந்தே ப்ராணாந் ஜஹதி। கிம் ச, யே ச அப்ரியா அஸ்ய ப்ராத்ரு'வ்யா அத்விஷந்தோऽபி தே ச பரிம்ரியந்தே।। 'ப்ராணோ வா அந்நம் ஶரீரமந்நாதம் ' இத்யாரப்ய ஆகாஶாந்தஸ்ய கார்யஸ்யைவ அந்நாந்நாதத்வமுக்தம்। உக்தம் நாம -- கிம் தேந? தேநைதத்ஸித்தம் பவதி -- கார்யவிஷய ஏவ போஜ்யபோக்த்ரு'த்வக்ரு'தஃ ஸம்ஸாரஃ, ந த்வாத்மநீதி। ஆத்மநி து ப்ராந்த்யா உபசர்யதே। நந்வாத்மாபி பரமாத்மநஃ கார்யம், ததோ யுக்தஃ தஸ்ய ஸம்ஸார இதி; ந, அஸம்ஸாரிண ஏவ ப்ரவேஶஶ்ருதேஃ। 'தத்ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ததேவாநுப்ராவிஶத் ' இத்யாகாஶாதிகாரணஸ்ய ஹி அஸம்ஸாரிண ஏவ பரமாத்மநஃ கார்யேஷ்வநுப்ரவேஶஃ ஶ்ரூயதே। தஸ்மாத்கார்யாநுப்ரவிஷ்டோ ஜீவ ஆத்மா பர ஏவ அஸம்ஸாரீ; ஸ்ரு'ஷ்ட்வா அநுப்ராவிஶதிதி ஸமாநகர்த்ரு'த்வோபபத்தேஶ்ச। ஸர்கப்ரவேஶக்ரியயோஶ்சைகஶ்சேத்கர்தா, ததஃ க்த்வாப்ரத்யயோ யுக்தஃ। ப்ரவிஷ்டஸ்ய து பாவாந்தராபத்திரிதி சேத், ந; ப்ரவேஶஸ்யாந்யார்தத்வேந ப்ரத்யாக்யாதத்வாத்। 'அநேந ஜீவேந ' இதி விஶேஷஶ்ருதேஃ தர்மாந்தரேணாநுப்ரவேஶ இதி சேத், ந; 'தத்ஸத்யம் ''ஸ ஆத்மா ''தத்த்வமஸி ' இதி ஸாமாநாதிகரண்யாத்। த்ரு'ஷ்டம் ஜீவஸ்ய ஸம்ஸாரித்வமிதி சேத், ந; உபலப்துரநுபலப்யத்வாத்। ஸம்ஸாரதர்மாவிஶிஷ்ட ஆத்மோபலப்யத இதி சேத், ந; தர்மாணாம் தர்மிணோऽவ்யதிரேகாத் கர்மத்வாநுபபத்தேஃ। உஷ்ணப்ரகாஶயோர்தாஹ்ரப்ரகாஶ்யத்வாநுபபத்திவத் த்ராஸாதிதர்ஶநாத்துஃகித்வாத்யநுமீயத இதி சேத், ந; த்ராஸாதேர்துஃகஸ்ய ச உபலப்யமாநத்வாத் நோபலப்த்ரு'தர்மத்வம்। காபிலகாணாதாதிதர்கஶாஸ்த்ரவிரோத இதி சேத், ந; தேஷாம் மூலாபாவே வேதவிரோதே ச ப்ராந்தத்வோபபத்தேஃ। ஶ்ருத்யுபபத்திப்யாம் ச ஸித்தம் ஆத்மநோऽஸம்ஸாரித்வம், ஏகத்வாச்ச। கதமேகத்வமிதி, உச்யதே -- ஸ யஶ்சாயம் புருஷே யஶ்சாஸாவாதித்யே ஸ ஏகஃ இத்யேவமாதி பூர்வவத்ஸர்வம்।। ஸ ய ஏவம்வித் । அஸ்மால்லோகாத்ப்ரேத்ய । ஏதமந்நமயமாத்மாநமுபஸங்க்ரம்ய । ஏதம் ப்ராணமயமாத்மாநமுபஸங்க்ரம்ய । ஏதம் மநோமயமாத்மாநமுபஸங்க்ரம்ய । ஏதம் விஜ்ஞாநமயமாத்மாநமுபஸங்க்ரம்ய । ஏதமாநந்தமயமாத்மாநமுபஸங்க்ரம்ய । இமாँல்லோகந்காமாந்நீ காமரூப்யநுஸஞ்சரந் । ஏதத் ஸாம காயந்நாஸ்தே । ஹா 3 வு ஹா 3 வு ஹா 3 வு

