ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਵੱਡਾ। ਉਹ ਇਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ, ਪਰ ਉਸੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਦੁੱਖ-ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਚਿਹਰੇ, ਹਰ ਸਿਰ, ਹਰ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਪੂਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਖ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਮਰ ਜੋਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਦਰਲਾ ਪੁਰਖ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਰਗਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੌਂਫੇਰੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਆਹਾਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ, ਮੂੰਹ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਢੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਰਣ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਤਮਾ (ਹੰਸ) ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਨਾ ਹੱਥ ਤੇ ਨਾ ਪੈਰ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਕੰਨਾਂ ਬਿਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਸੁਖਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ, ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਛਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਅਜਨਮੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸਨੂੰ ਅਬਿਨਾਸੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਇੱਕ ਹੈ, ਰੰਗ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਰੰਗ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੈਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ। ਉਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਔਰਤ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਰਦ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਕੁੜੀ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਬੁੱਢਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕਾਲਾ, ਪਰੋ, ਹਰਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਘਰ, ਰੁਤਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ—ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਕਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਅਜਨਮੀ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਪੰਛੀ, ਇਕੱਠੇ, ਮਿੱਤਰ, ਇਕੋ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕੇਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ, ਆਤਮਾ ਮੂੜ੍ਹ, ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਦੂਜੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਬਿਨਾਸੀ, ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਭਜਨ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਜਨ, ਯਜ, ਕਰਮ, ਵਰਤ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ ਜਗਤ ਵਾਂਗ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਸਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹੀ ਹਰ ਜਣਨੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਅਗਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੇਖੋ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਿਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ? ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਘਿਊ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦੈਵੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੈਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣਾ; ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਬਿਨਾਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ, ਪਾਰ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਭੈਭੀਤ ਮਨੁੱਖ, 'ਅਜਨਮੀ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਉਮਰ, ਧਨ-ਪਸ਼ੂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ; ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੋ ਅਬਿਨਾਸੀ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਅਨੰਤ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਾਸਵੰਤ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਣਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪ ਤੇ ਜਣਨੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਾਲ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੁੜ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ—ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇ ਪਾਰ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕੱਲਾ, ਹਰ ਜਣਨੀ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।