अहं तं महापुरुषं वेद्मि, योऽयं सूर्यसमप्रभः, तमसः परस्तात् स्थितः। तं केवलं ज्ञात्वा मृत्युम् अतिक्रान्तुम् शक्यते—नान्यः पन्था विमुक्तये अस्ति। तस्मात् परं न किञ्चिदस्ति, न चान्यत् लघुतरं वा गुरुतरं वा; स एक एव, वृक्षवत् व्योम्नि स्थितः, येन सर्वं विश्वं व्याप्यते। यः परमः, अरूपः, निर्लेपः, तं ये जानन्ति, तेऽमृतत्वं प्राप्नुवन्ति; अन्ये दुःखमेव अनुबुध्यन्ते। स सर्वमुखः, सर्वशिराः, सर्वग्रीवः, सर्वेषु भूतेषु हृदि स्थितः; स सर्वं व्याप्नोति, तस्मात् शिवः सर्वत्र विद्यमानः। स महापुरुषः, महाशक्तिमान्, सर्वस्य सृष्टेः आद्यः, शुद्धः, तेजस्वी, स एव अयं परमं तेजः प्रयच्छति। स पुरुषः अन्तरात्मा, अङ्गुष्ठमात्रः, नित्यं जनानां हृदि स्थितः; हृदयेन, बुद्ध्या, मनसा च स ज्ञायते; यं विजानन्ति, तेऽमृतत्वं प्राप्नुवन्ति। सहस्रशिराः, सहस्राक्षः, सहस्रपाद् सः पुरुषः, पृथिवीं सर्वतः पर्याप्तः, दशाङ्गुलं अतिशय्य स्थितः। एष एव सर्वं—भूतं भविष्यच्च; अमृतस्य ईश्वरः, अन्नेन परिमृढ्यते। स सर्वत्र हस्तपादः, सर्वत्र चक्षुः, शिरोमुखः; स सर्वत्र शृणोति, सर्वं व्याप्य स्थितः। स सर्वेन्द्रियगुणाभासः, निरिन्द्रियः, सर्वेश्वरः, सर्वज्ञः, शरण्यः, सखा च सर्वेषाम्। नवद्वारे पुरे देही, हंसः, बहिः क्रीडन् विचरति; स सर्वस्य ईश्वरः, स्थावरजङ्गमस्य स्वामी। अकरपादः सन् अपि शीघ्रः, स गृहीत्वा गच्छति; अचक्षुः, अश्रुतिः, स पश्यति, शृणोति; स सर्वं वेत्ति, न तं कश्चन वेत्ति; स एव श्रेष्ठः, महापुरुष इति कथ्यते। आत्मा सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरः, महतः महत्तरः, सर्वस्य प्राणिनः हृदि गुहायाम् निहितः; यः कामक्रोधविवर्जितः, शुद्धेन चेतसा तं भगवन्तं पश्यति। अहं तं सनातनं, अजं, सर्वव्यापिनं वेद्मि; ब्रह्मविदः तम् एव जन्मनः क्षयम्, नित्यं ब्रुवन्ति। स एकः, निरञ्जनः, शक्तिसंयोगेन नानावर्णः भवति, नानार्थान् स्थापयति, अन्तः बहिः च विश्वस्य विचरति; स नः शुभया बुद्ध्या युनक्तु। स एवाग्निः, स सूर्यः, स वायुः, स सोमः; स एव ज्योतिः, स ब्रह्म, स आपः, स प्रजापतिः। त्वं स्त्री, त्वं पुरुषः, त्वं कुमारः, त्वं कन्या; त्वं वृद्धः दण्डेन व्रजसि; त्वं जातः, सर्वतोमुखः भवसि। कृष्णः, पिङ्गलः, हरितः, रक्तलोचनः, विद्युत्कुक्षिः, ऋतवः, समुद्राः—अनादिः त्वं, विश्वतो विस्तारः, यस्मात् सर्वलोकाः जाताः। अजः, रक्तः, श्वेतः, कृष्णः, अनेकानि रूपाणि सृजति; एकः अजः तां भुङ्क्ते, अन्यः भुक्त्वा त्यजति। द्वौ सुपर्णौ वृक्षे समाने सखायौ सन्निषक्तौ; एकः मधु पिबति, अन्यः अपिबन् पश्यति। तस्मिन्नेव वृक्षे पुरुषः शोचति, मोहयमानः, शक्तिहीनः; यदा सः अन्यं ईश्वरं च महिमानं पश्यति, तदा सः दुःखात् विमुच्यते। अक्षिते परमे व्योमनि, यत्र देवाः सर्वे तिष्ठन्ति, यः