सर्वजगत्कारणं यः प्रकृतिं स्वयमेव पचति, सर्वं पाच्यं रूपान्तरं करोति, स एव विश्वस्य अधिपतिः, गुणान् नियोजयति च। तद् ब्रह्म, यद् गुह्योपनिषत्सु निहितम्, ब्रह्मा ब्रह्मणः कारणं विदित्वा तद् ज्ञातवान्; ये देवाः ऋषयः च पूर्वं तद् अविदन्, अमृतत्वं प्राप्ताः, तेनैव अभिन्नाः अभवन्। स गुणैः संयुक्तः, कर्मकर्त्ता, फलभोक्ता, नानारूपधारी, त्रिविधगुणमार्गयुक्तः, प्राणपतिः, स्वकर्मानुसारं विचरति। अङ्गुष्ठमात्रः, सूर्यसदृशरूपः, इच्छाशक्तियुक्तः, अहंकारयुक्तः, बुद्धिगुणेन स्वगुणेन च, सूक्ष्मतमः, केशाग्रस्य शतांशः दृश्यते। जीवः शतधा केशाग्रस्य शतांशः पुनः विभक्तः, तथापि अनन्तशक्तिसम्पन्नः। न स स्त्री, न स पुरुषः, न स नपुंसकः; यथा यथा शरीरं धारयति, तथा तथैव तेन संयुक्तः। इच्छया, स्पर्शेन, दृष्ट्या, मोहेन, आहारजलवृष्टिभिः, कृत्यानुगामी देही जन्म लभते, वर्धते, विविधस्थानेषु रूपाणि धारयति। देही स्वगुणेन, कर्मगुणेन, आत्मगुणेन, स्थूलसूक्ष्मरूपाणि यथेष्टं व्रणोति; तेषां संयोगस्य कारणं अन्यः दृश्यते। अनाद्यन्तं विश्वस्य कर्तारं, नानारूपधरं, सर्वविष्वं व्याप्य एकं प्रभुं ज्ञात्वा, सर्वबन्धनात् विमुक्तः भवति। ये भगवन्तं, "निड्र" इति ज्ञेयम्, सत्-असत् कर्तारं, शुभं, अङ्गकृतं, साक्षात्कृतवन्तः, ते शरीरं त्यजन्ति। केचित् बुद्धिमन्तः स्वभावं वदन्ति, अन्ये कालं, बहवः मोहग्रस्ताः; परं तु एषा दैवी महिमा, येन इदं जगत्, ब्रह्मचक्रं च, प्रवर्तते। यस्य सर्वं नित्यं आच्छादितं, स ज्ञः, कालपतिः, गुणयुक्तः, सर्वज्ञः; तेन कर्म नियोज्यते, पृथिव्याद्याः पञ्चमहाभूतानि चिन्तनीयानि। कर्म कृत्वा पुनः उपसंहरति, सत्येन सत्यात्मनि एकत्वं लभते, एकेन, द्वाभ्यां, त्रिभिः वा, अष्टाभिः वा, कालस्य, आत्मनः सूक्ष्मगुणस्य च योगेन। गुणयुक्तं कर्म आरभ्य, अवस्थाः नियोज्य, यः कर्ता, तस्य कर्मक्षये, तद् कर्मनाशः; कर्मक्षये, स तत्त्वं प्राप्नोति, अन्यं न। स कारणं, संयोगस्य कारणं, त्रिकालातीतं, स्वयं कालातीतं, सर्वरूपं, सत्-बीजं, पूज्यं, स्वचित्ते स्थाप्यं, प्रथमं पूजनीयम्। स वृक्षरूपात्, कालरूपात्, आकाररूपात् परः, यस्मात् जगत् रूपान्तरं प्राप्नोति; श्रीपतिं, धर्मकर्तारं, पापनाशकं, आत्मस्थं, अमृतं, सर्वाश्रयं ज्ञात्वा। वयं तं परमं महेश्वरं, देवेषु श्रेष्ठं, अधिपतिषु अधिपतिं, सर्वातीतं, जगदीश्वरं, पूज्यं, दिव्यं, ज्ञातुम् इच्छामः। तस्य न कर्म, न साधनम्, न च समः वा श्रेष्ठः; तस्य परमशक्तिः नानाविधा, ज्ञानबलकर्मणि स्वभावतः स्थितानि। स जगति न स्वामी, न नियन्ता, न लिङ्गः; स कारणम्, साधनानां स्वामी, तेषां स्वामिनां च; तस्य न कर्ता, न अधिपः। यथा उरगः सूत्रैः, तद्वत् स दिव्यः स्वभावेन, आद्यसूतजैः सूत्रैः आत्मानं आच्छादयति; स ब्रह्म अस्मान् पालयतु। स एकः दिव्यः सर्वभूतान्तर्यामी, सर्वव्यापी, सर्वात्मा, कर्मदर्शी, सर्वभूतवासी, साक्षी, चैतन्यरूपः, एकाकी, निर्गुणः। स निष्क्रियेषु बहुषु एकः स्वामी, एकः बीजः नानारूपकृत्; ये बुद्धिमन्तः तं आत्मस्थं पश्यन्ति, ते शाश्वतं सुखं लभन्ति, अन्ये न। स नित्यः नित्येषु, चेतनः चेतनेषु, बहूनां कामान् पूरयिता; स कारणं सांख्ययोगाभ्यां ज्ञेयः; दिव्यं ज्ञात्वा, सर्वबन्धनात् विमुक्तः। तत्र सूर्यः न प्रकाशते, न चन्द्रमाः, न तारा, न विद्युत्, न अग्निः; तस्य तेजसा सर्वं प्रकाशते, तस्य प्रकाशेन इदं सर्वं दीप्तम्। स एकः हंसः, जगति मध्ये, स अग्निः जलस्थः; तं एव ज्ञात्वा, मृत्युम् अतिक्रामति, अन्यः मोक्षमार्गः न अस्ति। स सर्वस्य कर्ता, सर्वज्ञः, स्वयम्भूः, ज्ञाता, कालपतिः, गुणयुक्तः, सर्वज्ञः, प्रकृतिपतिः, क्षेत्रज्ञः, गुणपतिः, बन्धमोक्षसद्भावकारणम्। स तद्रूपः, अमृतः, ऐश्वर्ये स्थितः, ज्ञाता, सर्वव्यापी, जगत् रक्षकः; स विश्वम् अनादि, अनन्तं, एकः अधिपः, अन्यः कारणं न अस्ति। यः आदौ ब्रह्माणं सृजति, वेदान् च तस्मै प्रेषयति, आत्मज्ञानं, विवेकं च प्रकाशयति, मोक्षकामः तं दिव्यं शरणं गच्छामि। स निरवयवः, निष्क्रियः, शान्तः, दोषरहितः, निर्मलः, अमृतस्य परमसेतु, यथा अग्निः दारुषु क्षीणे। यदा मनुष्याः आकाशं चर्मवत् आवृत्य सन्ति, तदा दिव्यं न ज्ञायन्ते, दुःखान्तः आगच्छति। तपःशक्त्या, भगवत्कृपया, श्वेताश्वतरः बुद्धिमान्, अतीतरामः, परमशुद्धिः, ऋषिसभायाः प्रियः, यथार्थं उक्तवान्। वेदान्ते परमगुह्यं पुरातनं प्रकाशितम्; न तद् अशान्ताय, न पुत्राय, न अयोग्यशिष्याय दातव्यम्। यस्मिन् भगवत्कृष्णा भक्तिरेवोत्तमा, गुरुशु च भगवत्समान् श्रद्धा, तस्य महात्मनः, अत्र उक्तार्थाः प्रकाशन्ति, प्रकाशन्ति हि।