ஶ்வேதாஶ்வதரோபநிஷத்

कालः स्वभावो नियतिर् यदृच्छा भूतानि योनिः पुरुषेति चिन्त्यम् संयोग एषां न त्व् आत्मभावाद् आत्मा ह्य् अनीशः सुखदुःखहेतोः

இதற்குக் காரணம் காலமா, இயற்கையா, விதியா, தற்செயலா, பஞ்சபூதங்களா, கருவியா, அல்லது மனிதனா என்று யோசிக்கப்படுகிறது. இவை ஒன்றாக சேர்ந்ததே காரணம் அல்ல; ஆத்மாவின் இயல்பும் இல்லை, ஏனெனில் ஆத்மா இன்ப துன்பங்களுக்கு தலைவன் அல்ல.

ते ध्यानयोगानुगता अपश्यन् देवात्मशक्तिं स्वगुणैर् निगूढाम् यः कारणानि निखिलानि तानि कालात्मयुक्तान्य् अधितिष्ठत्य् एकः

தியானமும் யோகமும் மேற்கொண்டவர்கள், தங்கள் சொந்த குணங்களில் மறைந்துள்ள தெய்வீக சக்தியைக் கண்டார்கள்; காலத்துடனும் ஆத்மாவுடனும் சேர்ந்த அனைத்து காரணங்களையும் ஒருவன் ஒருவனாக ஆட்சி செய்கிறான்.

तम् एकनेमिं त्रिवृतं षोडशान्तं शतार्धारं विंशतिप्रत्यराभिः अष्टकैः षड्भिर् विश्वरूपैकपाशं त्रिमार्गभेदं द्विनिमित्तैकमोहम्

மூன்று வகை கொண்ட ஒரே சக்கரத்தை, பதினாறு முடிவுள்ளதையும், ஐம்பது அச்சுகளும் இருபது எதிர்சக்கரங்களும், எட்டு எட்டாக ஆறு கட்டுகளும், எல்லா உருவங்களுக்கும் ஒரே பாசத்தையும், மூன்று பாதைகளும் இரண்டு காரணங்களால் தோன்றும் மயக்கத்தையும் உடையவனை நாம் தியானிக்கிறோம்.

पञ्चस्रोतोऽम्बुं पञ्चयोन्युग्रवक्त्रां पञ्चप्राणोर्मिं पञ्चबुद्ध्यादिमूलां पञ्चावर्तां पञ्चदुःखौघवेगां पञ्चाशद्भेदां पञ्चपर्वाम् अधीमः

ஐந்து ஓடைகள், ஐந்து மூல வாயில்கள், ஐந்து உயிர் அலைகள், ஐந்து அறிவு மூலங்கள், ஐந்து சுழற்சிகள், ஐந்து துன்ப வெள்ளி வேகங்கள், ஐம்பது பிரிவுகள், ஐந்து மூலங்களைக் கொண்டதை நாம் தியானிக்கிறோம்.

सर्वाजीवे सर्वसंस्थे बृहन्ते तस्मिन् हंसो भ्राम्यते ब्रह्मचक्रे पृथग् आत्मानं प्रेरितारं च मत्वा जुष्टस् ततस् तेनामृतत्वम् एति

அனைத்து உயிர்களும், உலகங்களும் நிலைத்திருக்கும் அந்த பரப்பில், அன்னப்பறவை பிரம்ம சக்கரத்தில் சஞ்சரிக்கிறது. தன்மையும் இயக்குபவனையும் வேறுபடுத்தி அறிந்து, பக்தியுடன் இருப்பவன் அவனினால் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.

उद्गीतम् एतत् परमं तु ब्रह्म तस्मिंस् त्रयं स्वप्रतिष्ठाक्षरं च अत्रान्तरं ब्रह्मविदो विदित्वा लीना ब्रह्मणि तत्परा योनिमुक्ताः

இது உபநிஷத்துகளில் பாடப்பட்ட பரம பிரம்மம். இதில் மூன்றும், அழியாததும் நிலைபெற்றுள்ளன. அந்தரங்கமான பிரம்மத்தை அறிந்து, அதில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அதில் லயமானவர்கள் கருவிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.

संयुक्तम् एतत् क्षरम् अक्षरं च व्यक्ताव्यक्तं भरते विश्वम् ईशः अनीशश् चात्मा बध्यते भोक्तृभावाज् ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपाशैः

இவன் அழிவானதும் அழியாததும், வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஒன்றாகக் கொண்டிருப்பவன். ஆத்மா இறைவன் அல்லாததால் அனுபவிப்பவன் என்ற நிலையில் கட்டுப்படுகிறான். தெய்வத்தை அறிந்தால் எல்லாப் பாசங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்.

ज्ञाज्ञौ द्वाव् अजाव् ईशनीशाव् अजा ह्य् एका भोक्तृभोगार्थयुक्ता अनन्तश् चात्मा विश्वरूपो ह्य् अकर्ता त्रयं यदा विन्दते ब्रह्मम् एतत्

அறிவும் அறியாமையும், இறைவனும் இறைவன் அல்லாதவனும் என்ற இரண்டு பிறவியில்லாதவை உள்ளன. ஒரே பிறவியில்லாதவனுக்கு அனுபவிக்கவும் அனுபவிப்பவனாகவும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. எல்லா உருவங்களும் கொண்ட, செயல் இல்லாத அந்த பரம்பொருளை மூன்று வகையாக அறிந்தால், விடுதலை அடைகிறான்.

क्षरं प्रधानम् अमृताक्षरं हरः क्षरात्मानाव् ईशते देव एकः तस्याभिध्यानाद् योजनात् तत्त्वभावाद् भूयश् चान्ते विश्वमायानिवृत्तिः

பிரகிருதி அழிவானது; ஹரன் அழியாத அமரன். ஒரே இறைவன் அழிவானதும் ஆத்மாவையும் ஆட்சி செய்கிறான். அவனை தியானித்து, அவனுடன் ஒன்றாகி, அவன் உண்மையை உணர்ந்தால், இறுதியில் உலக மாயை நீங்கும்.

ज्ञात्वा देवं सर्वपाशापहानिः क्षीनैः क्लेशैर् जन्ममृत्युप्रहाणिः तस्याभिध्यानात् तृतीयं देहभेदे विश्वैश्वर्यं केवल आप्तकामः

தெய்வத்தை அறிந்தால் எல்லாப் பாசங்களும் அழிகின்றன; துன்பங்கள் தீர்ந்தால் பிறப்பு மரணமும் முடிகிறது. அவனை தியானிப்பதால், மூன்றாவது உடல் விலகும் போது, எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறி, ஒருவன் உலகை ஆள்கிறான்.

एतज् ज्ञेयं नित्यम् एवात्मसंस्थं नातः परं वेदितव्यं हि किंचित् भोक्ता भोग्यं प्रेरितारं च मत्वा सर्वं प्रोक्तं त्रिविधं ब्रह्मम् एतत्

இதை எப்போதும் ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்க அறிய வேண்டும்; இதற்கு மேல் வேறு எதையும் அறிய வேண்டியதில்லை. அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படுவது, இயக்குபவன் என்று எண்ணி, மூன்று வகையான இந்த பிரம்மம் முழுமையாக விளக்கப்பட்டது.

वह्नेर् यथा योनिगतस्य मूर्तिर् न दृश्यते नैव च लिङ्गनाशः स भूय एवेन्धनयोनिगृह्यस् तद्वोभयं वै प्रणवेन देहे

எப்படி தீயின் வடிவம் அதன் மூலத்தில் தெரியாது, அதன் சின்னம் அழிவதில்லை, ஆனால் மரம் மூலம் மீண்டும் கிடைக்கிறது, அதுபோல் இரண்டும் உடலில் ஓம் மூலம் அடையப்படுகின்றன.

स्वदेहम् अरणिं कृत्वा प्रणवं चोत्तरारणिं ध्याननिर्मथनाभ्यासाद् देवं पश्येन् निगूढवत्

தனது உடலை கீழ் அரணி என்று வைத்து, ஓம்சத்தைக் மேல் அரணி என்று கொண்டு, தியானம் எனும் உரசுதலால் மறைந்திருக்கும் தெய்வத்தை காண வேண்டும்.

तिलेषु तैलं दधनीव सर्पिर् आपः स्रोतःस्व् अरणीषु चाग्निः एवम् आत्मा आत्मनि गृह्यते ऽसौ सत्येनैनं तपसा यो ऽनुपश्यति

எப்படி எள்ளில் எண்ணெய், தயிரில் நெய், ஓடைகளில் தண்ணீர், அரணிகளில் தீ இருப்பதுபோல், ஆத்மாவும் ஆத்மாவில் அடையப்படுகிறது. யார் உண்மை மற்றும் தவம் மூலம் அவனை காண்கிறாரோ, அவர் அவனை உணர்கிறார்.

सर्वव्यापिनम् आत्मानं क्षीरे सर्पिर् इवार्पितम् आत्मविद्यातपोमूलं तद् ब्रह्मोपनिषत्परं तद् ब्रह्मोपनिषत्परम्

எல்லா இடத்திலும் பரவியுள்ள ஆத்மா, பாலும் நெய்யும் போல இருப்பது, ஆத்மா அறிவும் தவமும் அதன் மூலமாகும்; இதுவே உயர்ந்த பரம்பொருள், இதுவே உபநிஷத்தின் தலைசொல்.

युञ्जानः प्रथमं मनस् तत्वाय सविता धियः अग्नेर् ज्योतिर् निचाय्य पृथिव्या अध्य् आभरत्

யார் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, உண்மை அறிய முதலில் சவித்ருவை நோக்கி, அக்னியின் ஒளியைத் தூண்டி, பூமியில் கொண்டு வருகிறாரோ,

युक्तेन मनसा वयं देवस्य सवितुः सवे सुवर्गेयाय शक्त्या %

நாம் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தெய்வமான சவித்ருவின் சக்தியால் ஒளி உலகை நோக்கி அழைக்கப்படுகிறோம்.

युक्त्वाय मनसा देवान् सुवर् यतो धिया दिवं बृहज् ज्योतिः करिष्यतः सविता प्रसुवाति तान्

தியான மனத்துடன், தெளிவான அறிவால், தேவதைகள் பரந்த ஒளியை நாடி, அந்த பரப்பிய சூரியனை அடைகிறார்கள்; அவர் தன் படைப்பாற்றலால் அவர்களை உருவாக்குகிறார்.

युञ्जते मन उत युञ्जते धियो विप्रा विप्रस्य बृहतो विपश्चितः वि होत्रा दधे वयुनाविद् एक इन् मही देवस्य सवितुः परिष्टुतिः

பெரும் ஞானி ஒருவரை நோக்கி, புத்திசாலிகள் தங்கள் மனமும் எண்ணங்களும் ஒன்றாகச் செலுத்துகிறார்கள்; அந்த ஒருவன் யாகங்களை நடத்தி, அந்த பரந்த தெய்வீக சூரியனைப் புகழ்கிறான்.

युजे वां ब्रह्म पूर्व्यं नमोभिर् वि श्लोक एतु पथ्येव सूरेः शृण्वन्ति विश्वे अमृतस्य पुत्रा आ ये धामानि दिवियानि तस्थुः

பழைய பிரம்மத்தை நான் பணிவுடன் உங்களோடு இணைக்கிறேன்; இந்தப் பாடல் சூரியனின் தேரைப் போல செல்லட்டும். எல்லா அமரர்கள், விண்ணிலிருக்கும் அந்த நித்யர்கள், இதை கேட்கிறார்கள்.

अग्निर् यत्राभिमथ्यते वायुर् यत्राधिरुध्यते सोमो यत्रातिरिच्यते तत्र संजायते मनः

எங்கு நெருப்பு உராய்ச்சியால் எழுகிறது, எங்கு காற்று எழுகிறது, எங்கு சோமம் பெருகுகிறது, அங்கே மனம் தோன்றுகிறது.

सवित्रा प्रसवेन जुषेत ब्रह्म पूर्व्यम् तत्र योनिं कृणवसे नहि ते पूर्तम् अक्षिपत्

சூரியனின் படைப்பாற்றலால் பழைய பிரம்மத்தைப் போற்றி பாதுகாப்பாய்; அங்கே நீ உயிரின் ஆதாரத்தை உருவாக்குகிறாய்; உன் அர்ப்பணம் வீணாகாது.

त्रिरुन्नतं स्थाप्य समं शरीरं हृदीन्द्रियाणि मनसा संनिवेश्य ब्रह्मोडुपेन प्रतरेत विद्वान् स्रोतांसि सर्वाणि भयावहानि

உடலை மூன்று இடங்களில் நேராகவும் நிலையாகவும் வைத்துக் கொண்டு, இதயம், உணர்வுகள், மனதை ஒன்றாக அமைத்து, ஞானி பிரம்மத்தைத் தாங்கும் படகாக மனதைப் பயன்படுத்தி, எல்லா பயங்கரமான ஆறுகளையும் கடக்க வேண்டும்.

प्राणान् प्रपीड्येह स युक्तचेष्टः क्षीने प्राणे नासिकयोच्छ्वसीत दुष्टाश्वयुक्तम् इव वाहम् एनं विद्वान् मनो धारयेताप्रमत्तः

மூச்சை அடக்கி, ஒழுங்காக முயன்று, மூச்சு குறைந்தபோது மூக்கில் மூச்சுவிடாமல், கட்டுப்பாடில்லாத குதிரைகளை அடக்கும் தேரோட்டியைப் போல, ஞானி மனதை உறுதியாகவும் அசையாமல் வைத்திருக்க வேண்டும்.

समे शुचौ शर्करावह्निवालुकाविवर्जिते शब्दजलाश्रयादिभिः मनोऽनुकूले न तु चक्षुपीडने गुहानिवाताश्रयणे प्रयोजयेत्

சுத்தமான சமமான இடத்தில், கல்லும் நெருப்பும் மணலும் இல்லாத இடத்தில், சத்தமும் நீரும் போன்ற தொந்தரவுகள் இல்லாமல், மனத்திற்கு இனிமையாகவும், கண்களுக்கு சிரமம் இல்லாதவாறு, குகையிலும் காற்று வீசும் இடத்திலும் அல்லாமல், தவம் செய்ய வேண்டும்.

नीहारधूमार्कानलानिलानां खद्योतविद्युत्स्फटिकाशशीनाम् एतानि रूपाणि पुरःसराणि ब्रह्मण्य् अभिव्यक्तिकराणि योगे

மூடுபனி, புகை, சூரியன், நெருப்பு, காற்று, நிழல், மின்னல், பளிங்கு, சந்திரன்—இவை யோகத்தில் முதலில் தோன்றும் வடிவங்கள்; இவை பிரம்மத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

पृथ्व्यप्तेजोऽनिलखे समुत्थिते पञ्चात्मके योगगुणे प्रवृत्ते न तस्य रोगो न जरा न मृत्युः प्राप्तस्य योगाग्निमयं शरीरम्

பூமி, நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐந்து தன்மைகளால் ஆன யோகத்தின் குணங்கள் எழும்பும்போது, யோகத்தின் நெருப்பால் ஆன உடலை அடைந்தவருக்கு நோய் இல்லை, முதுமை இல்லை, மரணம் இல்லை.

लघुत्वम् आरोग्यम् अलोलुपत्वं वर्णप्रसादः स्वरसौष्ठवं च गन्धः शुभो मूत्रपुरीषम् अल्पं योगप्रवृत्तिं प्रथमां वदन्ति

இலகுவான உடல், ஆரோக்கியம், ஆசை இல்லாமை, நிறம் தெளிவாக இருப்பது, இனிய குரல், நறுமணம், சிறிய சிறுநீர் மற்றும் மலச்சிக்கல்—இவை யோகத்தில் முன்னேற்றத்தின் முதல் அறிகுறிகள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

यथैव बिम्बं मृदयोपलिप्तं तेजोमयं भ्राजते तत् सुधान्तम् तद् वात्मतत्त्वं प्रसमीक्ष्य देही एकः कृतार्थो भवते वीतशोकः

மண் பூசப்பட்ட கண்ணாடி சுத்தமாக்கப்பட்டால் அது பிரகாசமாக ஒளிவிடும் போல, ஆத்மாவின் உண்மை தன்மையை அறிந்தவுடன், உடலுடன் இருப்பவன் நிறைவை அடைந்து துக்கம் நீங்குகிறான்.