ਯਚ੍ ਚ ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਪਚਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਃ ਪਾਚ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿਣਾਮਯੇਦ੍ ਯਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਧਿਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਨਿਯੋਜਯੇਦ੍ ਯਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਜਣਨੀਆਂ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪਕਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯੋਪਨਿषਤ੍ਸੁ ਗੂਢਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਦਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਂ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਤਦ੍ ਵਿਦੁਸ੍ ਤੇ ਤਨ੍ਮਯਾ ਅਮृਤਾ ਵੈ ਬਭੂਵੁਃ
ਜੋ ਗੁਪਤ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਜਾਣਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਣਾਨ੍ਵਯੋ ਯਃ ਫਲਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ ਚੋਪਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਪਃ ਸਂਚਰਤਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਤੇ ਫਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੀਤੇ ਦਾ ਭੋਗ ਵੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰੋ ਰਵਿਤੁਲ੍ਯਰੂਪਃ ਸਂਕਲ੍ਪਾਹਂਕਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤੋ ਯਃ ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਗੁਣੇਨਾਤ੍ਮਗੁਣੇਨ ਚੈਵ ਆਰਾਗ੍ਰਮਾਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਰੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟਃ
ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬੁਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵਾਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਲਾਗ੍ਰਸ਼ਤਭਾਗਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਾ ਕਲ੍ਪਿਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਗੋ ਜੀਵਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਚਾਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਾਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਵੰਡ ਕੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਨੰਤ ਬਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਮਾਨ੍ ਏष ਨ ਚੈਵਾਯਂ ਨਪੁਂਸਕਃ ਯਦ੍ ਯਚ੍ ਛਰੀਰਮ੍ ਆਦਤ੍ਤੇ ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਨਾ ਔਰਤ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦ, ਨਾ ਹੀ ਨਪੁੰਸਕ। ਜੋ-ਜੋ ਸਰੀਰ ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕਲ੍ਪਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਦृष੍ਟਿਮੋਹੈਰ੍ ਗ੍ਰਾਸਾਮ੍ਬੁਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਚਾਤ੍ਮਵਿਵृਦ੍ਧਿਜਨ੍ਮ ਕਰ੍ਮਾਨੁਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮੇਨ ਦੇਹੀ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਰੂਪਾਣ੍ਯ੍ ਅਭਿਸਂਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਇੱਛਾ, ਛੂਹ, ਨਜ਼ਰ, ਭੁਲੇਖੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰਾਹੀਂ, ਜਿੰਦ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਖ-ਵਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥੂਲਾਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਚੈਵ ਰੂਪਾਣਿ ਦੇਹੀ ਸ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ ਵृਣੋਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਗੁਣੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਗੁਣੈਸ਼੍ ਚ ਤੇषਾਂ ਸਂਯੋਗਹੇਤੁਰ੍ ਅਪਰੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟਃ
ਜਿੰਦ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਆਤਮਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਮੋਟੇ ਤੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਚੁਣਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦ੍ਯਨਨ੍ਤਂ ਕਲਿਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮ੍ ਅਨੇਕਰੂਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਕਂ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਸ਼ੈਃ
ਜੋ ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਘੇਰਨਹਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮ੍ ਅਨੀਡਾਖ੍ਯਂ ਭਾਵਾਭਾਵਕਰਂ ਸ਼ਿਵਂ ਕਲਾਸਰ੍ਗਕਰਂ ਦੇਵਂ ਯੇ ਵਿਦੁਸ੍ ਤੇ ਜਹੁਸ੍ ਤਨੁਮ੍
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਘਰ ਰਹਿਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਮ੍ ਏਕੇ ਕਵਯੋ ਵਦਨ੍ਤਿ ਕਾਲਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਪਰਿਮੁਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਦੇਵਸ੍ਯੈष ਮਹਿਮਾ ਤੁ ਲੋਕੇ ਯੇਨੇਦਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਕ੍ਰਮ੍
ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਵृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਃ ਕਾਲਕਾਲੋ ਗੁਣੀ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਃ ਤੇਨੇਸ਼ਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਵਰ੍ਤਤੇ ਹ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇਜੋऽਨਿਲਖਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਮ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਭੂਯਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯੋਗਮ੍ ਏਕੇਨ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਅष੍ਟਭਿਰ੍ ਵਾ ਕਾਲੇਨ ਚੈਵਾਤ੍ਮਗੁਣੈਸ਼੍ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਃ
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਜੋਗ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਅੱਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਆਰਭ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਨਿ ਭਾਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਨਿਯੋਜਯੇਦ੍ ਯਃ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਾਵੇ ਕृਤਕਰ੍ਮਨਾਸ਼ਃ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਯਾਤਿ ਸ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ऽਨ੍ਯਃ
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਆਦਿਃ ਸ ਸਂਯੋਗਨਿਮਿਤ੍ਤਹੇਤੁਃ ਪਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਦ੍ ਅਕਲੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟਃ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਭਵਭੂਤਮ੍ ਈਡ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮ੍
ਉਹ ਹੀ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਸ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਕਾਲਾਕृਤਿਭਿਃ ਪਰੋ ऽਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ऽਯਂ ਧਰ੍ਮਾਵਹਂ ਪਾਪਨੁਦਂ ਭਗੇਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸ੍ਥਮ੍ ਅਮृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਮ
ਉਹ ਰੁੱਖ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਭਾਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਮਰ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਜਾਣ ਕੇ।
ਤਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਚ ਦੈਵਤਂ ਪਤਿਂ ਪਤੀਨਾਂ ਪਰਮਂ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਦਾਮ ਦੇਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ਮ੍ ਈਡ੍ਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਣਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਤਤ੍ਸਮਸ਼੍ ਚਾਭ੍ਯਧਿਕਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਵ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਜ੍ਞਾਨਬਲਕ੍ਰਿਯਾ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਜਾਂ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਰਮ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਨ ਚੇਸ਼ਿਤਾ ਨੈਵ ਚ ਤਸ੍ਯ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ ਕਾਰਣਂ ਕਰਣਾਧਿਪਾਧਿਪੋ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਨਿਤਾ ਨ ਚਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹਕਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ। ਉਹ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਜਣਨਹਾਰ ਜਾਂ ਉਪਰਲਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ ਤਨ੍ਤੁਨਾਭ ਇਵ ਤਨ੍ਤੁਭਿਃ ਪ੍ਰਧਾਨਜੈਃ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਦੇਵ ਏਕਃ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਵृਣੋਤਿ ਸ ਨੋ ਦਧਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪ੍ਯਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਾਲੀ ਆਪਣੀ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜਾਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਸਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ।
ਏਕੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਗੂਢਃ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਧਿਵਾਸਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚੇਤਾ ਕੇਵਲੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ਼੍ ਚ
ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ, ਕਰਮ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਖੀ, ਚੇਤਨ, ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਏਕੋ ਵਸ਼ੀ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਹੂਣਾਮ੍ ਏਕਂ ਬੀਜਂ ਬਹੁਧਾ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਸ੍ਥਂ ਯੇ ऽਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਨੇਤਰੇषਾਂ
ਇੱਕ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਹੁਤ ਨਿਸ਼ਕਰਮ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੀ ਬੀਜ ਜੋ ਕਈ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨਿਤ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੇਤਨਸ਼੍ ਚੇਤਨਾਨਾਮ੍ ਏਕੋ ਬਹੂਨਾਂ ਯੋ ਵਿਦਧਾਤਿ ਕਾਮਾਨ੍ ਤਤ੍ ਕਾਰਣਂ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਧਿਗਮ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਸ਼ੈਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨ, ਚੇਤਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਰਨ ਸੰਖਿਆ ਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਾਤਿ ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਂ ਨੇਮਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਭਾਨ੍ਤਿ ਕੁਤੋ ऽਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਤਮ੍ ਏਵ ਭਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਸਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਿਭਾਤਿ
ਉਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ, ਨਾ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਨਾ ਅੱਗ। ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰੌਣਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਹਂਸੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸ ਏਵਾਗ੍ਨਿਃ ਸਲਿਲੇ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ ਤਮ੍ ਏਵ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਏਤਿ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ऽਯਨਾਯ
ਇੱਕ ਹੀ ਹੰਸ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕੀਦਾ ਹੈ, ਮੋਖ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਦ੍ ਆਤ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ ਜ੍ਞਃ ਕਾਲਕਾਲੋ ਗੁਣੀ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਧਾਨਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ ਗੁਣੇਸ਼ਃ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਿਬਨ੍ਧਹੇਤੁਃ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੰਧਨ, ਮੋਖ ਤੇ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ ਤਨ੍ਮਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਮृਤ ਈਸ਼ਸਂਸ੍ਥੋ ਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਸ ਈਸ਼ੇ ਅਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਾਨ੍ਯੋ ਹੇਤੁਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਤ ਈਸ਼ਨਾਯ
ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਮਰ, ਹਕਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਹਕਮ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦਧਾਤਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੋ ਵੈ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਹਿਣੋਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਤਂ ਹ ਦੇਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਵੈ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ, ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਮੋਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿष੍ਕਲਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਪਰਂ ਸੇਤੁਂ ਦਗ੍ਧੇਨ੍ਧਨਮ੍ ਇਵਾਨਲਮ੍
ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਈਂਧਨ ਸੜ ਜਾਣ ਤੇ ਅੱਗ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ.
ਯਦਾ ਚਰ੍ਮਵਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਵੇष੍ਟਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਤਦਾ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲੈਣਗੇ, ਤਦੋਂ ਵੀ ਜੇ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ, ਤਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ.