ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਜੋ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਬਾਹਰ-ਅੰਦਰ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ — ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ — ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਕੜਦਾ ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾ ਵੇਖਦਾ, ਕੰਨਾਂ ਬਿਨਾ ਸੁਣਦਾ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ; ਪਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਖਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਰ, ਅਨਾਦਿ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਇੱਕ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਰੰਗ ਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਰੰਗ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ। ਉਹੀ ਅਗਨਿ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੂਰਜ, ਉਹੀ ਵਾਯੂ, ਉਹੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ; ਉਹੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹੀ ਜਲ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਔਰਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਰਦ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੁੰਡਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਕੁੜੀ; ਤੂੰ ਹੀ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਬੁੱਢਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਕਾਲੀ, ਪੰਖੀ, ਹਰੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗਰਭ, ਰੁੱਤਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਅਜਨਮੀ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਅਜਨਮੀ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਪੰਛੀ, ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਦੋਸਤ, ਇੱਕੋ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕੇਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ, ਜੀਵ, ਮਗਨ, ਅਸਹਾਇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਦੂਜੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਟੱਲ, ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਤਾਂ ਭਜਨ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ? ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਜਨ, ਯਜਨਾ, ਕਰਮ, ਵਰਤ, ਪੁਰਾਣਾ-ਭਵਿੱਖ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਦ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਯਾ-ਵਿਦਾ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਜਗਤ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ; ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਯਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਮਾਯਾ-ਵਿਦਾ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹੀ ਹਰ ਗਰਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਲਦਾ ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾਤਾ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦਾ ਜਨਮ ਵੇਖੋ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਖਮ, ਭਟਕਣ ਵਿਚ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਜਗਤ-ਕਰਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ—ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਘੀ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁੱਖਮ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ—ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਬੰਧਨ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਸਭ ਦਾ ਕਰਤਾਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਦਿਲ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਮ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣਾ; ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਟੱਲ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰ, ਪਾਰ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਕृति ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਭੈਭੀਤ ਮਨੁੱਖ, "ਅਜਨਮੀ" ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਮੁਖ ਦੁਆਰਾ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਉਮਰ, ਪਸ਼ੂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਹੇ ਸਤਕਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੋ ਅਨਾਦਿ ਅੱਖਰ ਹਨ—ਸਰਬੋਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਅਨੰਤ—ਜਿਥੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਸ਼ਵਰਤਾ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਗਰਭਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਰੂਪ ਤੇ ਗਰਭ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਜਾਲ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਲੋਰਡ ਆਫ ਲੋਰਡਸ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ—ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਪਾਰ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਗਰਭਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਗਰਭ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਪਕਾ ਕੇ, ਜੋ ਪਕਣਯੋਗ ਹੈ, ਬਦਲਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਵਾਲ਼ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਾਲ਼ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਸੌਂਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਜਾਣੋ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਨੰਤਤਾ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਮਹਿਲਾ, ਨਾ ਮਰਦ, ਨਾ ਨਪੁੰਸਕ; ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ, ਸਪਰਸ਼, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਭਟਕਣ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਮੀਂਹ ਦੁਆਰਾ, embodied self, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵਧਦਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। Embodied self, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਅਨੇਕ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁੱਖਮ ਰੂਪ ਚੁਣਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦੂਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਨਾਦਿ-ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ-ਕਰਤਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਮਾਲਕ, ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੀਵ ਦੁਆਰਾ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨੈਸਥਾ (ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ), ਹੋਣ-ਅਣਹੋਣ ਦਾ ਕਰਤਾਰ, ਸ਼ੁਭ, ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾਰ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਜਗਤ, ਰੂਪ, ਕਰਮ, ਤੇ ਗਿਆਨ-ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।