एकः देवः सर्वभूतेषु गुहाशयः सर्वव्यातिर्निरञ्जनः सर्वभूतान्तरात्मा, कर्माध्यक्षः, साक्षी, चैतन्यस्वरूपः, एक एव निरगुणः सर्वत्र स्थितः। स एव निःस्पन्दानां बहूनां मध्ये एको राजन्, स एव बीजं बहुरूपाणि सृजति। ये ज्ञानी जनाः तमात्मनि संस्थितं पश्यन्ति, ते एव शाश्वतं सुखं प्राप्नुवन्ति, अन्ये न। स एव नित्यः नित्येषु, चेतनः चेतनेषु, बहूनां कामानां कामदः, स कारणं साङ्ख्ययोगाभ्यां ज्ञेयम्; तं दिव्यं ज्ञात्वा सर्वबन्धैः विमुच्यते। तत्र न सूर्यः प्रकाशते, न चन्द्रतारकं, न विद्युतो भवति, नापि अग्निः; तस्य तेजसा एव सर्वं प्रकाशते, तस्य प्रकाशेन इदं सर्वं दीप्तम्। स एव हंसः अस्मिन्संसारे, स एव अग्निः आप्सु प्रतिष्ठितः। तमेकं ज्ञात्वा मृत्युमतीत्य गच्छति, नान्यः पन्था विद्यते मोक्षाय। स एव सर्वस्य स्रष्टा, सर्वज्ञः, स्वयम्भूः, कालाध्यक्षः, गुणी, सर्ववित्, प्रकृतेः पतिः, क्षेत्रज्ञः, गुणेशः, बन्धमोक्षसंसारकारणम्। स एव तदात्मा अमृतः, ऐश्वर्ये प्रतिष्ठितः, सर्वत्र व्याप्य स्थितः, अस्य जगतः पाताऽस्ति; स एव नित्यं विश्वं शासनं करोति, अन्यत् ऐश्वर्यकारणं नास्ति। स एव आदौ ब्रह्माणं सृष्ट्वा वेदान् प्रैहि्णोत् तस्मै; तं देवमात्मविद्याप्रदर्शकं प्रपद्ये, मोक्षकामः। स एव निष्कलः, निष्क्रियः, शान्तः, निष्पापः, निर्मलः, अमृतस्य परं सेतुं यथा दग्धेन्धनः अग्निः। यदा मनुष्याः आकाशं चर्मवत् संवेष्टयिष्यन्ति, तदा देवं अज्ञात्वा दुःखस्य अन्तः भविष्यति। तपसा देवप्रसादेन च, श्वेताश्वतरः मुनिः एतद् परं धर्मं सम्यक् अवदत्, यः परमार्थदर्शिभिः ऋषिसङ्घैः पूज्यते। एषः वेदान्ते परं गुह्यं प्राचीनैः उक्तम्; न शान्ताय दातव्यं, नापुत्राय, नाऽयुक्तशिष्याय। यस्य देवप्रेम परमं, यथा देवस्य तथा गुरौ, तस्मिन्महात्मनि एतान्यर्थाः प्रकाशन्ते, प्रकाशन्त एव।