ଏକ ଦିନ, ଗୁରୁଜନ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏହି ଗୁଢ଼ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—“ଖାଦ୍ୟକୁ କେବେ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ପ୍ରାଣ ହେଉଛି ଖାଦ୍ୟ, ଏବଂ ଦେହ ହେଉଛି ଖାଦ୍ୟ ଭୋକ୍ତା। ପ୍ରାଣରେ ଦେହ ନିର୍ମିତ, ଦେହରେ ପ୍ରାଣ ନିର୍ମିତ। ଏଭଳି ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ନିର୍ମିତ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣେ, ସେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ତାହାର ଭୋକ୍ତା ଭାବେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ସନ୍ତାନ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼ ହୁଏ। ପୁଣି ସେମାନେ କହିଲେ—“ଖାଦ୍ୟକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ପାଣି ହେଉଛି ଖାଦ୍ୟ, ଆଲୋକ ହେଉଛି ତାହାର ଭୋକ୍ତା। ପାଣିରେ ଆଲୋକ ନିର୍ମିତ, ଆଲୋକରେ ପାଣି ନିର୍ମିତ। ଏଭଳି ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ନିର୍ମିତ ଅଛି। ଯିଏ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣେ, ସେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ, ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ, ଧନ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼ ହୁଏ। ତାପରେ ଗୁରୁ କହିଲେ—“ଅଧିକ ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ମାଟି ହେଉଛି ଖାଦ୍ୟ, ଆକାଶ ହେଉଛି ତାହାର ଭୋକ୍ତା। ମାଟିରେ ଆକାଶ ନିର୍ମିତ, ଆକାଶରେ ମାଟି ନିର୍ମିତ। ଏଭଳି ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ନିର୍ମିତ ଅଛି। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ, ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ, ଧନ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼ ହୁଏ। ପୁଣି ଗୁରୁ କହିଲେ—“ଯେଉଁଠି କିଏ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ଆସେ, ତାକୁ କେବେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ଯେଉଁଠି ଅଧିକ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିପାରେ, ସେଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ ନିଆଯାଏ। ମୁଁଖରୁ ମିଳୁଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ମଧ୍ୟରୁ ମିଳୁଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ଶେଷରୁ ମିଳୁଥିବା ଖାଦ୍ୟ—ଏହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ। ଏଭଳି, ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶର ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେଠି ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଆସୁଥିବା କାହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ଦିଆଯାଏ, ଶିଘ୍ର ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଦରକାର।