ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਸਤ, ਨਾ ਅਸਤ; ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਉੱਚਤਮ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ, ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, "ਅਜਨਮਾ" ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਉਮਰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ; ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਦੋ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਅੱਖਰ ਹਨ—ਸਰਵੋੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਅਨੰਤ—ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਨਾਸਵੰਤ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਮਰ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅਧੀਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਜਣਮਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਾਲ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਣਨੀਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਪਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਹਰ ਗੁਣ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਸਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੇਵਲ ਵਾਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਕਿ ਉਹ ਵਾਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਵੀ ਸੌਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਨੰਤਤਾ ਸਮਰਥ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਮਰਦ ਹੈ, ਨਾ ਔਰਤ, ਨਾ ਨਪੁੰਸਕ; ਜਿਸ ਜਿਸ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ, ਸਪਰਸ਼, ਦਰਸ਼ਨ, ਮੋਹ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਜੀਵਾਤਮਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕਈ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਚੁਣਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੱਤ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਲੋਂ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼—all ਉਸ ਵਲੋਂ ਹੀ ਹਨ। ਉਹ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਅੱਠ ਰਸਤੇ ਹੋਣ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੁਖਮ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਹਾਲਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿ ਹੈ, ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਸ ਸਰਬ-ਰੂਪੀ, ਸਰਬ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ, ਯੋਗ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਸਮੇਂ, ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਭ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਜਯ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ; ਨਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ, ਬਲ, ਕਰਮ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹਕੂਮਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ। ਉਹ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਨਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਲ ਬੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਚੇਤਨਾ, ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯਾ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕਲਾ ਸਰਵਰਾਜਾ, ਇਕ ਬੀਜ ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਚੇਤਨ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਾਂਖ੍ਯ ਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੋ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਨਾ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਬਿਜਲੀ, ਨਾ ਅੱਗ। ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਇਕ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਆਪੋਂ-ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਅਸਤਿਤ੍ਵ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਉਸੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਅਮਰ, ਸਰਵਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵੱਲ ਵਿਆਪਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਸਦਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਰਵਰਾਜ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨਿਰਮਲ, ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਤਮ ਪੁਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਇੰਧਣ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।