कस्मिंश्चित् काले, मनीषिणः केचन स्वभावमेकं जगतः कारणं प्राहुः, अन्ये तु कालमाहुः, बहवः संशयग्रस्ता अभवन्। एषा हि दैवी महिमा, येनिदं विश्वं ब्रह्मचक्रं च प्रवर्तते। यस्य सर्वमिदं नित्यं आवृतं भवति, स एव तद्विदः कालस्य स्वामी, गुणवान्, सर्वज्ञः; तेनैव कर्म प्रवर्त्यते, पृथिव्यादीनि च पञ्च महाभूतानि चिन्तनीयानि सन्ति। सः कृतं कर्म पुनः संहृत्य, सत्यमेव सत्येन संयोगं प्राप्य, एकेन द्वाभ्यां त्रिभिर्वा अष्टाभिर्वा उपायैः, कालेन चात्मनः सूक्ष्मगुणैः, तत्त्वं प्राप्नोति। गुणयुक्तानि कर्माणि आरभ्य, सर्वाणि अवस्थां विधाय, यः कर्ता, तस्य कर्मणः क्षये, कृतकर्मणां नाशः स्यात्; कर्मक्षये सः तत्त्वं प्राप्नोति, नान्यत्। स एव सर्वस्य आदिः, संयोगस्य कारणं तदर्थं च, त्रिकालातीतः सन् अपि स्वयम् अकालः। सः सर्वरूपः, सताम् आदिः, पूज्यः देवः, आत्मनि स्थितः, प्रथमं पूजनीयः। सः वृक्षरूपकालरूपादिभ्यः परः, यस्मात् इदं विश्वं विकारमुपैति। श्रीपतिं धर्मधारकं पापहर्तारं च, आत्मन्येव स्थितं, अमृतं, सर्वाश्रयं, ज्ञात्वा मोक्षं प्राप्नोति। वयं तं परमं महेश्वरं, देवानां देवतमं, ईश्वराणां ईश्वरं, सर्वातीतं, जगदीश्वरं, पूज्यं देवमवगच्छामः। तस्य न कर्म विद्यते, न साधनानि, न च कश्चन तुल्यः वा श्रेष्ठः; तस्य परा शक्तिः नानाविधा श्रूयते, तस्यैव ज्ञानबलक्रियाशक्तयः स्वाभाविक्यः। न तस्य लोकेश्वरः, न नियन्ता, न चिह्नं किञ्चन; सः कारणं, साधनानां च स्वामिनां च ईश्वरः; न तस्य कर्ता, न चाधिपः। यथा उर्वङ्गी स्वजालैः स्वयमेव आत्मानं आच्छादयति, एवं स एकः देवः प्रकृतिजैः सूत्रैः आत्मानं संवेष्टयति; स एव नः ब्रह्म पातु। एकः देवः सर्वभूतेषु गुहाशयः, सर्वव्यापी, सर्वात्मा, कर्माध्यक्षः, सर्वभूताधिवासी, साक्षी, चेताः, एकः, निर्गुणः। स एव निष्क्रियेषु बहुषु एकः स्वामी, एकः बीजं नानारूपाणि विकुरुते; ये मनीषिणः तमात्मस्थं पश्यन्ति, ते अमृतं सुखं प्राप्नुवन्ति, नान्ये। सः नित्यः नित्येषु, चेतनः चेतनेषु, एकः बहूनां कामान् पूरयति; सः कारणं सांख्ययोगाभ्यां विज्ञेयम्; तं देवम् ज्ञात्वा सर्वबन्धैः विमुच्यते। तत्र न सूर्यः भाति, न चन्द्रतारकाः, न विद्युतो, नापि अग्निः; तस्य एव तेजसा सर्वं इदं प्रकाशते, तस्य प्रकाशेन इदं विश्वं दीप्तिम् आप्नोति। स एकः हंसः इदं विश्वं मध्ये, स एव आप्सु स्थितः अग्निः; तमेव ज्ञात्वा मृत्युमतीत्य गच्छति, नान्यः पन्था विमुक्तये। सः सर्वस्य कर्ता, सर्वज्ञः, स्वयम्भूः, ज्ञः, कालस्य स्वामी, गुणवान्, सर्वज्ञः, प्रकृतिपुरुषेश्वरः, क्षेत्रज्ञः, गुणेशः, बन्धमोक्षस्थितिकरणं च। सः तद्रूपः अमृतः, ऐश्वर्ये स्थितः, सर्ववित्, सर्वव्यापी, अस्य जगतः रक्षकः; सः एतद्विश्वं नित्यं शासनं करोति, तस्य ऐश्वर्यस्य नान्यत् कारणं विद्यते। योऽसौ आदौ ब्रह्माणं सृष्टवान्, वेदान् च तस्मै प्राहिणोत्, तं देवम् आत्मविद्याप्रदर्शिनं, मोक्षमिच्छन्, अहं शरणं प्रपद्ये। सः निष्कलः, निष्क्रियः, शान्तः, निरवद्यः, निर्मलः, अमृतस्य परं सेतुं, दग्धवदग्निः इव। यदा मानवाः आकाशं चर्मवत् संवेष्टयिष्यन्ति, तदा देवम् अज्ञात्वा दुःखस्य अन्तः स्यात्। तपःशक्त्या देवप्रसादेन, श्वेताश्वतरः मुनिः, सम्यग् एतद् परमं शुद्धं सन्तानातीतान् ऋषिसङ्घेन प्रियं ब्रूते स्म। एषः वेदान्ते परं गुह्यं पुराकाले उक्तम्, न शान्ताय दातव्यम्, न पुत्राय, नापि अशिष्याय। यस्य देवपराभक्तिः, यथा देवतथा गुरौ, तस्यैते कथिता अर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः, हि प्रकाशन्ते।