"வணக்கம்" என்று தியானிக்க வேண்டும்—வணங்கும் பண்பு, அதைத் தியானிக்க வேண்டும்; ஆசைகள் அவனுக்கு வணங்கும், அதாவது விருப்பங்கள் அவனுக்குச் சொந்தமாகும். "பரப்பொருள்" என்று தியானிக்க வேண்டும்—பரப்பொருள் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது. அவன் பரப்பொருளுடன், அதன் பண்புகளுடன் இருப்பான். "பரப்பொருளால் அழிவு" என்று தியானிக்க வேண்டும்—பரப்பொருளால் ஐந்து தெய்வங்கள்—மின்னல், மழை, சந்திரன், சூரியன், அக்னி—அழிகின்றன; ஆகவே, வாயுவே பரப்பொருளால் அழிவாகும், இது வேறு வேதங்களில் அறியப்பட்டது. இந்த வாயு, ஆகாயத்துடன் வேறுபாடின்றி இருப்பதால், ஆகாயமே பரப்பொருளால் அழிவாகும்; ஆகவே, ஆகாயத்தை வாயுவின் ஆத்மாவாக, பரப்பொருளால் அழிவாக தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு அறிந்தவரை வெறுக்கும் பகைவரும், விரோதிகளும் அழிவார்கள்; அவர்களது உயிர் போய்விடும்; மேலும், அவனுக்குப் பிடிக்காதவர்களும்—even பகைவரல்லாதவர்களும்—அழிவார்கள். "உயிரே உணவு, உடலே உணவை உண்ணும் பொருள்" என்று ஆரம்பித்து, ஆகாயம் வரை, விளைவுகளுக்குள் உணவு-உண்பவர் உறவு மட்டுமே கூறப்பட்டுள்ளது. இதனால் என்ன தெரிகிறது? அனுபவிக்கும், அனுபவிக்கப்படுவதாக இருப்பது விளைவுகளுக்குள் மட்டுமே, ஆத்மாவுக்கு அல்ல. ஆத்மாவில் இது மாயையால் மட்டும் கூறப்படுகிறது. ஆத்மாவும் பரமாத்மாவின் விளைவு, அதனால் அதற்கும் சஞ்சாரம் உண்டா? இல்லை, பரமாத்மா சஞ்சாரமற்றவன், அவன் விளைவுகளில் நுழைந்தாலும். "அதை உருவாக்கி, அதில் நுழைந்தான்" என்று வேதம் சொல்கிறது. ஆகவே, விளைவுகளில் நுழைந்த ஜீவாத்மா உண்மையில் பரமாத்மாவே, சஞ்சாரமற்றவன்; உருவாக்கும், நுழைவதும் ஒரே செயல். நுழைவால் மாற்றம் வருகிறது என்றால், அது பொருந்தாது; நுழைவு வேறு பொருளில். வேறு பண்புடன் நுழைகிறான் என்றால், அது பொருந்தாது; "அது சத்தியம்", "அது ஆத்மா", "அது நீ" என்று ஒருமைப்பாடு கூறப்பட்டுள்ளது. ஜீவனுக்கு சஞ்சாரம் இருப்பது தெரிகிறது என்றால், அது பொருந்தாது; காண்பவன் காணப்படுவதில்லை. ஆத்மா சஞ்சார பண்புடன் காணப்படுகிறது என்றால், அது பொருந்தாது; பண்புகள் தனி நிலையில் இல்லை, தீயின் வெப்பம், ஒளி போல. பயம், துயரம் விளைவுகளால் தெரிகிறது என்றால், அது பொருந்தாது; பயமும் துயரமும் காணப்படுகின்றன, காண்பவனின் பண்பாக அல்ல. இது வேறு தர்க்கத்துக்கு விரோதம் என்றால், அது பொருந்தாது; ஆதாரம் இல்லாமல், வேதத்திற்கு எதிராக இருப்பதால், அது தவறானது. வேதமும், பகுத்தறிவும் ஆத்மா சஞ்சாரமற்றது, ஒன்றாக இருப்பது என்று நிரூபிக்கின்றன. அது எப்படி ஒன்றாக இருக்கிறது? "உடலில் உள்ளவன், சூரியனில் உள்ளவனும் ஒருவனே" என்று முன்பே கூறியது போல. இவ்வாறு அறிந்தவன், இந்த உலகை விட்டு, இந்த உணவால் ஆன ஆத்மாவை அடைந்து, உயிரால் ஆன ஆத்மாவை அடைந்து, மனதால் ஆன ஆத்மாவை அடைந்து, அறிவால் ஆன ஆத்மாவை அடைந்து, ஆனந்தத்தால் ஆன ஆத்மாவை அடைந்து, இந்த உலகங்களிலும், விருப்பமான அனைத்தையும், விருப்பமான உருவங்களிலும் அனுபவித்து, இந்த சாமத்தை பாடிக்கொண்டே இருக்கிறான்: "ஹா 3 வு, ஹா 3 வு, ஹா 3 வு".

அஹமந்நமஹமந்நமஹமந்நம் । அஹமந்நாதோ3ऽஹமந்நாதோ3ऽஅஹமந்நாதஃ । அஹँஶ்லோகக்ரு'தஹँஶ்லோகக்ரு'தஹँஶ்லோகக்ரு'த் । அஹமஸ்மி ப்ரதமஜா ரு'தா3ஸ்ய । பூர்வம் தேவேப்யோऽம்ரு'தஸ்ய நா3பாயி । யோ மா ததாதி ஸ இதேவ மா3ऽऽவாஃ । அஹமந்நமந்நமதந்தமா3த்மி । அஹம் விஶ்வம் புவநமப்யபவா3ம் । ஸுவர்ணஜ்யோதீஃ । ய ஏவம் வேத । இத்யுபநிஷத்

நானே உணவு, நானே உணவு, நானே உணவு; நானே உணவை உண்ணும்வன், நானே உணவை உண்ணும்வன், நானே உணவை உண்ணும்வன்; நானே பாடலை உருவாக்கும்வன், நானே பாடலை உருவாக்கும்வன், நானே பாடலை உருவாக்கும்வன். நானே முதலில் பிறந்தவன், சத்தியத்தின் முதல் பிள்ளை; தேவர்களுக்கு முன்பே, அமரத்துவத்தின் நாபியில் இருந்தவன். யார் என்னை வழங்குகிறாரோ, அவரே என்னை பாதுகாக்கிறார்கள். நானே உணவாக, உணவை உண்ணும் ஒருவரையும் உண்ணுகிறேன். நானே இந்த உலகத்தை முழுவதும் ஆட்கொள்கிறேன். நான் சூரியன் போல் ஒளிர்கிறேன். இதை அறிந்தவன்—இதுவே உபநிஷத்துச் சொல்.