तं न वेत्ति, किं स्यात् मन्त्रेण? ये तं जानन्ति, ते तत्र संगच्छन्ति। मन्त्राः, यज्ञाः, क्रियाः, व्रतानि, भूतं भविष्यच्च, वेदवचनानि—एतत् सर्वं मायी सृष्ट्वा विश्वम्, अन्यं मायया बध्नाति। मायां प्रकृतिं विद्धि, मायिनं तु महेश्वरम्; तस्य अंशैः इदं विश्वं व्याप्यते। सः एव सर्वयोनीश्वरः, तस्मिन् सर्वं चराचरं प्रतिष्ठितम्; तं वरदं, पूज्यं, नमस्कृत्य, परमां शान्तिं प्राप्नोति। सः देवानां कारणं, आद्यः, महर्षिः रुद्रः, हिरण्यगर्भस्य जन्म पश्यन्तु; स नः शुभया बुद्ध्या युनक्तु। सः देवेशः, यस्मिन् लोकाः प्रतिष्ठिताः, सः द्विपदां चतुष्पदां च ईश्वरः; कस्मै देवाय हविः दद्यात्? सः सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरः, मोहस्य मध्ये स्थितः, विश्वस्य कर्ता, नानारूपः, सर्वं व्याप्य स्थितः; शिवं ज्ञात्वा, परमां शान्तिं प्राप्नोति। स एव जगतः कालरक्षिता, सर्वेश्वरः, सर्वभूतेषु गुहाशयः; येषु मुनयः देवाः च एकीकृताः; तं ज्ञात्वा मृत्युपाशान् छिनत्ति। शिवं ज्ञात्वा, घृतात् सूक्ष्मतरं, सर्वभूतेषु गुहाशयम्, विश्वं व्याप्य स्थितम्; दिव्यम् एव ज्ञात्वा, सर्वपाशैः प्रमुच्यते। एषः दिव्यः, सर्वकर्ता, महात्मा, नित्यं जनानां हृदि स्थितः; हृदयेन, बुद्ध्या, मनसा च स उपलभ्यते; तं विजानन्ति, तेऽमृतत्वं प्राप्नुवन्ति। यत्र तमा एव, न तत्र अह्निर् न रात्रिः, न सत् न असत्; केवलं शिवः एव; सः अक्षरः, सवितुः उत्तमः, यस्मात् प्राचीनं ज्ञानं जातम्। न कश्चन तं उपरि, अधः, मध्ये वा गृहीतवान्; न तस्य रूपं अस्ति, यस्य नाम महद् यशः। न तस्य रूपम् दृष्टिगोचरं; न कश्चन तं चक्षुषा पश्यति; ये तं हृदि स्थितं, हृदयेन, मनसा च जानन्ति, तेऽमृतत्वं प्राप्नुवन्ति। कश्चन भीतः, अजं ज्ञात्वा, शरणं गच्छति; हे रुद्र, त्वं शुभया मुखेन नः सदा पालय। नः पुत्रान्, न आयुः, न पशून्, न अश्वान् हिंसय; हे रुद्र, नः वीरान् मा हनः, हे स्तुत्य, त्वां हविषा सदा आह्वयामः। द्वे अक्षरे परे ब्रह्मणि, अनन्ते, यत्र विद्या च अविद्या च निहिते; अविद्या क्षरः, विद्या अमृतम्; यः उभयोः ईश्वरः, स अन्यः अस्ति। सः एव सर्वयोनीश्वरः, सर्वरूपाणि, सर्वयोनिषु, सः कपिलं मुनिं अधारयत्, आदौ जातं, ज्ञानकर्मणा पश्यति। सः देवः, प्रतिम् प्रतिम् जालं कृत्वा, क्षेत्रे क्षेत्रे तानि संहरति; पुनः सृज्य, सः ईश्वराणाम् ईश्वरः, महात्मा, सर्वेषां अधिपतिः। सः प्रभा, सर्वदिशः प्रकाशयन्—ऊर्ध्वं, अधः, तिर्यक् च—सूर्यवत्, स एव भगवाञ्, पूज्यः, एकः, सर्वयोनीनाम् ईश्वरः। एवं, श्रुतेः मन्त्रमालायाः अनुक्रमेण, महापुरुषस्य, शिवस्य, रुद्रस्य, परमात्मनः स्वरूपं, ऐश्वर्यं, सर्वव्याप्तिं, सर्वकारणत्वं च, ऋषयः उपदिशन्ति। यः तं एव हृदि ज्ञात्वा, तस्य सर्वदुःखक्षयः, अमृतत्वं, परमशान्तिः च सुलभा भवति।